Pveatherfall

2012-02-01T02:28:00.003+02:00

Mesela, mevsimin daima bahar olduğu bir yerde, hep ama hep Mayıs başı olduğu bir yerde yaşamak fena olmazdı. Hep elbise, şort ve tatlı ayakkabılar giyebilirdim böylece. Hava da az bulutlu, ılık ve tam da sevdiğim cinsten olurdu.
Bazı insanlar, kendi inandıklarının herkesin doğrusu olmasını bekliyorlar. Diğer insanların onayına bu konuda gereksinim duyuyorlar. Tuhaf bence. Ne bileyim. Ne gerek var. Kendine güvenmiyorsan da başka insanların sana güvenmesini ne diye bekliyorsun yani?
Normalde, kışı severim. Son zamanlarda biraz abartmasaydı iyiydi. Bak, mesela, geçen kış güzeldi. Kar öyle buz devri gibi günlerce yerde kalmamıştı. Oynadık, kardanadam yaptık, sonra eriyip gitti. Böyle tatsız tutsuz gündüz eriyip gece donmak olmuyor. O değil, kafamızı gözümüzü yaracağız. Şikayet ediyormuşum gibi görünmek istemiyorum; ama bizi bu hale sen getirdin belediye. Alt tarafı kaldırımları temizleyeceksin. İnsan yürüyor orada insan.
Bu tatilde hiç değilse üç beş kült film izledim de kafam rahat. Kitap okuyabilme kapasitem pek fena sayılmaz. Goodreads challenge'ımı bu sene pek zorlamadım. Tatlı tatlı 21 kitap dedim.
Yazmaya da neden geldim bilmiyorum. Tatil ne sıkıcı ya. Ressmen şarkı koymaya da nasıl üşendim. Ama aklımda Florence + The Machine - You've Got the Love vardı. Öyle şeyler.

2012-01-23T01:45:00.002+02:00

Bugün durup dururken aklıma şey geldi. Dün mü ne sonunda Norwegian Wood'u izledim ve bu orada da geçiyordu. Hatta sanırım Murakami'nin başka bir romanında ya da hikayeler kitabında böyle bir durum vardı. Durum ne derseniz, üç kişinin şu garip karmakarışık ilişkisi. İki erkek ve bir kız vardır. Kız, erkeklerden biriyle sevgilidir; diğer erkek de ötekinin en iyi arkadaşıdır, daima bekardır ve bu üçü ömürleri boyunca birlikte takılacak gibidirler. Yalnız olan bu diğer adamın daima kızda gözü vardır. Sonra bir şekilde kızı kapar da. İşte bu olurken buradaki en mutlu kişi kim olur diye düşündüm ben. Kolay anlaşılması için kızın ilk sevgilisinden Bir, ikincisinden İki diye bahsedeceğim. Nasıl?

İlk önce İki'den başlayalım. Belki de yıllarca o kızla Bir'in muhteşem sevgi dolu hayatını izledin. Diyelim ki on sene. On sene olmazsa çünkü sıkı bir ilişki diyemeyiz bence ona. On sene boyunca bu ikilinin tüm yaşantısını izledin durdun. Bir'in yanlışlarını, onun yerinde olsan asla yapmayacağını düşündün. Kızı asla onun kadar üzmeyeceğini düşündüm ve ona göre kendini en mükemmel hale getirdin. Artık kız, aralarında bir husumet olduğunda sevgili çok tatlı kız arkadaşlarına değil, sana geliyordu hatta. Sense, her ne kadar artık Bir'den nefret etmeye başlasan da her şeyi düzeltmeye çalışıyordun. Çünkü o kız, tam bir hıyar olan senin en yakın arkadaşının sevgilisiydi. Yapabilecek bir şey yoktu. Senelerdir, bu düzen harika bir şekilde, senin de çabalarınla sürüyordu. Onları ayrı görsen, ve artık üçünüz olmasanız üzülebilirdin bile. Gerçi, üçüncü teker olma meselesi biraz can sıkıcı olmuyor değildi; ama düzeniniz buydu. Sonunda, o çok beklediğin an geldi. Kız ve Bir artık dayanmanın ötesinde birbirlerinden nefret etmeyi başardılar. Bu oyunda, daima Bir çekip gider. Bir, çekip gitti. Sen, kızın yanında ona yardımcı olabilmek için kaldın. Onu nasıl istesen de, artık Bir'den bahsetmeyi kesip dudaklarına yapışmayı deli gibi arzulasan da yapamıyordun. Hep geri planda kalman gerekiyordu. Rolün buydu. Bu kıza göre belki aylar, belki de yıllar sürebilirdi. Sonunda o, Bir'i unutup ona her zaman nazik davranan sana gelirdi. Gece ağlayarak. Gece ve ağlayarak değilse bu daha yılları alabilirdi. Sonunda sen, İki, yıllardır gözün olan kızı kucaklardın. Büyük bir mutluluktu bu. Yalnız birkaç şey vardı. Her şeyi biliyordun. Bir ile kızın arasında geçen her şey senin de yaşamındı ve bu seni hem rahatsız ediyor, hem sana güven veriyordu. Karışık bir durumdu. Bu hikayede en mutlu sen miydin bilemiyoruz.

Sıra kızda. Uzun yıllar boyunca Bir'le her şeyini paylaştın. Kendini ona delicesine kenetledin. Ondan başka hiç kimsenin seni anlayabileceğini düşünmedin. Onun tatlı arkadaşı İki de her zaman yanınızdaydı. Uzunca bir süre senin için bir kardeş oldu. Bir'le beraberken asla onunla birlikte olabileceğini düşünmedin. Onu ara sıra tatlı kız arkadaşlarınla tanıştırıyordun. Çok özel olmadığı sürece onu yanınızda bulunmasından çekinmiyordun. Bir'le işler sarpa sarınca ona koşuyordun. Seni ve tabii ki Bir'i en iyi tanıyan oydu ve her şekilde size yardımcı olmak için güvenebileceğin ilk adam oydu. Verdiği nasihatler her zaman işe yarardı, her zaman seni neşelendirecek bir şeyler bulurdu. Ve tabii ki Bir'le olan büyük ayrılığından sonra da her zaman yanında oldu. Bir çekip gittiğinde sana kol kanat gerdi, ilgi gösterdi. Seni mutlu etmek için uğraştı. Sonra, şunu düşündün. Belki de Bir, hiçbir zaman senin için bu kadar çaba göstermemişti. Hiçbir zaman İki'nin olduğu kadar yanında olamamıştı. İşte, belki de en başından beri birlikte olman gereken kişi oydu. Yavaş yavaş kendini buna alıştırmaya çalışıyordun. Ve bir gece en sonunda ağlayarak onu ne kadar sevdiğini İki'ye söyledin. Her şey şimdi daha iyiydi. Onun, senin hakkında her şeyi bilmesi seni korkutmuyor değildi; ama bu sana güven veriyordu. Seni tanıdığını bildiğin için seni oyalıyordu. Yine de, bu hikayede en mutlu kişi sen miydin bilemiyoruz, hala.

Şimdi Bir'den bahsedelim. Bir ya her şeyin farkında olur ya da hiçbir şey umrunda olmaz. Aslına bakılırsa, bu hikayedeki en mutlu adam odur bence. Kızı terk etmesinin bir sebebi vardır, artık işler yolunda gitmiyordur ve ayrılmaya karar verirler. Burada daha fazla duramayacağının farkındadır. Ömrü boyunca burada durmuştur ve İki'ye güvenebilir; çünkü o da ömrü boyunca yanında olmuştur. Kızı, İki'ye emanet eder. Kafasında hiçbir tasarı olmadan kaçar gider. Her zaman olmak istediği şeyi olmak için bir şans vardır şimdi önünde. Hiçbir engel, hiçbir artakalan yaşam peşinde değildir. Yeni bir hayata başlamak için elinde her şey vardır. Artık düşünmenin değil, yapmanın vaktidir Bir için. Bir, çekip gider. Hiçbir şeyi umursamadan. Kendi hayatını yeni baştan kurar ve bu hikayenin en mutlu sonuna o sahip olur.

Diye düşünüyorum ben.

2012-01-02T22:01:00.001+02:00

Riverside by Agnes Obel on Grooveshark
Agnes Obel'in sesi ne kadar da güzeldir. Albümünü indirdiğimde, tüm şarkı geçişlerini, müziği, bazı sözleri ezberlemiştim artık. Pek fena değil doğrusu benim için. Hatta niye Katatonia dinliyorsam şu anda... Agnes Obel'e çeviriyorum onu hemen.
Yazmayalı yıllar olmuş diye bir giriş yapacaktım ben aslında. Yapmadım; çünkü Agnes Obel'den bahsetmek daha iyiymiş gibi geldi. Yine de yıllardır yazmadığım gerçeğini değiştirmiyor bu. Yazmıyorum, canım istemiyor. Küçük not defterlerim var, oralara yazıyorum. Daha iyi hissettiriyor, daha samimi. Aslında birkaç kez uğradım buraya. Hepsinde de amacım hesabımı kapatıp gitmekti. Sonra kıyamadım. Saçma sapan da olsa tonlarca yazmışım. Bir anda silip atamazdım. Biraz zaman gerek bunun için.
Pek bir şey yapmadım, o zamandan bu zamana. Açıkçası, en son ne yazdığımı bile hatırlamıyorum. Bazı şeyler yolunda gidiyor, bazıları gitmiyor. Her zamanki şeyler. İdare ediyorum.
İnsanları özlüyorum. Benimkinden başka şehirlerde olanları, sürekli konuştuklarımı, yanı başımda göremediklerimi, gördüğüm anların hemen ardında bile yokluğunu çektiklerimi, uzun zamandır haber alamadıklarımı. Evet, özlüyorum. Sorun değil.
Her neyse. Resmen blogumu, 2012'de yazılmamış bir şeyim olmasın diye açtım şu anda işin açıkçası. O yüzden gidip mandalina yiyip atkı öreceğim ben.
Kış iyidir.

2011-09-24T18:43:00.002+03:00

Bugün, hayatımda hiç yapmadığım şeyi yapıp evin anahtarlarını unuttum. Sabah IS100 sınavım vardı. Ona girdim. Neyse ki geçtim ve bir daha asla muhabbetini duymayacağım bir şey olacak o. Saat henüz öğleye yaklaşıyordu.
Okuldan çıkıp Cepa'ya gittim. H&M için kaçınılmaz fırsat önümdeydi. Bomboş olacağını düşünerek kendimi Cepa'ya attım. Kasalarda biriken insanlar hariç gerçekten de bomboştu. Gerçi muhteşem giysilerden söz etmemiz gerekirse yeryüzündeki giysi cennetindeyim. Ayrıca mağazayı devasa bir boyutta yapmışlardı ve neye uğradığımı şaşırdım açıkçası. Bir saat kadar çevreye bakınarak dolandıktan sonra, bir tişört, bir sweatshirt ve bir ayakkabıyla kendimi dışarı attım. İyi oldu iyi. Okula da yakın. Oh.
Bugün Doctor Who izleme lisetesi hazırlarken, bir yandan da izlediğim bölümlerin haddi hesabı yok. Ondan önce de kapıda kalmam rezaletti. Neyse ki babam gelip kapıyı açtı Ikea'ya gittiklerinden ötürü. Evet, Ikea'ya yakın oturan yalnızca biz varız, biliyorum. Doctor Who'nun görseli konusunda atıp tutmak çok sıradan bir iş de, her şey Blink bölümünde bitiyor. Evet. O bölümü izleyenin ağzını bıçak açmamalı bence. Bu arada, biri bana Tardis küpeleri bulursa kulaklarımı deldireceğim doğrudur.
Facebook'u kapattım. İnsanlar maksimum on gün dayanabileceğimi iddia ediyorlar ve onlara bakıp "challenge accepted" diyorum. Dayanırım. Zaten Facebook yenilenip duruyor. Aklım karışıyor abi. Ama tabii blogumu kapatmamam gerekiyor sanırım. Bir ara blogumu da kapatmayı düşündüm; ama zor işler. Yıllardır açık hem. Mutsuzluk abi.
Diziler teker teker yeni sezonlarına başladılar ya, okulun başlamasını bu yüzden de seviyorum işte. Ayrıca ders programında cuma dersi olan tek insan benim. Alkışlarınız bana geliyor böylece. Cuma ders mi olur lan? Hem de iki saat. Evlat acısı gibi. Sanırım, ilk haftalarda ve son haftalarda geleceğim dersler oluyor cuma günkü derslerim. Of.
Neyse neyse. Bu şarkı çok güzel. Okul başlıyor. Sonunda rahata ereceğim.

2011-09-14T17:38:00.000+03:00

Senin basit duygularını alıp evirip çevirerek, duygularının nedenleri, sonuçlarını; sana verdiklerini, kaybettirdiklerini; arka fondaki şarkıyla bir güzel bağlayan; sözcükleri eliyle değil, yüreğiyle yazan; deneyimlerini sadece anlamaya yoğunlaştırmış o güzel insanlara, günümüz dünyasında yazar diyoruz.

2011-09-11T20:13:00.002+03:00

Kendimi neşeli bir insan olmaya zorluyorum. Gerçekten yapıyorum bunu. Genelde başarılı oluyorum; ama halimin kalmadığı anlar da oluyor. O zaman vazgeçip bir kenarda oturmaya başlıyorum. Böyle zamanlarda beni bulan insanlar, şüphesiz benden yaşam enerjisi çekilmiş şekilde davrandığım için nefret ediyor. Oysa ben, o anda duygulardan kaçmak için olanca gücümle çalışırken karşımdaki insanı hiç düşünemiyorum.
Biraz huzur elde edebilmem için isteklerimi gerçekleştirmeye odaklanacağım gibi görünüyor. Bilmiyorum, vazgeçmek için çok erken daha. Hep vazgeçmekten de yoruldum. Biraz gerçekleştirmek istiyorum. Yaptığım listede, bir şeylerin üstünü çizmek istiyorum. Buna ihtiyacım var. Bireysel bir başarıya ihtiyacım var. Kendime gelmeliyim.
Uzun zamandır ilk defa sımsıkı bir kitabı elimde tutup okuyorum. Bu bana, kendine güven duygusunu veriyor.

2011-09-05T18:18:00.000+03:00

Blogger'ın yeni arayüzü çok sade ve çok çılgın olmamış mı? Acaba şablon değişikliği de yapmışlar mıdır? Bir ara baksam fena olmaz.
Dün Battlestar Galactica'da kaldığım yerden izlemeye devam ettim ve ikinci sezonu bitirdim. Bugün Resistance webisodelar bitti. Üçüncü sezon yüklensin diye heyecanla beklemekteyim açıkçası. Onu beklerken evvelden Office indirmiştim, üç bölüm Office izledim ve sonra biraz baydım. Office ben de Modern Family etkisi yarattı. Şu sıralar o kadar gülmüyorum; ama sanırım bölümler ilerledikçe gözümden yaş gelen zamanlar olacak.
Gözümden yaş gelen zamanlar derken geçen yaptığım bir gmail talk yüzünden gülmekten ölüyordum. Aman tanrım. O ne harikaydı öyle. Gece boyunca yanaklarım ve karnım ağrıdı gülmekten.
Araya defalarca kitap soktuktan sonra takvimde sonbaharın gelmesini bilerek Gecenin Sonuna Yolculuk okumaya devam edeceğim gibi görünüyor. Elimde süründüğü zamanları geride bırakırsak ve okul başlamadan bitirmiş olursam mutlu bir şahıs olacağım.
Elimdeki kitaplar da hiç azalmıyor, gittikçe, gittikçe çoğalıyorlar. Şikayetçi değilim; lakin okuma düzenimi oluşturabilsem fena olmazdı.
Doctor Who yeni bölüm yayınlamaya başladı ve keyfim epey yerinde bunu düşününce. Eylülün sonuyla birlikte başlayan onlarca yeni sezon olacak bakalım. Her güne bir dizim olacak gibi görünüyor.
Buraya koyduğum şarkılar da koyduğum gün burada oluyor ve sonra kayboluyorlar değil mi? Onları düzeltmeye nasıl üşeniyorum. Fizy'den link verince de o kadar samimi gelmiyor bana. O yüzden buradan Blogger yapımcıların sesleniyorum. Bir tane şarkı ekle seçeneği olsa hiç fena olmazdı. Ben burada bunca dram yaşamazdım değil mi?
Her neyse. Ben gidip biraz okuyayım. Céline ne zorlu adamsın.

2011-08-26T00:13:00.002+03:00

Ankara'ya döndüm.
Ryu Murakami, aslında Japon bir Bukowski'ymiş ki bu pek de bana göre olmadığının göstergesi sayılır. Dün gece otobüste kitabını bitirmeye karar vermiştim; ama erkenden ışıklar sönünce yalan oldu.
Adele ne kadar güzelmiş lan. Bu yüzden şu anda Chasing Pavements dinliyorsunuz, tabii dinliyorsanız.
İzmir'de kaldığım süre boyunca Lubitel'i bir parçam gibi sürekli sağa sola taşıdım. Kordon'dan bir günbatımı fotoğrafı çekememiş olsam bile, Can'la yaptığım İzmir gezim boyunca güzel fotoğraflara sahip olduğumu düşünüyorum. Bir de 4 pozu üst üste çekme ihtimalim var. Çok unutkanım lan. Dealextreme'den Lomo makine almaya kalktım. Heyecanla onu bekliyorum. Analog çok zevkliymiş ha.
Bugün yaşadığım gerilimleri ne siz sorun ne ben söyleyeyim. Neyse ki olaylar çözüme ulaşınca pamuk gibi insan oluyorum. Bir rahatlıyorum ki sormayın.
Dünyanın en sakar ve en çabuk moraran insanı benim. Kolumu nereye geçirdiysem şu an cins bir renge bürünüyor. Ayrıca dizlerimin yılın 12 ayı boyunca hiç başka yolu yokmuş gibi morluklarla dolu olması ne zaman bitecek bilmiyorum. 19 yaşımın son demlerindeyim, hala dizim morarıyor. Buna bir çare bulmadıkça bana bilimden söz etmeyin.
Neyse işte. İdare ediyorum sanırım. Ankara hala Ankara. Ben de bir parçamı İzmir'de bıraktım. Geri dönmeye yer arayacağım bundan sonra.

2011-08-19T18:54:00.003+03:00

Odam denizi görüyor.
En sevdiğim şehirdeyim.
Ilık bir duş alıp ardından yemek yiyeceğim.
İyi ki gelmişim.

2011-08-16T18:53:00.002+03:00

Dinlemek istemiyorum, konuşmak istemiyorum.

Sadece gitmek istiyorum.

2011-08-09T21:21:00.000+03:00

Evde oturmak, dünyanın en can sıkıcı şeyi. Zamanımın çoğunu bunu yaparak geçirmekten kendimi alıkoyamıyorum elbette. Gerçi son zamanlarda biraz renklenmeye başladı. Üç gün art arda Sherlock izledim. Resmen Türk dizisi gibi lan. 80 küsür dakika filan. Gerçi, temposu çok yüksek olduğundan hızlı ilerliyor. Hangi Türk dizisi yüksek tempolu, ha? Söyleyin bana. Sherlock'un her sezonunun üç bölüm olması da biraz üzücü. O dizi, daha çok kalmayı hak ediyor ekranda. Çok sevimli Martin Freeman de var. Ay canım. Sherlock dedim de, ikinci film de bir an önce girsin lan gösterime. Bu sene giriyormuş herhalde. İsabet olur. Robert Downey Jr. severim.
Bu sıralar Battlestar Galactica'ya başladım birtakım ısrarlar üzerine. Dizi benim için, BİR SONRAKİ BÖLÜMDE NE OLACAK LAN ACABA şeklinde gidiyor. Günün devamında ya da sabaha karşı büyük ihtimal birinci sezonu bitirmiş olacağım. Battlestar Galactica'nın yanı sıra sıkıldığım zamanlarda da Misfits'e bakayım diyorum. Lanet olsun. İngilizleri seviyorum. Beni düşünerek dizi yapsalar bu kadar olur.
Doctor Who konusunda da, bir dönem Matt Smith'e alışamayacağımı düşündüm; lakin adam tatlı lan. Amy'nin düğününde dans edişi yeter. Bazen ben de öyle dans ediyorum. Kuğl. Ha, bir de Onur döndüğünde ve gece çıktığımızda eminim bir kere öyle dans edeceğim. Ehehehehehehe.
Céline, Gecenin Sonuna Yolculuk'u yazarken neyin kafasındaymış, bilmiyorum; ama neyin kafasını yaşıyorsa o kafa gayet iyiymiş. Tarzı, kahramanın özellikleri, dili, bana Salinger'ı hatırlattı durdu. Zaten bitince bir Salinger'a döneceğim. Bu arada Norwegian Wood'un Ankara'da gösterime girmemiş olması nasıl bir cezadır? Neyse ki indirdim ve bir ara izlemeyi düşünüyorum. Kitap tamamıyla kaybolmadan önce.
Her neyse. Evde oturmak böyle bir şey yani. Bilin istedim.

2011-07-31T02:21:00.000+03:00

Günlerdir Temmuz'un bitmesini bekliyorum, bir bitemedi arkadaş. Bir yandan da Temmuz bitmeden blog yazayım diyordum, son güne kadar tuttum kendimi göründüğü üzere.
Bir süreliğine burada değildim. Burada olmayınca mutsuz oluyorum; benim şehrim Ankara bebeyim. Ankara'ya dönünce kendimi dışarılara vurdum. Döneli on gün oluyor sanırım ya da o civarda. Aksaz tam bir emeklikentti; Antalya'da kaldık birkaç gün. Hava o kadar sıcaktı ki sadece bir kere dışarı çıkmaya cesaret ettim. O da aptallıktı. Onun dışında Antalya'da Benan'la birlikte Doctor Who izleyip durduk. Aksaz da emeklikent olduğu için Modern Family'yi bitirmiştim. Modern Family iyiymiş; bana öneren insana buradan sevgilerimi yolluyorum.
Resmen tatili ufacık paragrafla es geçtim şu an. Of. Amma sıcaktı ama. Ne diyeyim. Deniz, güneş, kum. Ben sevmiyorum pek. Antalya tam denize girmelikti aslında. Kısmet değilmiş. Normalde İzmir'e gidecektik biz. Sonra annem bizi kafalayıp Antalya'ya götürdü. Önce bir üzüldüm tabii; ama en azından Benan vardı. Güzeldi o açıdan.
Ankara'ya döndükten sonrası daha güzeldi. Gerçi geldiğimden beri birkaç kez hariç sürekli sevgili insanıyla beraberdim, pek sosyalleşme şansım olmadı elbette; ama öylesi de iyi oldu yani. Birlikte Harry Potter'a gittik mesela. Harry Potter da bitti lan. Geçen de Teefury'de Harry Potterlı süper tişört vardı; ama ben Doctor Who bekliyorum ısrarla. Ayda bir kere kendime oradan sevimli bir tişört alabilirim, ehehehe.
Bugün de Cermodern'e gittik. Güzelmiş oralar. Cer'miş bi de o, 'ser' değilmiş. Nereden bilelim biz. Bu arada belirtmek istiyorum ki bir yandan Bira.Fm açık sırf farklı şeyler dinleyeyim muhabbetine. Kendisi benim Itunes'la kanka olabilir. Soldier of Fortune'dan sonra Still Loving You çalmaya başladı. Birazdan ne gelecek çok merak ediyorum. Acaba kendisi benim müzik arşivimle falan mı besleniyor? Şüphelendim. Herneyse. Cermodern epey güzelmiş. Muhteşem restore etmişler orayı. Bir de yanımda Lubitel'imi götürdüm içinde 10 poz vardı taa kıştan kalma. Onu bitirdik. Cermodern'den sonra Kale civarında dolandık birtakım. Kültürlü bir gezide bulunduk.
Cermodern'de de Erwin Olaf'ın sergisi vardı. Başarılıydı. (Derken Glory Box çalmaya başladı, vay anasını gençler.) Portrelerde, gözbebeklerine takıldık. Diğer çalışmalar da estetiksel açıdan güzeldi; fakat bana çok yapay geldi ve rahatsız ediciydi. Bir dahaki aya, Cermodern'e üyelik alasım var. Tutmayın beni.
Bu arada artık ailemizden bir insan İzmir'de yaşamaya başlıyor. Dünyanın en güzel şeyi olabilir bu. Şimdi ne ara kendimi boş bulsam, koşa koşa İzmir'e gideceğimden şüpheniz olmasın.
Neyse. Keyfim yerinde benim. Miles Kane dinleyin siz de. Canım benim.

2011-06-28T14:04:00.000+03:00

Geçirdiğimiz güzel günlere diyecek sözümüz yok. Onların yanı sıra bomboş geçen, sıkıcı günleri ne yapmamız gerektiğini de bir bulabilsek hayat mutluluk verici olurdu. Hayatımızı baştan sona istediğimiz gibi yaşayabilseydik belki de doğru dürüst birer insan olamazdık, çok mutlu da olamazdık; ama bazı hayallerin bize verilmesi gerektiğini düşünüyorum.
Bundan apayrı olarak, insan vücudu baştan aşağı bir sanat eseri. Evet, kesinlikle böyle. Bir kediler, bir de insanlar estetik birer yaratık olarak varolmuşlar. Tabii herkeste belirgin olarak göremiyoruz bunu, bu da evrenin bize bir şeyler deme şekli.
Ankara'ya dönünce mutlu bir insanım ben. Bir de kendi rızamla gidince. Onun dışında canım çok sıkılıyor ve yapacak hiçbir şey bulamıyorum. Ankara dışında geçirdiğim beş gün bana beş hafta gibi geldi. Bunu hak etmemiştim doğrusu.
Hazırlığı da geçmişim; lakin o iğrenç Eng101 dersini almak zorundayım. Ayrıca seneye alacağım dersleri öğrenebileceğim herhangi bir adresin olmaması çok üzücü. Üçünü beşini biliyorum; ama hepsini bilsem mutlu olurdum.
Buraya bir şarkı koymayı düşündüm. Söylediklerimle hiç ilgisi olmadığını fark ettim ve şarkıyı koymaktan vazgeçtim. Onun yerine gidip kahvaltı edeceğim.

Merhaba

2011-06-12T12:14:00.000+03:00

Sözler verdiğimiz oluyor ve planlar kurduğumuz da. Bunlar, ertelemekten başka hiçbir şeye yaramıyor. O şey gerçekleşmiyor. Sonra belki bir hayal kırıklığı ya da bir rahatlama yaşıyoruz. Akabinde kendimize geliyoruz ve her şey normale dönüyor.
Bazı şeyler çok güzel. Ve hiç düşünmeden olmasına izin verdiğimizde en iyileri. Hiçbir şeyi değiştirmediklerini görüyoruz; ama bize bir şeyler kattıkları bir gerçek.

Aşk mektupları

2011-06-03T00:23:00.000+03:00

Genel sorun benim onları yıkıcı olarak görmemden kaynaklanıyor olabilir. "Ne olursa olsun arkamda dururlar." fikrine sahip olmadığımı açıkça belirtebilirim. Ki bu biraz sıkıntı demektir. Her zaman engeller olacaktır, olmalıdır; fakat her şeyin tahammül sınırlarında olması yararlı olurdu doğrusu.

Bahar gelmedi ve havalar hala düzelmedi. Yağmurlu bir mayıs ayını geride bıraktık. İngilizlere hak vermemek elde değil; bence biz de bir aydan bahsederken ona özel birine sesleniyormuşçasına seslenmeliyiz. Bahsettiğim şey ayların kendilerine has kişilikleri olduğu ve onları gücendirmememiz gerektiği. Buna biraz özen gösterelim. Evet ne diyordum, bir Mayıs daha yağmurlu geçti. İki sene önce de böyle bir şey olmuştu. Geçen sene değildi; çünkü geçen sene Mayıs ayında okula gitmiyordum. Gerçi mezuniyet törenimizde yağmurun biraz atışması söz konusu olabilir. Emin olamadım. Tanrım ne mezuniyetti.

Liseye geçene kadar her sene düzenli olarak benden hoşlanan erkeklerden aşk mektubu aldığımı biliyor muydunuz? Bazıları isimlerini yazardı, bazıları da yazmazdı; bense reddederdim. Bugün durduk yerde aklıma geldi. Sanırım otobüs Cebeci'den Atatürk Hastanesi'ne dönüyordu. Onlardan biri uzunca bir aşk mektubuydu. Bazı harfler yuvarlak içine mi ne alınmıştı ve onları bir araya getirince "Öykü, seni seviyorum" mu ne yazıyordu. İnsanlar sevimli. O mektup isimsizdi mesela ve neyse ki aldığım son mektuptu.

Bütün yazarlar durup durup şimdi kitap çıkarmış. Murathan Mungan koskoca roman yazmış. Bir dönem, evdeki insanlara aldığım kitapları seçerken hep okumak istediklerimi alıyordum da öyle armağan ediyordum. En iyi yöntem bu gerçekten.

Goodreads sağolsun yeniden adam gibi okumaya başladım. Challenge'a 30 kitap yazdım. Birisinde 52 gördüm ve bir sonraki seneye ben de öyle yapacağım sanırım. 52. Mantıklı. Gerçi 42 de olabilir. Bugün Otostopçunun Galaksi Rehberi'ni izledim de. Depreşti.

Havalar ne kadar dengesiz ya. Konunun durup durup havalara gelmesi de hepimizi baydı eminim; ama çok fena gerçekten. Gündüz yaz gibi oluyor; öğleden sonra sonbahara geçiş yaşıyoruz. İşin kötüsü yağmurdan ve nemden hiç haz etmiyorum. Keşke balık olsaydık. Bu iklimde yaşamak hepimiz için daha kolay olurdu. Gerçi kuşlar gibi, balıkları da hiç sevmiyorum. O ne abi? Öyle hayvan mı olur. Neyse işte. Buradan yetkililere seslenmek istiyorum: Mümkünse yağmurlar bittikten hemen sonra ılıman bahar havaları yaşayalım önce. Zınk diye yaz gelmesin, hava bir anda 40 derece olmasın olur mu? Hava durumuna bakılırsa Haziran'ın ortasına kadar yağmur bitmeyecek de Temmuz çok sıcak olmasın bari. Neticede tatile çıkacağız ya, ılımanlı olursa sevinirim işte. Öyle şeyler. Marmaris'e mi ne gidecekmişiz. Anlamadım tam.

Bacaklarıma yorgunluk ağrısı saplandı. Hiç sevmiyorum o ağrıyı da. Kan dolaşımını yok sayarcasına hareketler. Öf. Bende kesin kronik bel ağrısı var. Yeni yatak aldıktan sonra ebeveynlerime söylemeyeyim dedim de yeni yataktan sonra benim hala belim ağrıyor yani. Geçti cicim ayları. Beheheyt! Bu arada ben taramasına gittim. Bir şeyim yokmuş. İki tane benimi takibe aldılar. Senelik kontrole gideceğim, o kadar. Yaşlıyım ya.

Herkesin kedisi var. Bir benim yok!

Neyse neyse. Demem o ki geri döndüm ben. Anlamışsınızdır artık.

Keep on dancing!

Geri dönmüş değilim.

2011-05-06T22:39:00.000+03:00

Kafam çok karışık. Aklımdan geçen milyonlarca şey var ve bu durumdan çok rahatsızım. Anlatmak, konuşmak, söylemek istiyorum! Aklımı çıkarıp bir kenara koymak ve düşüncelerimden kurtulmak istiyorum. O kadar çok şey var ki, o kadar alakasızlar ki, o kadar karışıklar ki. Kelimenin tam anlamıyla darmadağın haldeler. Hiçbir güç toparlamama yetmiyor.
Her şeyden şikayet etmekten çok sıkıldım; gereğinden fazla yorucu olmaya başladı bu. Beni mutlu edebilecek onlarca şey var ama mutsuz edebileceklerin azizliği karşısında sararıyorum.
Hiç keyfim yok, hiçbir zaman, hiç keyfim yok. Bazı kesinti anları yaşamıyor değilim -bazı mutluluk patlamaları-; ama yine de sonunda suratımı asıyorum. Mutlu olmuyorum, hiçbir şeyden zevk almıyorum.
Çok fazla düşünüyorum, her şeyi düşünüyorum. Şimdiden 20 sene sonrasını düşünüyorum. Elime hiçbir şey geçmiyor, gerçekleşmeyen beklentilerime karşı kayıtsız kalmam gerekiyor.
Vücudum içten içe bir depresyonu yaşıyor gibi hissediyorum; söyleyecek sözcük, yakınacak durum bulamıyorum. Binlerce kez yaptım bunu, elime hiçbir şey geçmediğini gördüm.
Çok yalnız hissediyorum, haftasonlarından nefret ediyorum. Yalnız kalıp evde oturmaktan tiksiniyorum. Kimseyle hiçbir şey paylaşmıyorum, yaptığım son tatlı sohbetin tarihini bile hatırlamıyorum.
Kaçıyorum, durmadan kaçıyorum kendimden. Yapmam gereken şeyi erteliyorum. Abimi bekliyorum biraz. Artık birisinin desteğine çok ihtiyacım var. Birisinin sırtımı sıvazlaması gerek, birisinin çıkıp bana "bunu yapmalısın" demesi gerek. Bunu aşmam gerek, kendime güvendiğime emin olmalıyım.
Sürekli bunalıyorum, yaptığım her şeyden; kendimi mutlu edemediğimi, başkalarının beni mutlu etmesine izin vermediğimi görüyorum. Buna karşı hiçbir önlem almıyorum, hiçbir şeyi değiştirmiyorum.
...
Başım ağrıyor. Çok yorgunum. Hep böyleyim. Kendimle ilgili çok düşünme gafletine ne zaman düşsem böyleyim.
Geri dönmüş değilim. Sadece birkaç sözcük kullanmaya ihtiyacım vardı; onları harcadığıma göre gidebilirim.

Vedalardan nefret ederim.

2011-04-16T15:37:00.002+03:00

Bir süre boyunca buraya bir şeyler yazıp yazıp sildim. Diyecek bir şeyim yokmuş gibi hissediyorum. Kafamda dolanan milyonlarca şey var; ama hiçbirinin bana ya da size faydası yok.
Kimsenin başını ağrıtmaya gelemiyorum gerçekten.
Ne yapıyorum, hiç bilmiyorum.
Sanırım bir süre blogla arayı açacağım. Okuduğum kitaplardan, izlediğim filmlerden, yaptığım şeylerden, düşündükçe düşündüğüm şeylerden kime ne. Hiç kimsenin umrunda değil, biliyorum.
Bu bir veda.
Bu da bir ayrılık şarkısı.

Ben bi gidip ders çalışayım lan.

2011-04-03T13:57:00.002+03:00

   Ödev yapmaya başlamadan önce gelip biraz yazayım dedim. Ne zamandır yazmadığımı düşündüm ve çevredeki insanların yazıp durmasıyla itici bir güç oluştu. Burada olmadığım zamanlarda neler yaptığımdan bahsedeyim ufak ufak.
   Kurban konseri vardı Saklıkent'te. Önce eğlendiren bir cover grubu çıktı sahneye Oyunbozan adında. Dans ederek şarkı söyleme kısmını orada gerçekleştirdim. Sahnenin en önünde dururken çevremde dans etmemden mütevellit oluşan bir boşluk vardı. Oyunbozan'dan kısa bir süre sonra Nükleer Başlıklı Kız çıktı sahneye. En son Hürock'ta izlemiştim onları sanırım. Albüm çıkardıklarından ötürü, şarkılara eşlik etmesi bu sefer kolay olmuştu. Gece 12'de de Kurban çıktı sahneye. Burak Gürpınar, sayabildiğim kadarıyla üç kere davulla ilgili problem yaşadı. Epey komikti. Böylece konser birkaç kez sabote edilmiş oldu. Konser epey eğlenceliydi elbette. Benim kalabildiğim süre boyunca iki saat sürdü ve bu sefer eve Lambaya Püf De performansı izleyerek döndüm. Uzun zamandır böyle bir performans izlememiştim, iyi oldu.
   Ertesi gün sabahtan AIESEC mülakatlarım vardı. Saat dört buçukta uyuyup yedide kalktım. Sekize kadar yatakta döndüm ve daha fazla uyuyamayacağımı düşünüp kalkıp duş aldım, yemek yedim, giyindim ve çıktım. Grup mülakatı epey ciddiydi, bireysel mülakatta müzik muhabbeti çevirdik, İngilizce mülakat da basite indirgenmiş dolu sözcükten ibaretti. Onun sonucu da yarın belli olacakmış.
   Zamanımın çoğunu okulda gündüzleri yağmur yağmazken çimlere uzanarak, akşamları hava serinleyince kütüphanede kırmızı koltuklarda yatarak geçirmek istiyorum. Baharı bu şekilde değerlendirmekten başka hiçbir şey düşünmüyorum. Lakin ilk midterm sonucum 71 olunca ve ilk span'de biraz yattığımı göz önünde bulundurursak ikinci span'deki midterm'ümü 80 yapsam ne kadar güzel olur diyorum. Derslere katlanma sürem gittikçe azalıyor, okula gidince derse girme isteğim kalmıyor lan! Aylaklık yapmak istiyorum. Sağda solda yatayım, tembel tembel kitap okuyayım... Zaten bu dönem toplamam gereken puan da çok az diyerek iyice kendimi bahara adayasım var. Tabii önce çamur mevsimi geçerse! Nisan oldu, daha hala yağmur yağıyorsun bahar, ne yapıyorsun!!?
   Uzun zamandır kafamın içi doluydu. Biraz az düşünüyorum, rahatım, mutluyum. Yazın yapacaklarımı aklımdan geçiriyorum ve hayatıma çeki düzen verme çabası içerisindeyim. Bu sefer değiştireceğim bir şeyler olması için çabalayacağım sanırım.
   Şarkı da iki gündür sürekli dinleme isteği uyandırıyor bende. Yeni şeyler öğrenmeye çalışmak tüm vaktimi alıyor. Biraz zor; ama genelinde eğlenceli. Bir yerden deli gibi para kırsam bir anda okulu dondurur, dünya klasiklerini çantama doldurur ve seyahat etmeye başlarım. Neyse, şarkıyı dinleyin işte.
   Gideyim ikinci span'e günü gününe çalışayım da ayıp olmasın o kadar söze.

Midterm var lan.

2011-03-19T13:30:00.000+02:00

   Sabah sabah yazmıyorum pek. Gerçi sabahlığı kalmadı saatin. Bildiğin öğlen, yine de haftasonu olduğundan yeni kalkmış olmak var.
   Perşembe, cuma midterm var ve ben bu dönem çok pasif bir öğrenci oldum şahsen. Başlarda iyiydim, sağa sola zıplayıp ödevleri yetiştiriyordum da sonlara doğru biraz öyle olmamaya başladı olaylar. Summary yazmayı bilmiyorum, birazdan onu kendi başıma öğrenmeye çalışacağım. MTR'den yapmadığım 19 tane parça var. Sırayla yapmaya başlayacağım. Vocabulary'de ısrarla iyi değilim ve LL'yi işlediğimizi unutup onun kelimelerini hiç çıkarmıyorum. Tabii OLR diye de bir şey var hayatımızda. Ona da çalışacağım. Normalde cumartesi günlerimi dışarıda harcardım; fakat bugün öyle olmadı. Evde bu şeylerle cebelleşeceğim. Okulda bütün haftamız boş olduğu için 12 saat boyunca dil bilgisi çalışmayı düşünüyorum. Bunlar midterm hazırlıkları. Sakin olalım.
   Daha iç açıcı konulardan bahsetmek gerekirse, kar kış kıyamet derken bu hafta hava tam bir bahar havası oldu. Akşamları yine popomuz donuyor ama öğlen hava gerçekten güzel oluyor. Fizik çimlerine yayılmış, hırkalı insanlar buna kanıt elbette. Bense daima yanımda mont taşıyorum. Yine üşüyorum, yine üşüyorum. Perşembe günü, ilk Devrim'imi yaptım ve gerçekten çok komikti, eğlenceliydi, güzeldi.
   Yanımda Metis'in minik defteri. Onu yanında taşıdıkça insanın yazası geliyor, yazıyorum. Belirli şeyler değil, geçmişten gelip beni alıp götüren duygular, o andaki enteresan bir fikir, bir dışavurum. Bu şekilde çevrede dolanmak güzel.
   Okulda Psikoloji Günleri oldu. Üç oturuma katılabildim. Hepsi gayet hoştu. Özellikle Mehmet Şakiroğlu'nun oturumuna katılmak için koşa koşa gittim. O adam cidden çok sevimli, anlatımı da başarılı. Benim psikoloji seçme sebebim başlı başına o zaten. Slaytına fotoğraf seçerkenki yüzeyselliğini anlattı da çok iyiydi gerçekten. Bayağı eğlenmeme sebep oldu. Ondan önce de Sait Uluç'u ve kalkıp taa Koç'tan gelen Sami Gülgöz'ü izlemiştik Hakan'la. İyiydi, iyiydi.
   Şarkıyı da demin cover'ını dinledim diye koyasım geldi.
   Neyse lan. 19 tane MTR dedim ya ben demin. Gideyim de başlayayım bir yerden.

Bir Mülakat Faciası

2011-03-13T00:13:00.002+02:00

Dün iki seneden sonra tekrar TNK izledim. Bu sefer ortamın çok kalabalık olması, adamların artık popüler olduklarını ilan etmeleri falan dışında performans eskisi gibiydi. Caner'in şarkı söyleme stilindeki bazı değişiklikler canımı sıksa da ben bir TNK insanıyım. Eğlendim mi, eğlendim. Çalınan şarkılar da sırasıyla şöyleydi: Sensiz Olmuyor, Söyle Ruhum, Elveda De, Dans Et, Zehirli Sarmaşık; sonra eski havalarını taşıyacak bir şekilde Kime Ne çalmaları ve ardından sözlerini sıkarak Hot'n Cold'u söylemeleri iyiydi. Hatta Caner, bir ara gayet araya Zamanı Geldi'nin sözlerini sıkıştırdı. Güldüm. Bu Şarkıyı Söyleyin, Sıra Bizde, Yine Yazı Bekleriz, Kalpsiz, Ağla, Aşk Her Yerde'yle devam ettiler. Promises'dan bir kuple, Yaz Yaz Yaz'ın tamamı, a tribute of Gidemem ve yine a tribute of Selam Söyle'den sonra sert bir Elveda De ile konseri kapattık. Ön gruplar insanı yeterince yorduğu için bis isteyen çıkmadı; oysa daha Love Will Come Through ve bir TNK klasiği olan A Drinking Song çalınmamıştı ve Kalpsiz daima ikilenirdi. Öyle şeyler yaşanmadı. Yine de hoştu, güzeldi; hayatımda en çok izlediğim grup da TNK oldu işte.

Bugün direksiyon sınavım vardı. Direksiyon sınavı aslında mülakatmış lan. Arkamdaki iki insan sürekli konuşup durdular. Ne sürdüğümden bir bok anladım, ne konuştuğumdan. Ben sürekli sağa dönmeye çalışırken arkamda beni tanımaya çalışan bilgiye aç iki insan vardı. İlk dönüşten sonra arabayı stop ettirdim mesela bu yüzden. Sonra mal gibi anlamadım; arabada, arabanın stop ettiğini anlamayan bir ben vardım. Sonra onlar sürekli konuştular. Kadın beni pek sevmedi sanırım, adam biraz sevdi gibi. Hatta biraz size muhabbetin bahsedeyim mesela.

- Öğrenci gibisin Öykü?

+ Evet öyle.

- Hangi okulda okuduğunu öğrenebilecek miyiz?

+ Odtü'deyim ben.

- Nereye giremedin de Odtü'ye geldin?

~ Daha iyi bir yer kazanmaya puanın mı yetmedi?

+ Bilkent istiyordum, kazanamadım. Odtü'ye yerleştim.

~ Niye İstanbul düşünmedin?

+ Eeeğ. Çünkü ailem burada. İstemiyordum da.

~ Bölümün ne?

+ Psikoloji.

~ Ayy. Niye psikoloji okuyorsun ki? Oradan mezun olup ne olacaksın?

(İç ses dayanamaz devreye girer: Lan Odtü'nün en taşaklı bölümünde okuyorum ben. Sakin ol kızım.)

+ Aslına bakılırsa iş imkanlarının oldukça fazla olduğunu düşünüyorum.

~ Bence çok saçma.

Burada (-) adamdı; Fahir Öğünç gibi sesi vardı, kadından daha tatlıydı; (~)'da kadındı işte. Bir ara beni bayağı ezdi. Hatta o da şöyle.

~ Kardeşin var mı Öykü?

+ Abim var Balıkesir Üniversitesinden mezun oldu.

- Şimdi ne yapıyor?

+ Askerde.

~ Bölümü neydi?

+ Makine mühendisliği.

- Öykü sen abinden biraz daha başarılısın herhalde?

+ Bilemiyorum.

~ Ama alanları farklı ki, sonuçta Öykü eşit ağırlık, abisi fen bölümünden mezun. Abin o yüzden senden daha başarılı bence.

(İç ses yine: Off. Neyse az kaldı Öykü, devam et.)

Neyse. Bunları bilin yani. Aslında orada baktıkları şey muhabbetiniz. Umarım kalmamışımdır lan. Of. Bir daha yaşamak istemiyorum onun stresini.

Ondan sonra AIESEC seminerim vardı. Güzel geçti. Lan. Umarım sınavı ve mülakatları geçer ve giderim. Muhteşem bir fırsat olur benim için. Gideceğim ilk ülkenin Norveç olmasına karar verdim; hem yakın, hem serin serin. Oh. Yazı serin bir ülkede geçirme fikri muhteşem. Gerçi orada sivil toplum örgütleri bulabilir miyim bilemiyorum; ama işte deneyeceğim.

Bu arada Blogger'a gündüz giremiyorum; sadece saat 11'den sonra açabiliyorum enteresan bir şekilde; canım nasıl sıkılıyor bilemezsiniz. Aslında biraz da benim mallığım söz konusu. Şöyle ki gittim mailden yollayabileyim diye üç beş ayar çektim bloga; onu da bugün 11'e kadar bekleyip blogu açtıktan sonra hatırladım. Çok küfrettim kendime.

Günün şarkısı da tabii ki TNK'ye ithafen geliyor. Bu arada ben makinacıları çok seviyorum lan. Engellenemez bir sevgi var içimde, öyle böyle değil. Hayatımın aşkı kesin makinacı olacak. Çok pis eminim bundan.

Bu arada. Dengesiz Herifler de sahne performansında epey başarılıymış, öneriyorum. Şarkıları sahneye çok uygun olan gruplar yok mu? İşte onlar benim kalbimi çalıyor efendiiiğ.

Bir de bak, gideceğim gideceğim aklıma geliyor. Ne biçim kar yağdı lan. Odtü 10 senede ikinci kez tatil olmuş falan hatta. Rektör tabii çarşamba günü ister istemez "Kafama sıçayım, kafama sıçayım" diye dolaşmıştır okulda. Perşembe de kıyamayıp tatil etmiştir. Ayrıca 10 senedir Ankaralıyım, en son işte 10 sene önce böyle bir kar yağmıştı. Okulum eve çok yakındı, bir sokak yukarısındaydı; ama annem beni almaya gelmişti, o derece. Bir de şey, salı akşamı bir yerden sonra şey dedim: "Kanada sınırını geçtik herhalde lan." Bu komikti, ama şimdi gülmeyin artık. Çünkü taa cumartesi olmuş, pazar olmuş. Komikliği kalmadı. Of. Neyse.

Lan. Söylemezsem olmaz. TNK bir kuple Promises söylemeden önce, akşam dersten çıkarken "all the promises we broke, all the meaningless and empty words i spoke..." diyordum. Canım ya.

Gidiyorum. Bay.

Bu adam güya inekmişti.

2011-03-06T00:45:00.002+02:00

Ömer sayesinde Stereomood'u keşfettim ve Itunes işlevini yerine getiremez oldu. Mesela ders çalışacağım ayağına saatlerdir studying moduna takılı kaldım. Ders de çalışamadım. Öyle çevreme bakınıp duruyorum, arasıra durup şarkıları beğeniyorum.
Yine ödevleri haftasonuna depoladım. Oysa bugün saat 2'ye gelirken kalktığımdan, ardından babamla araba sürme egzersizleri yaptığımdan eve gelince hiç ödev yapacak havada olmadığımı fark ettim. Writing ödevleriyle biraz uğraşayım dedim ve sonra ne kadar baydığımı tahmin edersiniz. Zaten bu bayıklığı üzerimden atamamışken, telefonuma gelen "8'de dışarı çıkıyoruz, sen de gel" mesajından sonra polarları çekip koşa koşa dışarı çıktım. Gelince uğraşayım dedim, yine olmadı. İçim ölmüş benim, niye böyle oldum ben?
Şu film izleme şeyi konusunda başarısız olduğumu hepiniz tahmin etmişsinizdir. Kitap okuduğuma sevinebiliriz ama. Müzik konusunda da çok enteresan bir insan olmaya başladım. Duyduğum her şeyi "aa, lan, dur ya, bu şunun şeysi" diye söyleyebilme yeteneğine (lanetine?) sahip olduğumu keşfettim. En azından çok bilindik şarkıları biliyor olmak mutluluk verici.
Yarın akşam sınıfça buluşacağız ve aslında iptal edilen şeyi, tekrar diriltmeye çalışan Yunus'u dövebilirim bile; ama sanırım bunu yarın yapacağım. Yarın sabah 10'da kalkmayı hayal ediyorum; lakin bunların hepsi hayal. Kim pazar günü onda kalkar? İşsiz miyim ben? Hayır. Değilim. O yüzden 10'da kalkıp 3'e kadar ödev yapacağım. Sonra duş, giyin, çık derken 5 olacak ve eve asgari dönüş saatim 10 diye tahmin ediyorum. Oysa ben de istemez miydim, tüm pazarı evde yaya yaya ödev yaparak geçirmeyi. Belki bir umut Water Easy Reach'i izlemeyi... Lan. Acaba Water Easy Reach'i alıp götürsem Aylak'ta izlesek nasıl olur? Onu da aradan çıkartmış olurum. Çok zekiyim resmen.
Haftaya okulda MT Rock Şenliği var. Kombine aldık, pazartesi hariç tüm günler gitmeyi planlıyorum. Dengesiz Herifler ve Gevende sahne performansını merak ettiğim iki grup. Aylin Aslım'ı zevk için izleyeceğim. TNK'yi üçbinaltıyüzkırkdokuzuncu kez izleyeceğim; neyse ki sahne performanslarına bayılıyorum. Ayrıca, gerçekten, bu kaçıncı TNK izleyişim olacak artık bilmiyorum. Kombine biletlerimiz de Bulut'ta olacaktı. Onu bulmam gerekiyor sanırım. Bu arada haftaya kar yağacakmış diye bir şey var ya, yağarsa nolur güzel yağsın, bir şeye benzesin olur mu? İğrenç iğrenç yağmasın.

Neyse.
Gideyim yatayım ben iyisi mi. 10'da kalkacağım daha.

Bazı eski alışkanlıklar

2011-02-26T18:52:00.001+02:00

Kendi kendime evde ustalara saygı kuşağı yapacağımı daha önce Twitter'dan insanlığa duyurmuştum. Bugün Eggs'i izledim. En güzel sahnesi Moe'nun tartıldıktan sonra dans etmesiydi. Lakin fark ettim ki diğer filmleri aynı şekilde bugün izleyebilecek kafada değilim ve önümüzdeki haftasonlarına yaymaya karar verdim. Bent Hamer'a saygı kuşağımı dört haftaya genişlettim. Film kafasında bir insan olmak zor iş.
Yarına aldığım kitapları geri götürmem gerekiyor ve bitirebilmiş değilim. Yalnız gitmişken kütüphanede ödevlerimi yapmayı düşünüyorum. Çünkü evde hiç yapasım gelmiyor. Çok bunalmış bir haldeyim.
Bir şeyleri toparladığım anda başka bir yerlerden sıçışım benim en klas özelliğim açıkçası. Yakın zamanlarda düşünmeden konuşma konusunda Ph.D. diplomamı aldım işte. Diğer düşüncesizce aktivitelerim konusunda da itinayla uzmanlık sergiliyorum.
Aklımda yapmak istediğim birtakım yaratıcı şeyler var. Beni neyin tetiklediğini algılayabilmiş değilim; ama bu açıdan mutluyum. Yavaştan hareketlenmeye başlarsam da kendime güvenimi geliştireceğimi düşünüyorum. İnsan ürettikçe mutlu oluyor.
Nükleer Başlıklı Kız'ın albümünü dinleme fırsatını yeni buldum. Myspace'den biraz bakmıştım. Amatör tayfadan birinin önce demosunu dinleyip ardından albümünü dinleyince çok belirgin bir üzülme duygusu yaşıyorum. İki'ye eklenen vokaller hiç hoşuma gitmedi açıkçası: Hayal kırıklığı.
Yunus'la boş boş dolaşırken ona plakçalar ve plak almaya karar verdim doğum günümüzde, karşılığında o da bana o gün Beatles koleksiyonunu alacak. Bu arada hiç yoktan Lennon gözlüğüm oldu ve evet onun adı Lennon gözlüğü. Koleksiyonum yavaş yavaş tamamlanıyor.
3 Mart'taki TNK konserine bayağı gidesim var. Evde otur otur saksı çiçeği gibi oldum ve müzikle en yakın olabildiğimiz anlar Itunes'u çalıştırmayı aklıma getirdiğim anlar oluyor. Sahne performansı izlemek istiyorum ve böyle şeyler mümkün değil.
Bir mektup yazdım. İyi hissettim kendimi. Mektubun üzerimde bıraktığı hafifletici etkiyi çok seviyorum. Aklımda bir şiir dolaşıyor ve yazmaya kalktığımda renklere dönüşüyor. Bir şeyler çizeceğim buradan kalkıp gidince. Tek eksiğim, geniş bir pencere pervazı.

Previously on Öykü

2011-02-19T15:48:00.000+02:00

FutureMe, insanın kendisini taciz etmesi için mükemmel bir fırsat. Gelecekte gerçekleştirmek istediğiniz; fakat gerçekleştiremediğiniz şeyler yüzünden bu şekilde utanç duyabilirsiniz. İlk mektubumu 4 sene sonrasına yolladım ve basitçe “Okulu henüz bitirmediysen, otur ağla” dedim. Kendime karşı gönül kırıcı olmak istemezdim; ama insanlar bölümümün muhteşem kolay olduğunu söyleyip duruyorlar. Maksat onları üzmemek.
Upper gerçekten güzel bir karar oldu. Çok zorlanmıyorum, basit bir hafta geçirdik. Ödevlerimiz oldu, olmadı değil. Elementary’de de oluyordu, üzülmüyorum. Neticede ödev yapan bir insanım ve şikayet etmiyorum. Kendimi geliştirme çalışmalarım hızla sürüyor. Yalan yanlış konuşacak olsam da konuşma isteğiyle doluyum. Tek problem, insanlar beni yadırgamasın, bana uyuz olmasın bu konuda. Yine de gerçekten güzel bir şeyler ortaya koymak istiyorum.
Bazen okumak, okuyacağım bölüm muhteşem saçma geliyor bana. Sanırım para içinde yüzen bir aile olsaydık, okumak işini en sona bırakırdım. Çünkü neticede okumak şöyle bir zincirin parçası; hayallerimiz var. Onları gerçekleştirmek için yeterli bütçe gerekiyor, para gökten cebimize inmiyor, meslek sahibi olmak gerekiyor ve meslek içinse iyi bir okul bitirmiş olmak gerekiyor. Hayata bakış açım bu canlarım. Üzgünüm. Yine de okurkenki başarılarım da benim için epey önemli. Lütfen.
Okulu özlemişim. Başlaması iyi oldu. Pek vakit geçiremiyorum gibi aslında dersim öğleden sonra olduğu için; ama okulda olmak bile iyi hissettiriyor. Yeni sınıfımdan memnunum ya. Bir şekilde arkadaş ortamı oluşturmaya başladık. Bu da çok ilköğretim öğrencisi günlüğü tadında oldu ama öyle yani. Okulun tek kötü yanı cehennemin dibinde okuyor olmamız. E binası iyiydi de F ne mnaki. Çok uzak.
Bugün hava berbat ve saatin çok erken olmasına rağmen hava çok karanlık. Böyle zamanlarda yataktan çıkasım gelmediği gibi, bir şey yapasım da gelmiyor. Aslında böyle havalar tam çizim havası ki ben bu işi bir süre önce bırakmasaydım hoş olabilirdi. Bu arada Blogger’a koyacağım bu yazıyı Word’de yazıyorum ve Word geçen dönemki tüm çabalarıma rağmen Türkçeydi; şimdi ikna olmuş bir vaziyette İngilizce ve yazdığım her şeyi düzeltme isteği duyuyor. Kızamıyorum, çünkü bana İngilizce daha çok lazım oluyor. Yaşasın PG yazmak!
Bu arada Twitter’da okuduğum bir tweet gerçeklerle karşılaşmama yardımcı oldu. Türkiye gerçekten böyle bir yere dönüştü; acaba metale geri mi dönsem diyorum. Kafam kaldırmıyor diye vazgeçiyorum. Neyse ki caz dinleyip fotoğraf çekmiyorum, ya da en azından çektiğim fotoğraflar bir şeye benzemediği için rahatlayabiliriz canlarım. Ayrıca bence bu grubun ilk örneği abim ya. Abim, üniversiteye geçtiğinin ikinci senesinde elektro gitarını Ankara’ya geri getirip fotoğraf makinesi alıp geri gitmişti. Oha. Resmen abim o anda yapmış tüm devrimi. Bundan 4 sene öncesi işte. Hey yavrum hey.
Ya, o değil de ben tatilde hiçbir şey yapmadığımı fark ettim canlarım. Yine de dinlendiğimi söyleyebiliriz. Önemli olan dinlenmekti. Tatilin amacı o değil de nedir, ha? Şimdi okul başladığına gore götüm yusuf yusufken çeşitli aktivitelere girişebilirim rahatça. Çünkü amaç bu. Yaşamamızın nedeni götümüzü tutuşturmak. Of.
Lenslerimi artık değiştirsem iyi olacak lan. Kalktığımdan beri hiçbir şey göremiyorum inanır mısınız? Puslu bir görüş hakim bana. Çıkartayım artık. Fazladan 20 gün oldu lensi takalı. Gözlerim bu işkenceye iyi dayanıyor.
Çok mutsuzum ya son zamanlarda. Hiç çaktırmıyorum ama öyleyim. Hani aslında çok öyle değilim ama var bir şeyler işte. Mesela kara kara düşünürken buluyorum kendimi zaman zaman. Sonra o sırada devreye “umursamazlık” giriyor, bir süreliğine atlatıyorum onu. Ardından yine canım sıkılıyor. Neyse. Genel anlamda iyiyim. Bazen çok mutsuz oluyorum, ama katlanabiliyorum.
O değil. Katlanmak dedim de, hayatta hiç katlanamadığım insanlar var benim. Ve onlar hayatımda kalmaya devam ediyorlar. Bir şey demiyorum, karşı çıkmıyorum; kafamı duvara sürtesim geliyor. FutureMe’den kendime yazdığım mektupta bundan da bolca bahsettim. Dedim ki “Hala mal gibi o insanlarla konuşuyorsan, hala malsın lan. Şu hale bak” dedim “Konuşma onlarla, git başka insanlarla tanış, deli etme beni” dedim. Hayatta ne çok katlanamayacağımız insan var be.
Ardacan’ın demesiyle Psikoloji insanları olarak buluşmaya karar verdik. 25’inde Aylak’ı kapatacağız hep beraber. Merak ediyorum acaba nasıl bir gün olacak. Bence çok anlayışlı insanlar olarak bir araya geleceğiz ve süper eğleneceğiz böyle. Tam organizatör havasına da girdim, çok iyi değil mi yea. Eğleniyorum.
Sizin için seçtiğim şarkıya gelelim. Hep bunu sonda açıklamam can sıkıcı oluyorsa, başa alabilirim. Değişiklik yapabiliriz canlarım, değişime açığım bildiğiniz gibi. Neyse, dün otobüsten indiğim anda bu çalmaya başladı. Ve ben bu şarkının “People get down, people get down, people get hurt” kısmına hastayım. “When you did it to me, I was already in the ground.” Ayrıca şarkıları Grooveshark’tan yüklemek daha iyi bir şey oldu; çünkü Muzicons son zamanlarda çok malladı. Bana karşı gelip duruyor. Uyuz oluyorum.
Daha da diyecek bir şeyim yok. Gidip kitap okuyacağım şimdi. Sonra More to Read’den ödevlerimi yapmam gerekecek. Devasa bir kitap lan. Allah gibi bir şey. Çok büyük. Neyse, görüşürüz.

Geçiyordum ve uğradım

2011-02-14T01:35:00.002+02:00

Biraz biriktirdim ve işte buradayım.

Bugün tumblr.'da gezerken David Tennant'la ilgili şeylere baktım bol bol. Sonra Catherine Tate'in kendi programı olduğunu; orada iki bölümde oynadığını gördüm. Youtube'dan onları izledim, eğlendim. Özellikle Comic Relief bayağı komikti. Diziler içindeki göndermelere bayılıyorum ben. Gayet eğlenceliydi. Sonra Sarah Jane Adventures'ta David Tennant'ın göründüğü iki bölümü izledim. "It's bigger on the inside than on the outside" geyiği ne çok yapılıyor.
Tüm bunlardan sonra David Tennant'a doymadım ve Single Father'ı izledim. İlk bölüm ve nakavt. Ağlamaktan öldüm. Hiçbir şey hüzünlü David Tennant kadar beni yaralamıyor.
Yaklaşık 12 saat sonra okula gideceğim ve bu arada Upper olduğumu belirtmek isterim. Nedense bunu beklemiyordum ve bir yanım Inter olarak devam etmek istiyordu; ama bir sakıncası yok. Gayet uykumu almış olacağım.
Cumartesi günü okula gitmiştim kitap almak için; ve fakat Bookstore açık değildi ve öylece eve dönmek zorunda kaldım.
Yine cumartesi günü ehliyet sınavım vardı. İlkyardımdan kalmadıysam gerçekten çok mutlu olabilirim. Of. Niye bu kadar zorlanıyorsam sanki.
O değil, tumblr.'da Dr. Cox + ilaçlar + baston = House gördüm ve o an yarıldım. Şu sıralar çokça Scrubs izliyorum; dördüncü sezona geçtim mesela. Malcolm in the Middle da izliyorum.
Yarın sabah erken kalkıp gideceğim okula. Maksat kitapları almak ve gri bir kediyle sevişmek. Lubitel'i taşımaya üşenmezsem gri kediyle çıplak fotoğrafımız bile olabilir.
Bugün saat üçte uyandım; buna rağmen uykum varmış gibi hissediyorum. Erken yatayım da bari erken kalkma şansım olsun, evet.
Hobbit'in filminin çekildiğini yeni öğrendim diye üstüme gelen insanlar, beni üzdünüz; bunu bilin, buna göre yaşayın derim ben.
The Dark Knight Rises'da Selina Kyle'ı Anna Hathaway oynayacakmış canlarım. Hayat ne acayip ya. Batman gittikçe gözümden düşüyor; ama yapabileceğimiz bir şey var mı sorarım sizlere? Yok işte. Christopher Nolan seriyi bitirip gitsin diye dua ediyoruz.
Cuma günü liseden insanlarla dışarı çıktık, sosyetik bir Panora gezmesi oldu kendisi. Oraya en uzak oturanlar Ayşe'yle benmişiz lan. Diğer hepsi yakıncacık evlerinden gelmişler. Ne kadar üzücü bir şey bu. Ayrıca o gün ben topuklu ayakkabı giydim ve hala her yerim ağrıyor o ayakkabılar yüzünden. Keşke güzel olduğun kadar rahat da olsan topuklu ayakkabı.
Ha bir de Sevgililer Günü'nün içindeyiz değil mi? tumblr.'ı açtığımdan beri insanların hepsi Sevgililer Günü'nde sevgilim yok diye yakınıp duruyordu. Bu gerçekten tuhaf bir şey yani. Bir insanın kafasına göre belirttiği bir günü niye kutluyoruz hiç bilemiyorum, hiçbir şey ifade etmiyor benim için. Sevgilim varsa kutlarım, yoksa derdine düşülecek şey değil.
Ayrıca okul açılıyor ya, ne Sevgililer Günü.
Şu sıralar çokça Jet'in Are You Gonna Be My Girl? parçasını dinliyorum. Sizin için bugün onu seçtim. Hepsi de izlediğim bir video yüzündendi.
Video demişken ben Biscolata reklamını yeni izledim lan. Ama yani tutup her gün izliyorum. "maay sviiiğt biskolağta" Erkeklerin seks objesi olarak kullanıldığı ender reklamlardan birisi, işte bu yüzden hoşuma gitti.
Ya canım, öyle işte. Allons-y Alonso!

Bugün günlerden pazartesiymiş

2011-02-07T21:48:00.000+02:00

Geçtiğimiz günlerde kitaplığımdaki kitapları indirdim ve yeni bir düzen yapmaya karar verdim. Kütüphanemi yeniden yerleştirirken dallama stilini kullandım ve kitaplığımda 4 raf çoğaldı. Annem tekine "mandal sepeti"ni koyabiliyor. Düşünün işte. Böyle jilet gibi toplu oldu ya. Baya hoşuma gidiyor.

Haruki Murakami başarılı bir yazar. İki kitabını okudum ve hoşuma gitti. Okuduğum ilk Japon insan olması nedeniyle kendisine bir madalya veriyoruz ve tabii ki ben de Fransız edebiyatının dışına çıktığım için bir madalyayı hak ediyorum. Ama Fransız edebiyatı iyidir.

Böyle kız eşyalarım var odamın çeşitli yerlerine dağılmış olarak. Komodinimin ve masamın üstü ve dolabımdaki askılığın altındaki raf mesela. Ayrıca bir de sepet var. İşte gerek ojeler, gerek makyaj malzemeleri, gerek parfümler ve aksesuarlar olsun hepsi bu çevrelerde yan gelip yatmaktalar ve ben henüz üşenmekten kurtulamadığım için onları düzgünce yerleştiremiyorum.

Bunları anlatmamın tek sebebi de laf olsun diye.

Şarkıyı da dinleyin yani. Beatles iyidir. Ayrıca son zamanlarda da çok dinliyorum. PoS coverını dinledikten sonra filan.

Bugün hava güzeldi canım

2011-01-24T23:21:00.000+02:00

Evvet, bugün güzel bir gün geçirdim. Alışverişten manyağa dönmüş bir haldeydim. Elbette hepsi Ayşe'nin şehre dönmesiyle yakından alakalıydı. Ayşe olmadan alışveriş yapmanın hiçbir zevki yok, inanın. Günün en güzel kısmı Bershka'da elimde yedi tane askı, Ayşe'nin gelip iki tane daha vererek "Aynı kabinde deneriz zaten," demesiydi.

Uğur ve Ayşen biz dolaşırken bir hayli sıkıldı, biliyorum; ama biz çok eğlendik. İstediğim tatlı mı tatlı bere yarı fiyatına inip hala çok pahalı olsa da bunun son şansım olduğunu bilerek onu aldım. Şu insanlara bahsettiğim çizgi çizgi renk renk benim için adı Odtü Beresi olan bir bere aldım.

Sonra bir de sonunda harici hard diskim oldu ya, beni hiçbir şey o kadar mutlu edemiyor be. Yedeklemenin verdiği muhteşem hissiyat; işte seni çok seviyorum. Müzik arşivimi garanti altına aldığıma göre hayatıma devam edebilirim.

Onun dışında Ayşe'ye her şeyi anlatabilmenin rahatlığı ve yanımda olmasının verdiği huzur hoş bir şey hani. Biz bu insanla o kadar küs kalabilmişiz ya; birbirimize yaptığımız en büyük haksızlık oymuş meğer.

O değil, portakal ne ekşiymiş arkadaş, öldüm şu anda. Kamaştım resmen. Üü.

Sürekli Killers'ı sevip sevmediğimi düşünüyorum da seviyorum galiba be. Yani ne bileyim, bazı şarkıları güzel değil ama güzel olan bir sürü de şarkıları var. Hatta birisi de şey. Neyse ya canım Coldplay çekti şimdi; iyisi mi siz Coldplay dinleyin. Geçen sınıfta bu şarkının videosunu izlemiştik; ne enteresan bir videosu vardı; hatırlar mısınız?

Gittim ben. Tatil çok yararlı bir şey; buna inanıyorum.

Bazı değerler üzerine

2011-01-23T20:48:00.001+02:00

Birlikte yaşayabileceğimiz bir sürü acı, keder ve yaralayıcı şey var, biliyorum; biliyorsunuz. Yapabileceğimiz en iyi şey onları geride bırakıp asla arkanıza bakmamanızı sağlamaktır; yoksa o acının, kederin, yaralayan onca şeyin bize bırakacağı tek şey daha fazla acı, keder ve yaralayıcılıktır. Hepimiz bunu biliyoruz, öyleyse hala niye hissetmeye devam ediyoruz?

Bazı şeylere asla sahip olamayız; sahip olabileceğimizi hayal ederek yaşarız ve hatta sahip olduğumuzu sanırız -ama hiçbir şey üzerinde sahiplik iddia edemeyiz.

Hevesle başlanan bir yazının can sıkmaya başlaması

2011-01-13T22:27:00.000+02:00

Zamanım çok kısıtlı ve çok yorgunum. Evden sabah 7'de çıkıyorum ve eve en iyi ihtimalle 9'da dönüyorum. Yo-rul-dum. Haftasonlarım odamdan, yataktan çıkmadan geçiyor. Hiçbir şey yapasım gelmiyor resmen. Bu haftasonu da hayvanlar gibi ders çalışmayı düşündüm; fakat SAC açık olacağı için orada çalışmamız lazımmış. Kimse Midterm ve Achievement'a girecek beni umursamıyor.

Cumartesi günü Pain of Salvation konseri vardı. Danny'le aramda sadece iki metre olması gerçekten hoştu. Linoleum'a giriş hazırlıklarında gerçekten çok eğlendim ve grubun sahne performansı da hoşuma gitti. Eskiden gittiğim konserler hakkında uzun uzadıya yazabilirdim de şu an gerçekten üşeniyorum.

Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği'ni bitirdim -ve hafifledim. Kitabın orasından burasından satırlarca cümle çizdim. Bir gün vaktim olduğunda -ki sanırım bu sömestr olacaktır- burada bahsederim. Okuyacaklarımın listesini buraya açacağım yan sayfaya eklemeye karar verdim. Bakar bakar sorumluluklarımı hatırlarım belki.

Başım çatlıyor, uykusuzluktan ölüyorum ve cumartesi abim geliyor.

Bilmece

2011-01-02T20:30:00.003+02:00

İnsanın böyle şeylere ihtiyacı oluyor bazen. Fî tarihinde Özlem yapmıştı böyle bir şeyi.

1
Seni özlediğimi söylerim, seni sevdiğimi. Ne kadar ısrar etsen bakmam yüzüne; seni satar giderim. Bir başkası olduğumu kabul etmem; ama hep o bir başkası gibi davranırım. Çok şey söylerim; asla dinlemem.

2
Belki çok fazla yanında olamıyorum; ama her zaman yardımına koşmaya hazırım. Omuzlarım ağlaman için var, gülüşüm seni çok sevdiğim için. Canın sıkılmasın, mutluluğun bozulmasın. Seni üzen şey, beni de üzmesin.

3
Her şeyini aldım elinden, en çok değer verdiklerini. Duygularını aldım, sakladım; sen fark ettiğinde ben de unutmuştum onları sakladığım yeri. Seninle ilgili ne yaşadımsa, diğerleri gibi sildim. Asla aklıma gelmedin; sadece sana yalan söyledim. Bana duyduğun öfkeyi hiç kimseye çarpamadın, öfkenle eriyip yok olacaksın. Seni ben yok ettim.

4
Sana en büyük satışı ben koydum. Beni hayatından çıkardığını bile anlamadım. Ne kadar vaktim olsa da sana ayırmadım; bilinmez bir sebeple uzaklaştım. Belki yarın bir gün bir mesaj atarım, bir merhaba derim; sonra vermediğin cevapla anlamam hiçbir şeyi -yoluma devam ederim.

5
Ne kadar kırılmış olsam da bana ihtiyacın olduğunu daima bildim. Kendinden beni uzaklaştırsan da beni aradığında senin yanında olmak için çabaladım. Seni çok sevdim; ama senin kadar sevdim. Mutlu olduğunu görmenin her şeyi yoluna koyacağını düşündüm.

6
Bana ihtiyacın olduğunda elinden tutarım. Bir çılgınlık yapmak istesen yanında yer alırım. Belki çok fazla deneyimim yok, belki başkalarının bilmesine imkan tanımıyorum; sessiz oturmayı tercih ediyorum. Seni mutsuz görmek beni de mutsuz eder; gülümsediğinde sana katılacağımı bilmelisin. Her şeyimi sana söyleyemiyorum; ama bu seni daha az seviyorum demek değil.

7
Seni üzmekten korktum daima; ama seni en kolay üzen de bendim. Sözlerimi tutamadım, bunun seni ne kadar incittiğini göremedim. Beni kırdın, paramparça ettin ya da aslında ben her şeyi abarttım. Aslında senin ağırlığın altında ezileceğimi görerek seni duygularım altında bıraktım. Eriyişini izledim, kendinden nefret edişin bile tatmin edemedi beni. Senin için yapacağımı, kendim için yaptım.

8
Bir vardım ve bir yoktum. Ben varolmaya çalışmadım, beni var etmeye çalıştın.

9
Bazen seni görmek istiyorum, görüyorum. Bazen konuşmasak da olur diyorum. Birbirimizi özlediğimiz oluyor; ama eskisi kadar samimi değiliz. Bir şeyleri kaybettik, kaybettiklerimizi aramadık; bir boşlukta birbirimize bakıyoruz.

Kendim için

2010-12-28T21:46:00.001+02:00

Bu şarkı, İmkansızın Şarkısı'nın ardından bana gelsin.

Zaman zaman böyle oluyor. Sinirleniyor ve ağlıyor. Ama bu, pek ciddi bir şey değil. Duygularını dışa vurabildiğinden. Bu yapılmazsa gerçek tehlike başlar. O zaman duygular insanın içinde birikir, katılaşır. Duygular bedende, donup kalır ve ölür. İşte bu, dehşet vericidir.

Biten bir kitabın ardından

2010-12-22T20:42:00.001+02:00

Kendimi mutlu olduğuma inandırmaktan sıkılmış bir insanım. Bulantı'yı bitirdim ve Antoine'le olan ortak noktalarımı düşündüm. Onu anlıyorum sanırım. Çizdiğim birkaç satır var. Kitaba dikkatimi çok verememiş olabilirim; ne de olsa aylar sonra ilk defa bir kitabı bir haftada bitiriyordum.

Zamanın değip geçişlerini, kayıp gidişlerini duyumsayamıyorum artık.

Belki biraz daha yaşlanınca, daha olgunlaşınca başıma gelecek olan bu. Şimdi bile zorluyor beni zaman, olanlar.

Anny de bana beni hatırlatıyordu. Karşıdan bakıldığında anlaşılmaz olan, haksız olan; ama içinde kaybolmuş, bir şeyleri gerçekleştirmeye çalışan umutsuzlukla yaşıyordu. Antoine ve Anny'nin dört senenin ardından buluşmasında geçen bir cümleye baktım ve sonra üzerine düşündüm.

Birisini sevmeye kalkışmak, önemli bir işe girişmek gibidir, bilirsin. Enerji, kendini veriş, körlük ister. Hatta başlangıçta bir uçurumun üzerinden sıçramanın gerektiği bir an vardır. Düşünmeye kalkarsa atlayamaz insan.

Diğer cümleler de karamsar bir varoluşa ait. Antoine'in kendine sorduğu "Neden yaşıyorum?" sorusu karşısında aldığı hoşnutsuz yanıtlar ve tatminsiz sonuçlar var. Ne yaşamı ne de ölümü gerekli ona kalırsa; hepsi birer fazlalık.

Neyse.

Bu yazıyı yazarken şarkının The White Stripes yorumunu dinliyordum; aslının muhteşemliğini hatırladım ve dinlemenin iyi bir fikir olabileceğini düşünüp buraya koymaya karar verdim.

Perspektif

2010-12-19T20:20:00.004+02:00

Baş ağrısından öldüğüm bir gerçek. Canım kitap okumak istemiyor. Alnımı soğuk duvara dayayıp ağrının son bulmasını arzu ediyorum. Hepsinin bir sebebi var. Çok utanıyorum. Nefes alışım ağırlaşıyor ve melankoliden silkinmek için bir şeyler izliyorum. Arkada bir şarkı çalıyor. Sözleri takip edemiyorum; ama hüzne mahkûm olduğunu kestirebiliyorum.

Mutluyum ya da değilim. İş bundan da fazlası artık. İnsan bir yere kadar kendine hakim olabiliyor; bir yere kadar suçluyor kendisini. Sonra her şeyden bıktığı kadar bıkıyor. Öyle kederli olamam, "Neden yaşıyorsun?" diye kendime asla soramam. Cevap bulamamaktan korktuğum kadar hiç bir şeyden korkmam. Hem sonra, derinliği olmayan çukurlar, yüksekliklerini kestiremediğimiz uçurumlar var. Hangisinde düşerim, hangisinden yuvarlanırım -kestiremiyorum.

Ağırlığı bir tek ben hissediyorum. Gittikçe taşınmaz oluyor ve onu yoksaymak ağırlığını arttırıyor. Başım çatlıyor. Yapabileceğim hiçbir şey olmadığının farkına varıyorum. Unutmak hiçbir şeyi kolaylaştırmıyor, hafifletmiyor. Ezildikçe ezildiğimi hissediyorum. Dayanılmazlığa katlanamıyorum.

Her şeye rağmen nefes almaya kalkıyorum, tüm suçları içime çekiyorum. Yalnızlığımın daha çok farkındayım ve korkmamayı öğreniyorum. Yeni baştan duygularımın varlığını yasaklıyorum. Şimdi yaşamaya devam edebilirim. Çünkü başka bir şansım yok, kendime "Neden yaşıyorsun?" sorusunu sorma riskini alamam.

Moral olarak askerlik

2010-12-13T20:55:00.006+02:00

Hayatım almış başını gidiyor. Ne takip edebiliyorum, ne de konsantre olabiliyorum. Yapabileceğim tek şey kenardan izlemek ve şikayet etmiyorum. Huzursuz edici birtakım şeyler, aklımda dolaşan bin bir türlü fikirler... Tek bir şeyin farkındayım, bunaldım. Ve bu zamana belki de en yakışacak kitabın kapağını bugün açtım: Bulantı. Sartre'ı ne kadar sevdiğimi hepimiz biliyoruz.

Dün abimi jandarma olarak Kastamonu'ya yolladık. Bu sevindiriciydi. Bugün babamın beni aramasıyla abimin asıl askerlik yapacağı yerin Şırnak olduğunu öğrendik. Annem ağlamaktan tükeniyordu, ben yorulmuş bir yandan iş, bir yandan dersle uğraşıyordum. Babam, işten izin alıp eve gitmemi istedi. Ben de iki dakika erken çıktım ve dolmuş beklerken iş arkadaşlarım geldi. Hüseyin yurda gidiyordu. Mertcan ve Furkan'ın peşinde 198'in durağına gittim. Otobüs bekledik. Eve varmamın yine yediyi bulacağından neredeyse emindim. Sabah evden çıkarken hava eksi sekiz dereceydi zaten. Akşam da pek farklı değildi. 198 geldi, Ankaray'a bindim ondan inince. Dikimevi'ne gittim ve oradan 324'e bindim.

Anneme ne diyeceğimi düşünüyordum. Ne diyebilirdim ki? Belli olmuştu sonuçta, Şırnak da bir ilimizdi abi. Yapacak bir şey yoktu. Belki babam biraz çabalayabilirdi. Tabii o da tüm bunlar olurken Kıbrıs'a uçuyordu. Annemle konuştum, aklıma gelecek, yararlı olabilecek her şeyi söyledim. Kendini nasıl hissetti bilmiyorum; ama iyi hissetmesini dilerdim. Sonra yemek yedik beraber. Babama biraz kızgın gibiydi; abimi Şırnak'a gitmekten alıkoyamadığı için. Ben de babamın çabalayacağını söyledim, evladı sonuçta dedim. Annem pek inançlı değildi.

Annem masadan kalkıp duşa giderken porselenleri neden komodinimin üstünden kaldırdığımı sordu. Kaldıralı baya oluyordu açıkçası; ve nedeni öyle komplike değildi. Toz alırken etrafta kırıp dökeceğim bir şey olmasın diye dolabıma koymuştum. Ardından komodinimin üzeri dergiler, kitaplar ve envai çeşit gereksiz şeyle dolmuştu ve ben bir daha tozunu almadığım için porselenler dolapta kalmıştı. Annem küs olup olmadığımızı sordu. O sırada nasıl yanıt vereceğimi düşünürken tabağıma dört kaşık yoğurt koymuştum. Sonra sırasıyla olabilecek durumları sordu ve ben sadece kafa salladım. Olanlar hakkına, nedenler hakkına konuştuk. Annem beni tanıyordu, pek bir şey anlatmama gerek kalmadı. Konuşmak istemediğimi de anlıyor gibiydi, daha fazla sormadı.

Bu arada SAC'te asistan olarak çalışmaya başladım. İş dediğim oydu, bunu en sona söylemek biraz garip oldu elbette. Ama aklıma gelmedi. Birkaç gün oldu, belki bir hafta işi başlayalı. Zevkli, biraz yorucu bir iş. Devam etmeyi düşünüyorum. Bu sayede referansım olabilir ve tabii kenara para koyabilirim. Sanırım en çok bunları istiyorum.

Zaman akıp gidiyor; bu cuma sınavım var. Cumartesi oturup çalıştım haftaiçi pek vaktim olmaz diye. Gerçekten de pek vaktim olmuyor. Olan vaktimde de tembellik yapmak istiyorum açıkçası.

Bir kişi eksildim, yine de hayallerim, hedeflerim duruyor başucumda. Sadece başarılarım yanı başımda. Kimseye tutunamıyorum, konsantre olamıyorum ve kaybediyorum. Huzursuzluk. Bir de sinir krizleri. Onun dışında mutluyum dediğimde mutlu olan basit bir insanım.

Mantık bulamazsın asla

2010-12-02T22:39:00.003+02:00

Fotoğraf çekmekten bir şey anladığım yok, bu konuda emin olalım; ama abim fotoğraf makinesini bana verdi. Bin atlı akınlarda çocuklar gibi şenim ulan! Uzun zamandır kendisinde gözüm vardı nitekim. Artık canım sıkıldıkça fotoğraf makinesiyle eğlenirim diye düşünüyorum. Yalnız tamire gitmesinde yarar var, yarın soracağım bakalım.

Salı günü D binasında çalışmak için başvuruda bulunmuştum. Bugün de mülakatı vardı. Gittim, konuştum. Neden orada çalışmak istediğimi sordular, ben de "dünyayı dolaşmak için para biriktirmek istiyorum, bir yerden başlamam gerek diye düşündüm" dedim.

Uykumu asla alamadığım bu günlerde her günümü yorgun ve mutsuz geçirmem biraz can sıkıcı gerçekten. Arada annemle atışıyoruz, abimle atışıyoruz ve ben yine de mutlu olmuyorum.

Yeni aldığım lensler bana kötü davrandıktan sonra onları değiştirdim ve şimdi yenilerinden çok mutluyum. Eski geleneklere devam edip gece yatarken kendilerini çıkarıyorum ve hayat buymuş yaa aslında. Sadece duşa girerken çıkarmamak güzel oluyor.

Nasa yeni bir tür bulduğunu açıkladı; zannettim ki uzaylılarla yüz göz olmaya başlayacağız -hayat eğlenceli bir hal alacak; ama öyle olmadı ne yazık ki. Yeni bir tür dedikleri bakteriymiş, hayal kırıklığına uğradım. Oysa evrende dolaşan üç beş tane Doctor olsa fena mı olurdu, ha? Mavi İngiliz Telefon Kulübeleriyle oradan oraya seyahat eden Doctorlar. Hayal kurmak iyidir.

Yorgunum ve uyumaya gidiyorum. Yarın farklı bir ulaşım yolu deneyeceğim. Hayatımdaki tek heyecan, sabah okula yetişebilecek miyim acaba heyecanı. Of.

Anlamsız bir giriş cümlesi

2010-11-23T20:49:00.002+02:00

Yeryüzünde bir cenneti yaşamıyor olsam dudaklarının arasına sıkıştırıp yeni yaktığı sigarasını yüzüne attığım tokatla düşürür ve ayağımla sigaranın tütünü dağılana kadar üstüne basardım.

-diye bir cümle geldi aklıma. Sonra yattım uyudum.

Neyse. Ondan bahsetmeyeceğim ben.

Bir şeyden bahsetmeyeceğim de zaten. Öylesine canımın sıkıntısı gitsin diye geldim. Belki durdukça aklıma fikir gelir dedim. Gelmiyor ama. Blogumu da kimse okumuyor. Bir de blogun İstatistikler kısmı var; bakıyorum oraya bazen. Her gün elli kez 'Çehov Tarzı Hikaye'ye insanlar bakmış oluyorlar. Üzülüyorum; insanların isteğini karşılamıyor. Zaten hiç üstünde durmak istemediğim bir zamana ait bir şey. Düşündükçe kusmak istiyorum. Aslında dün, kussam iyi olurdu; ama kusmadım. Neyse. Sileyim onu ben bir ara.

Omuzlarım ağrıyor. Dizimi sakatlamış olabilirim ciddi anlamda. Otururken, kalkarken, yürürken ve özellikle merdiven inerken ağlamak istiyorum. Bazen ağlıyorum da.

Ankara'ya katlanamıyorum, onlarca şey var katlanamadığım; hayatım boyunca hakkında sürekli yanlış yaptığım ve sonunda yalnız kaldığım onlarca şeye katlanamıyorum. Yine de mutluyum. Duyuyor musunuz? İşte, bu benim en büyük yalanım. Kendimi kandırmamın bilmem kaçıncı dönemindeyim; ama umurumda değil. Hiçbir şey umurumda değil.

Gideyim yatayım ben. O şarkıyı da dinlemeyin. Olanlarla hiçbir ilgisi yok çünkü; onun da bir anlamı yok yazdıklarım gibi.

Bir hafta daha geçti

2010-11-14T15:23:00.005+02:00

Birtakım yorucu haftalardan sonra sonunda bayram tatiline girmiş bulunuyoruz. Bu beni aşırı rahatlatsa da içimden gelmeyen ödev yapma isteğinin tatilin son günü olmadan beni bulmasını istiyorum.

Uzun sürecek sıkıcı bayram ziyaretleri boyunca odama kapanıp kitap okumayı seçeceğim ve kitap okumaya bu şekilde kendimi yeniden alıştıracağım diye düşünüyorum. Elbette bu hayalden de ibaret olabilir. Çünkü ev işlerinin üstüme bu denli yüklendiği başka bir zamanı hatırlamıyorum.

Başarısız bir cheesecake girişimim oldu; neyse ki babam iş yerine götürmüş ve insanlar yemişler. Oysa bizim evde yenecek gibi değildi. Onun ardından ıspanaklı kek yapmaya karar verdim ve bu seferki göz dolduran bir başarı örneğiydi. Kendisi, yeşil ve lezzetli. Temsili olarak aşağıda fotoğrafları var. Ehehe.

Arda'nın son yazısını okudum da ne boş beleş yazıyorum buraya diye düşündüm. Blogum çok günlük gibi değil gibi tadında. Ne olduğunu kestiremiyorum abi, geliyorum, yazıyorum, gidiyorum. İnsanlar var; onları okumaktan zevk alıyorum. Ciddi gibi, değil gibi. Tuhaf işin açıkçası. Neyse. Sanırım tanımlarımı uzun zaman önce yaptığım için tutup da yeniden yazamıyorum. Yine de o zamandan bu zamana çok şey değişti; başta ben olmak üzere. Bloguma bakarak ergenliğimi gözler önüne serebiliriz resmen. Peh.

Bu arada şu anda fark ettim. Keklere bu denli yoğunlaşmamın en büyük göstergesi bir şeyler üretme isteğim sanırım. Bir şeyler üretmeliyim, yoksa onlardan ne farkım kalır, ha!? Denemeliyim ve uygulamalıyım.

Sonunda Umut Sarıkaya'nın karikatür albümü çıktı ve ben ezbere bildiğim onlarca karikatürü yine tekrar tekrar okuyorum. O benim başucu varlıklarımdan biri artık. Bu arada bolca R.E.M. dinlediğimi fark ettim. İlginç.

Yatağımı platformlu almak cidden mantıklı oldu. Ayakucunda yere oturduğum zaman platformu sehpa olarak kullanabiliyorum ya başka hiçbir şey bu kadar tatmin etmiyor beni. Tatmin etmek derken hava atmak gibi olacak ama -aslında tamamen hava atmak amaçlı- midtermden 91,5 aldım ki bu sınıfın en yüksek notu oluyor. Gerçi bunu öğrendikten sonra ardından olduğumuz quiz için aynı şey geçerli değil. Of. Neyse.

Bugün yazımda elli kez 'neyse' dedim sanırım. Hayatımın çok garip bir evresindeyim lan. Amacım sadece İngilizce öğrenmek. Böyle düşününce her şey çok acayip geliyor. Ayrıca bir senenin tamamında İngilizce öğreniyorsak baya iyi öğrenmemiz gerek diye düşündüm. Çünkü bir sene lan. Bilemedin 9 ay. Zaten git İngiltere'den iki sene yaşa bitmiştir bu iş. Sene sonuna kadar öğrenemezsem kendimi uçurumdan atarım, mantıklı da olur.

Sizin için bugün seçtiğim şarkı hakkında yazmayı en sona bıraktım; çünkü yazının sonuna kadar koyacağım parçayı seçememiştim. Şimdi seçtim ve ekledim. Aslında aklımda başka bir şarkı vardı, sadece dinlerken çok eğleniyorum diye koymayı düşünüyordum ama vazgeçtim. Çünkü bence üzerine hikaye yazılabilecek türde bir şarkıydı kendisi. Brit-Pop iyidir, Genius'umda böyle bir seçenek var, seviniyorum.

Her şey aslında şikayet etmeye nasıl da alıştığımın bir göstergesi

2010-11-08T17:24:00.002+02:00

Yazı bittikten sonra başa eklenen not: Tüm yazı boyunca şikayet ediyorum, iğrenç bir ruh hali içindeyim. Edebi, eğlenceli şeyler bekleyen varsa sayfayı şu anda terk etsin bence. Akıllıca bir öğüt oldu bu.

Eve geldiğimde annemle konuştuk ve moralim bozuldu. Sonra yattım, uyudum. Uyandığımda hepsi bir rüyaymış gibi geldi. Öfkem geçti ve eskisi gibi bir insan oldum. Ama yine de neler olduğundan bahsedeceğim sanırım.

Sezgi'yle İstanbul'a gitmeyi düşünüyorduk yaklaşık bir haftadır. Annemlerin izin vermeyeceğini tabii ki de biliyordum. Ama insan gibi önceden istersem, niyetimi belli edersem bir şansım olabilir diye düşündüm. Tabii ki şansım yoktu. Çünkü dünyada kızı olan tek aile onlar ve herkes de onların kızının peşinde. Bu konuda emin olabiliriz.

Anneme insan gibi bayramdan sonra İstanbul'a gitmeyi düşündüğümü söyledim. O da bana "siktir git" dese daha iyiydi gerçekten. Bana güvenmek için dayanak noktalarının olmadığını belirtti keskin bir şekilde. Yine de sonunda bana güvenmediklerini söylemek onu rahatlatmış olmalı; çünkü bu eskiden "sana güveniyoruz; ama çevreye güvenmiyoruz" şeklindeydi. Ben de onlara yalan söylememin gerekliliğinden bahsettim. Yirmi milyar kez izin vermedikleri, diğer insanlar için normal olan şeyleri, başka şeyleri yaptığımı söyleyerek yaptım -garip ki hala yaşıyorum; çünkü onların davranışlarına göre çoktan ölmem gerekirdi.

O değil. Düşündükçe öfkeleniyorum. Birkaç gündür Orienteering'i bırakmayı düşünüyordum. Zamanımı ona ayırmaya çalışmak ve gereken şeyler için para biriktirememek bırakmama sebep olacak şeylerdi. Tabii bir de yorucu olması. Bir hafta ara vermek istesem ölecek gibi oluyorum. Bu yüzden de azar işittim. Önce bana "iki haftaya bırakır zaten" diyen annem -burada istikrarsızlığımı vurguladığını görüyorsunuz- şimdi bırakmamı kabul edemiyordu. "Başladığın bir işi de bitir, biz de sana güvenelim" dedi. Bitiremiyorum kimse kusura bakmasın.

Ayrıca hep yapmadığım şeylerden bahsedilmesine deliler gibi uyuz oluyorum. Anneme babama sorsanız varoluşum tamamen başarısızlıkmış gibi davranacaklardır. Odtü'nün en taşaklı bölümlerinden birinde okuyormuşum kime ne, Uluslararası İlişkileri kazan(a)mamışım, Hukuk yazmamışım işte.

Bir de evde hiçbir şekilde ödüllendirme sistemi yok mesela. Aranızda bazı piçler var kendilerinden beklenenin fazlasını yaptıklarında aileleri tarafından ödüllendiriliyorlar ya, en çok da onlara uyuz oluyorum. Ortaokulda benden aldığı kopyayla karnesine matematiği beş düşürdüğü için babasının telefon hediye ettiği arkadaşım vardı benim. Peki benim ödülüm? Ben her şeyi kendim için yapıyorum, kendimi tatmin etmek için -işte o kadar. Anneme desem "bu notum da çok iyi geldi, karşılığında bana şunu yapalım", "benim için mi yaptın, kendin için yaptın" der. Tamam, bu duruma alışalı baya oldu da bana mikropmuşum gibi davranıyorlar ya buna alışamıyorum işte. Zannedersin yıllardır dikiş tutturamamış, bir boku becerememişim. Yok efendim, elimden üç beş bir şey geliyor; ama beğendiremiyoruz kimseye.

Mesela dalgınlığıma geliyor, bir şeyi atlamış, düşünmemiş oluyorum abim direkt "Odtü'yü de böyle mallar kazanıyorsa ülke ne hale gelecek düşünemiyorum" diyor. O zaman tek dileğim elimi onun boğazına bastırmak oluyor, gerçekten. Bu olaydan sonra ortamdan ayrılmak için (genelde yemek masasında yaşıyoruz bu tür sahneleri) tabağımı olabildiğince çabuk boşaltıyorum ve odama kaçıyorum. Şimdi bakmayın rahatım, abim iki haftalığına Polonya'ya gitti. Ve evet, ben İstanbul'a bile gidemezken abimin Polonya'ya gitmesi sıradışı bir olay değil. Aramızda 5 yaş var ve sonuçta o erkek. Ben de şanslı bir insan olsaydım kesinlikle erkek doğardım.

Ailem aslında bu kadar boktan değil gerçekten. Çoğu ailelere göre rahat bile sayılırlar; ama bazen ne kadar geri kafalı olduklarını çözemiyorum. Onların yaşadığı yüzyılla benimki aynı değil bir kere. Bence problem orada. Şimdi başka bir şehirde okuyor olabilirdim ve başka şehirde okuyan her arkadaşımın yaptığı gibi ailemin haberi olmadan tonlarca şey de yapabilirdim. Ama yapamıyorum; çünkü mal gibi Ankara'dan başka şehir yazmadım ve güzide ailemle kalıyorum. Okula gitmek tam bir işkenceymiş filan bu gerçekten kimsenin umurunda değil. Sadece beni sinirlendiriyor; sadece beni uyuz ediyor.

Neticede ben daha önce lise beşi okuduğumu belirtmiştim ve seneye de bunun böyle devam edeceğini belirtmiştim. Ailem bana güvenmemeye devam edecek; çünkü kendilerine yalan söylenmesini sonuna kadar hak ettiklerini düşünüyorum. Şöyle bir örnek vereyim lunaparka, hayvanat bahçesine ve aquaparka gitmem yasaktı benim. Bunları anneme sormayıp yaptıktan sonra söyleyince daha iyi oluyor ama. Ayrıca alkol almam da yasak; ama neyse ki yasalar tarafından destekleniyorum.

Bu konu hakkında daha uzunca yazabilirim; ama tamamı şikayet içerdiği için devam etmeyeceğim sanırım.

Alakasız yazarım!

2010-11-03T19:39:00.003+02:00

Yeterince neşeli hissediyorum kendimi. Biraz ders çalışıyorum, biraz bilgisayara bakınıyorum, biraz müzik dinliyorum, biraz dizi izliyorum. Bazen canım sıkılıyor, bahsettiğim şey iç sıkıntısı. Yaşıyorum ve atlatıyorum.

Ben sonsuzluktan çok korkuyorum. Ara ara rüyalarımda bunu fark ediyorum. Sonsuza kadar kendim olmam yetmiyormuş gibi yaşamayı da göze alamam sanırım. Zaten insan ırkı olarak tahammül etmeye olan inancımız giderek azalıyor. Neyse.

Geçen senenin ilk midterm'ü onu yapmam için bana bakıyor ve ben de ona bakıyorum açıkçası. Daha ne kadar bakışırız kestiremiyorum; ama bebeğim, ben masada çalışamıyorum. Hem canım da bir şeyler yazmak istiyor. Bahsedecek kayda değer şeylerim yok, ciddi konulara kafamı yormuyorum; diyebiliriz ki çok boşladım kendimi. Bu da bir zaman aşımı ne de olsa.

...

Şimdi midterm'e bir göz attım da yapasım geldi. Ehehe. Ayrıca Itunes Genius'ı Somewhere Only We Know'dan başlatınca çok taş bir playlist oluştu. Somewhere Only We Know deyince de aklıma Can geldi. Özledim. Cumartesi günü gelecek ama.

Bu arada The Dark Knight Rises oldu yeni filmin adı. Bu kadar yaratıcılığı cidden beklemiyordum. Acaba filmi protesto edip gitmesem mi lan? Sürekli Riddler oynayacak diye söylenti çıkıyor da asıl Catwoman olsun lan. Catwoman iyidir.

Belli bir konuya odaklanmadan saçma sapan konuşmak benim işim ayrıca. Gideyim de şu sınav zımbırtısına bakayım. Bir de, o şarkıyı dinleyin lan. Luke çok güzel "moves" diyor, yerim.

2010-10-31T17:12:00.004+02:00

Şimdi şöyle bir gerçek var:

It's alright, it's okay. I got the time, but the time don't pay.

O yüzden bu şarkıyı dinleyin. Dinlerken de okuyun.

Bazen yaptığım tercihlerden kısa zaman sonra bunalıyorum. Durumu düzeltmeye çalışmak yorucu geliyor. Vazgeçmek istiyorum. Sonra aslında vazgeçemeyeceğimin farkına varıyorum. Çünkü olmuş bitmiş şeylerden bahsedince durum can sıkıcı bir hal alıyor. Çok üstü kapalı konuşuyorum, farkındayım. Ankara'da kalmak yaptığım tercihler arasında en anlamsız olanlardan biriydi bence. Odtü, muhteşem bir yer. Kesinlikle bayıldığımı içtenlikle söyleyebilirim. Ama Odtü de bana mı Odtü? Bana değil tabii ki. Bana olan ev, ev ve daha nice ev.

Şehir dışından gelmiş insanlara imreniyorum açık konuşmak gerekirse.

Onur'un doğum günü için dışarı çıktığım gece ailemin sadece onların kızı dışarı çıkıyormuşçasına davranması hiç ama hiç hoş değildi.

Yapacak bir şey yok. Bu sene lise beşi okuyorum, seneye lise altıyı okuyacağım ve bu böyle sürüp gidecek.

Tabii beni berbat hissettiren, soğuk soğuk terleten bir şeyler daha var kafamda; ama vaktim onu kafamdan atmaya çalışmakla geçiyor. Kimseye söylemek istemiyorum, kimseye söyleyemeyeceğimi biliyorum; bu benim varlık sorunum -en başından beri. Ve zaten nasıl tarif edeceğim konusu daha sözcüklerin kabiliyetinin içeremediği bir olay. Bu yüzden kendimi kıvranmalara bırakmaya kararlıyım, belki huzursuz eden rüyalar ve sanrılardan sonra bir dönemi daha geride bırakacağım ve her şey normale dönecek.

Özetle...

2010-10-28T12:04:00.004+03:00

Okumaya ara verdiğim kitapları bitirmeye karar verdim önce. Sonra küçük İskenderlerden kurtulacağım gizlice. Ardından çıkardığım kitap listesindeki kitapları sile sile yoluma devam edeceğim. Bu sene için bana yetecek kadar kitap var orada. Kendimi kitap almayı yasaklıyorum şu andan itibaren, o kitaplar bitecek!

Bu kararım yararlı oldu. Temmuzdan beri okumakta olduğum Mandarinler'i bitirdim sonunda. Bir de baktım ki evde fî tarihinden beri okumakta olduğum nice kitap varmış. Onları masama yığdım ve bir sıraya koydum.

Bugün ödevlerimin tamamını bitirip geriye kalan üç muhteşem günde de yatmayı, gezmeyi ve tatil yapmayı amaçlıyorum. Belki dvd rafımdan birkaç dvd çekip izlemenin keyfine varabilirim. Last.fm'in önerilerini göz önüne alıp birkaç yeni grup dinlemeye başladım. Bir süredir ne dinlediğimin farkında bile değildim.

Bu şarkı da çok güzel. Kahretsin. Hadi gittim ben. Ödevlerim beni bekler.

Sanki geride bıraktıklarım içinmiş gibi

2010-10-18T20:42:00.004+03:00

Malt'ın Olmaz ve Önemsiz şarkıları şu andan itibaren başucu şarkılarım oldu. Pek sık müzik dinleyemiyorum bu aralar; kendime pek zaman ayıramıyorum. Her şey hala düzensiz ve karmaşık geliyor. Belki bir iki kitap bitirmeye başlasam bu düşünceden kurtulacağım.

Alıştıkça yaşadıkça, önemsiz gibi geliyor.

Bir an aklıma bu sözler geliyor ve gülümsüyorum. Gerçek çünkü.

Diyecek şeylere sahip değilim; ama sahip olmak için çok şey verirdim. Düzenli olarak kitap okuyan insanlar var çevremde. Mesela Cansu. Yusuf Atılgan okuyordu geçen hafta ve bugün elinde Milan Kundera görüyorum. Bense bir kitaba dikkatimi vermekten kaçıyorum. Kırılmaktan yorulmuş, ona yaklaşan, onu kavramaya çalışan her erkeğin elinden kaçan sevgililerinden, sevgilerden yorulmuş güzel bir genç kızın kaçışı gibi bu. Şımarık bir şey yani.

Dün orienteering yarışına katıldım Ankara kalesinde. Kaçıncı olduğum umurumda değil; ama ne kadar eğlendiğimin farkındayım. Bunlar biraz işe yarıyor doğrusu.

Ve şu sıralar söyleyebileceğim en açık şey yalnız olduğumdur. Mayıstan beri bu kadar yalnız hissetmemiştim. Yeni arkadaş edinme konusunda gerçekten çok sıkıntılıyım, bir anda geldiğim Odtü'de kendimi damdan düşüp de gelmiş gibi hissediyorum. Bu pek güzel değil doğrusu. Salı ve perşembeleri dışında okulda kalmak istemiyorum. Tam olarak da salı ve perşembelerim tamamen yalnız geçiyor. İnsanların dersten çıkmasını, onlarla birlikte vakit geçirmeyi bekliyorum ve bekliyorum. Sanırım artık yalnızlığın tadını çıkartmayı unutmuşum.

Aslında düşününce bir nebze de olsa söyleyeceğim bir şeyler varmış.

Neyse.

Ve başlığın ne anlama geldiğini bilmiyorum. Yalnızca içimden geldi.

Hhhhhhaaa

2010-10-11T15:22:00.002+03:00

Sıradan bir gün, sıradan bir şekilde dolaşırken adından etkilendiğim bir kitabı elime alıp okumaya başlamak istiyorum. Bu uzun zamandır yapmadığım bir şey. Boğuluyorum. Yapmam gerekenleri düşünüyorum ve içimde bir huzursuzluğu yaşıyorum.

Sabahları erken kalkıp eve çok geç geldiğim zamanlardan birindeyim. İşte homesick denen meret burada devreye giriyor. Sabah kalkıp derse yetişmeye çabalıyorum ve akşamları eve dönemiyorum. Dersten sonra Odtü'ye çakılıp kalıyorum. Epey farklı bir yer orası. Odtü'den çıkıp Kızılay'a geldiğimde etrafa başka bir şehirden gelmiş gibi bakıyorum. Odtü, Ankara'nın bir parçası değil ve olamaz da.

Odtü'nün güvenilirliği insanı mutlu kılıyor; ama sanırım ben şehir dışından gelip Odtü'de okumak isterdim. Çünkü -iyi tamam evimden başka yerde kalamam ben, öyle gerçekten de ama- orada, o hayatı yaşamak gerçekten değerli zamanlar olurdu. Şimdi orada, o hayatı yaşayanlar Ankara'nın o kadar olduğunu ve o kadar güzel olduğunu sanarak hayatlarına devam edecekler. Oysa biz gerçeklerle yaşadığımız süreden beri yüzleşmiş olarak hayatımıza devam edeceğiz.

Olsun. Yine de Ankara'nın gerçekten de sevilecek tarafını buldum. Ve nefes almayı umut ediyorum.

Kedi kedi

2010-09-26T15:55:00.003+03:00

Böyle bir kedi istiyorum ben. Dün okulda çimlerde yuvarlanırken yanıma sokulan kirli beyaz uzun tüylü tatlı kediyle yaşadığım uzun sevişmeden sonra bir kediye ihtiyacım olduğunu düşündüm. İzmir bana yavru bir mavi rus buldu ve deli gibi o kedinin benim olmasını istiyorum.

Aile etkeni can sıkıcı. Senelerdir büyük hayvan sevgimi bildikleri halde evde maksimum beslediğimiz hayvan balık olmuştur. Bir gün için de tavşan beslemiştik ve sonu annemin gazabı olmuştu. Bir çocuğun balık besleyerek ne şekilde mutlu olabileceğini emin olun bilmiyorum. Benim daima istediğim tüylerine dokunabileceğim, başına buyruk ve bir o kadar sadık bir hayvan yetiştirmekti. Küçükken evde köpek de beslemek isterdim; ama köpek evde beslenebilecek bir cins değil. Kokan ve dışarı çıkıp gezdirilmesi gereken biri o. Kedi ise kum kutusu olan, evin içinde bayıla bayıla yaşayan sıcak sokulgan bir tatlı şey.

Erdem Abi'nin kedisi Kedi'yle olan samimiyetimden sonra kedi sevgim daha da arttı. Esra Abla'nın kedisi Cadı'yla geçirdiğimiz çılgınca vakitlerden sonra ve onun şapşal salak hareketlerine olan hayranlığım nedeniyle kesinlikle bir kedim olmalı dedim.

Daha önceden belirttiğim gibi annemle yaptığım anlaşmaya kedi de dahildi ve anlaşmayı işleme koyma vakti geldiğinde annem her şeyi hafızasından sildi. Sonra "bakamazsın edemezsin" yerine "annene zararlı" seçenekleri üretildi. O kediyi gerçekten istediğim için Ali Osman'dan babasına kedinin bir sorun olup olmayacağını sormasını istedim ve babası tabii ki de bir sorun

olmayacağını söyledi.

Mavi ruslar tüy konusunda da pek saçıcı olmadıkları gibi mizacı da hoş olan hayvanlar. Uzun uzun araştırdım.

Şimdi sadece yapılacak baskılar ve söylenecek tonlarca ikna sözcükleri hazırlamam gerek. Bir kedinin hayatımıza renk katacağını düşündüğüm gibi ona bakmanın bana sorumluluk bilinci kazandıracağına da eminim. Gerçi o bende mevcut ama tüyleri olan sadece bana ait ve uzunca süre yanımda olacak bir arkadaşa ihtiyacım var benim. Bana bir kedi şart. Hem, gerçekçi olalım, yazar kedisi denen bir şey var hayatta.

Bu aşağıdaki dünya tatlısı da elimden fıstıklı Çerezza yiyen kirli beyaz kedi. Ben de "Siz kedi mi yoksa köpek insanı mısınız?" diyen insana cevaben kedi insanıyım.

Ejderha laneti

2010-09-24T21:34:00.004+03:00

Bir gün iki sevgili kalelerden birinin içinde evlerin arasından yokuş aşağı koşuyorlardı. Kızın ayağında koştukça tüm kaleyi inleten sandaletlerden vardı. Oğlan kızı koşmaya zorluyor, birlikte duvarları neşelendirecek kadar çok gülüyorlardı. Bir anda evlerin birinden bir ejderha kafasını çıkarıp "Kim bu beni bu saatte uykumdan uyandıran?" diye gürledi. Kız sandaletlerini düşündü saf saf: "Ben uyandırdım!" dedi gururla. Oysa ejderha sinirlendi ve kızı bir lokmada yutuverdi. O günden sonra genç delikanlı ejderhayı öldürüp kızı kurtarmaya ant içti.

Düzen getirmek?

2010-09-18T00:57:00.002+03:00

Sahip olduğunu sandığım yeteneklerimin ışıldadığını göremediğimde dehşete kapılıyorum. Ben yazabilen, çizebilen bir insanım. Belki yaratıcı sayılırım. Oysa bunları kullanamamak çok acayip. Ve bunun hissiyatı insanı köpek gibi hissettiriyor. Ya da daha kötü bir şey. Can sıkıcı olduğu kesin. Düzene sokmalı insan yaşantısını.

Sınava çalışırken, yaz gelince düzene girecek her şey diyordum. Şimdi ise dilimden düşmeyen şey: "Okul başlayınca düzene girecek her şey."

Bir an önce olmasının umuduyla yaşıyorum.

Yarım bırakılmış bir yazı

2010-09-11T00:49:00.004+03:00

Hala Mandarinler'i okuyorum. Birkaç film izleyebildim kendim için. Önerebileceğim kadar harika bir film izlemedim. Hiçbir şey yazamıyorum, hiçbir şey yapamıyorum. Yazmaya karar verdiğimden beri yazmıyorum. Kitaplardan bahsetmek istiyorum; ama kitap okumuyorum. Kendimi kaybediyorum.

Mandarinler'de altını çizdiğim onlarca yer var. Birkaçını yazıp gidesim var. O da şimdiki zamanımı doldurmak için. Bu arada Beatles'dan Girl'ü dinleyin siz de. Girl, çünkü bugün(dün?) İzmir beni düşünürken Girl'ü söylemeye başlamış.

....

Şimdi kitabı karıştırdım da yazılanlar aslında hepimizin içinde yaşadığı şeyler. İyisi mi sadece şarkıyı dinlemekle yetinmeli.

Bir de bu halim. Bu durgunluk, bu kendime uyumsuzluk ve bu huysuzluk ne kadar sürecek bilmiyorum. Şu sıralar kendimden hoşnut sayılmıyorum.

Bir de. Alışın artık. Ben yazarken o İzmir'dir; konuşurkense Can.

O bir yirmilik diş ve hepimiz ondan nefret ediyoruz

2010-09-08T19:34:00.003+03:00

Size bazı istatistikler vermeye geldim.

Yirmilik dişimin ağrısıyla ve tabii ki enfeksiyonuyla tanıştığımdan bu yana elde edilen veriler bunlar.

Lokmanın ağızda kalma süresi: 0.002 saniye

Yemeğin çiğnenmeden yutulma oranı: %96,92

Yenilen yemekten tat alma oranı: %4,89

Gargaradan sonra ağzın kendi tadını bulma süresi: 3,72 saat

Gargaranın günlük faydası (bu veri, gün geçtikçe değişecek olup fayda giderek düşecektir): %52

Vaziyet bu. Antibiyotik ve ağrı kesici kullanmaya başlansa bile o diş çıkmayacak ve çekilecek. Bunca acı, bunca ağrı bir hiçe mal olacak. Gerçek MUTSUZLUK budur. Of.

Deneme?!

2010-09-06T14:07:00.004+03:00

Deneme yapıyorum şimdi. Bir de bu şarkı güzel. Tumblr'ı kapatınca Dilara'dan 'şarkı ekleme' işini öğrenmek iyi oldu. Oh.

Sonuç

2010-09-04T12:18:00.002+03:00

İkinci bir tatile gittim geldim ve kafamı dinledim.
Dün okula kaydımı yaptırdım; kongre merkezinin içinde tek başıma kaldığımda ne kadar çok çaresiz hissettiysem kayıt işlemi de o kadar kısa sürdü.
Elimize verilen abuk Bilişim Servisleri El Kitabı'na bakıp bakıp ne işime yarayacağını çözmeye çalışıyorum.
Horde denen tuhaf şeyi kullanıp hesabımı aktifleştirdim; ama tüm bunların anlamı ne hiçbir fikrim yok.
Bol bol evde sıkılıyorum ve canım inanılmaz Gog okumak istiyor.
Yeni aldığım dvdlik boş kalmasın diye elime geçen yeterli miktarda parayı orijinal ucuz dvdlere harcıyorum.
Hala kitaplığımda okunmayı umut eden 40 küsür kitap var.
Müzik dinliyorum; bu beni iyi hissettiriyor.
Birkaç internet hesabımı kapattım; öyle yapmam gerekiyormuş gibi.

Hatırlatma

2010-08-14T17:59:00.004+03:00

Üzülmeyi seçmeyişim asla üzülmediğim anlamına gelmiyor.

Hiçbir şey karşılıksız gerçekleşmiyor.

Şimdi, şu sıralarda, canım hiçbir şey yapmak istemiyor.

Tüm hedeflerim ve hayallerim kenarda bekleyedursun ölmek için beni en çok cezbeden zaman şu zaman.

Çünkü hatırlayalım, Janek demişti ki "Belki de yapacağı başka bir iş kalmayınca ölürdü (insan). Bir insanın gideceği başka yol kalmayınca seçeceği yoldu bu."

Yapacak hiçbir şeyim yok.

Uyumak istiyorum.

Ki uyumak bile hafifletmiyor hiçbir şeyi.

Ben Ankara'da kalıyorum ve kendi hayatımı yaşamaktan bu şekilde vazgeçiyorum.

Notlar

2010-08-12T11:25:00.002+03:00

Okumuyorum, yazmıyorum, izlemiyorum, dinlediğimden bir şey anlamıyorum. Çok zor zamanlardayım.

Yeni şeyler keşfetmek isterken kendimi keşfetmek istediklerime adayamadığımı görüyorum.

Bir buçuk senedir tat alamıyorum.

Kendimi motive etmek adına bugün kitaplar ve filmler alacağım diye düşünüyorum.

Ayrıca Antalya'ya gidiyorum birkaç gün içinde. Benan'la ve İzmir'le güzel vakit geçireceğimi düşünüyorum. Benan'a artık kullanmayacağım yeteneklerimi vermek gibi bir fikrim var. Ve İzmir'le harika bir tatil yaşayabilirim.

Birkaç gün içinde gideceğim bölüm ve üniversite belli olacak ve bu yüzden heyecanlanıyorum. Yeni bir hayata başlamak artık çok daha zor.

Sanki film izlemekten bir bok anlıyormuş gibi

2010-07-04T15:28:00.007+03:00

Tumblr'ı özledim çünkü günde birkaç defa yazma isteğimi karşılıyordu. Blogger öyle değil, aylık yazma ihtiyacını karşılayabilir ancak. Daha derli toplu bir şey. Hepsini bir arada tutmak gerekiyor. Tumblr'da bölebiliyordum. Ahah. O açıdan iyiydi.

Şimdi buraya topluca yazmayı deneyeceğim.

Mandarinler'i okumaya başladım. Okumaya başlayıp da bitiremediğim kitaplara da yüklenmeyi düşünüyorum. Özellikle 14 Ocak 2008'de okumaya başlayıp da uzunca ara verdiğim Poe'ya. Zaten ciltte kalan son 200 sayfam var. 10 hikaye filan. Poe iyidir. Mandarinler de cilt gibi kitap.

Galileo'nun Pergeli'nde bir şeyler okumuştum. Uzun zamandır alıntılamak istiyordum onu.

"Asla takdir edilmedim; ne ailem, ne eleştirmenler, ne arkadaşlarım. Yazdıklarım da okunmadı aslında. Okunur gibi yapıldı hep. Ne demek istediğim dinlenmedi hiç. Yılmadım, bazen yazmaktan değil, kendimden vazgeçtiğim oldu elbette. Yeryüzünde yaşayamadığım gibi, ölmem de uygun görülmedi. Ateizm ile agnostik algı arasına sıkıştım bilinç aralığından geçerken. Ne inandım ne de inanmayı marifet sandım. Mezarlığın önünden geçerken müziği kısmak yerine, daha da açtım; ölüler de eğlenebilsin diye, eğer tanrı varsa.
Eğer tanrı varsa diye canlıya saygı duymadım; canlı var diye saygı duydum. Eğer canlı varsa.
Eğer tanrı varsa diye eşitlikçi, paylaşımcı olmadım; bu doğrudur zaten diye öyle davrandım. Eğer halk varsa.
Eğer tanrı varsa diye karşı çıktım haksızlığa, faşizme; ideolojik bir giysi giydiğimden değil.
Şahsıma münhasırdım. Canımı sıktım bu doğruluktan. Açıkçası, kendimden bile haz etmedim; yavan geldim / yayan giderim. Kimse zahmet edip taşımasın tabutumu."

Bunu okuduktan sonra "OHA" dedim. Seviyorum ben Küçük İskender'i.

HIMYM bitti. The Tudors'a başladım. İzmir gündüz uykularında yuvarlanırken ben de aylar önce bana gönderdiği Tudors'u izliyorum. Bazen de evde kıyıda köşede kalmış filmler bulup onları izliyorum.

Cuma günü İzmir geldiğinde Pers Prensi'ni izlemiştik. Prince of Persia diyesim vardı aslında; ama filmi Türkçeye çevirmişler tamamını. Diyemem yani. Prince of Persia ne lan. Of. Komik. Güzeldi film. İzmir beğenmedi tabii asıl konudan saptıkları için. Ben de bilsem ben de beğenmezdim. Başından sona aksiyon vardı. Uyumak için girmiştik o filme. Ben Ondine'e girelim diye önermiştim; bir süre sonra kaştan oluşan Colin Farrell'i izlemekten vazgeçerdim. Uyumadım yani. Filmi takip ettim sürekli.

İzmir'in bir dahaki gelişine Avatar'ı birlikte izleriz artık. O sizin skindirk Avatar'ınız değil bu. Bu bizim skindirk Avatar'ımız. Of. Bildiğin aksiyon filmi olmuş o da. Üzülüyorum. Çizgi filmden uyarlama ama +13 filan olacak kesin. Sevimli hale getirseydiniz ya azıcık. Canım sıkıldı bak. Oyuncular beni çok üzüyor bir yandan. Ayrıca Inception diye bir filmin fragmanını izledik. Bana çok Vanilla Sky ve Eternal Sunshine of The Spotless Mind havası verdi. Christopher Nolan çekmiş lan. Öf. O adamı yakalayıp dövücem bi gün. Taşlı sopalı.

Neyse. Diyeceklerim bu kadar. Doctor Who izlemek istiyorum; ama çok üşeniyorum indirmeye. Lanet olsun.

O kadar da konuştum. Sanki film izlemekten bir bok anlıyormuşum gibi.

Bu arada İzmir hatırlatmışken annemle konuştum. Ankara'da kalırsam kedi alıcam. Bakalım bakalım, Mavi Rus Kedileri ne yapmakta. Ehehe.

Doğum Günü

2010-07-03T11:55:00.004+03:00

Dün sevgilimin doğum günüydü ve biz beraber kutladık. Beraber kutlamamız için buraya geldi, tadını çıkardık.

İzmir'in gözlerine baktığımda toprağa daha da ait hissediyorum; hem kendimi hem onu. Bana unutmamam gerekenleri hatırlatıyor. Bana sevginin bir dünyayı boyayabileceğini, değiştirebileceğini anlatıyor.

Sabah onu havalimanından aldım. Uçağı kaçırmış, bana rötar var demişti bir de. Fark etmedim, önemsemedim. Çok zaman kaybetmemiştik. Yine birlikteydik. Bu şehir o geldiğinde daha farklı oluyor, yarattığı bu farklılığı seviyorum. Yine ellerinden tutuyordum, yine nerede olduğum önemli değildi.

Arayı çok açmıştık. Biraz yıpranır gibi olmuştuk. Sonra, her şey düzeldi.

Dün güzeldi. Şimdilik bitti.

Lise Mezunu İşsiz

2010-07-01T16:09:00.004+03:00

Tumblr gitti ve Blogger ameleliğine devam ediyoruz. Bir hevesti geçti.

Dün Hacı Ömer saçmalığından mezun oldum sonunda. Oranın bana kattığı çok az faydalı şey var; ama epey dost edinmemi sağladığı için mutluyum. Özlem mezuniyetten sonra nasıl hissettiğimi sordu. Cevabım basitti, "kayıtlarda lise mezunu işsizim, duygu bu" dedim.

Evvet, bir süre halim böyle gidecek. Sürekli evde oturup bilgisayarla bakışıyoruz. Fena halde sıkıcı. Kendi hayatımı yaşamam için biraz süre daha geçmesi gerekiyor. Bekliyorum.

O değil. Canım dondurma çekti lan. Birazdan gidip limonlu dondurma yiyeyim hayvanlar gibi. Bir de açayım HIMYM izleyeyim. Bir sürü dizi indireyim. Lan. Gidiyorum ben. Vazgeçtim yazmaktan. Ahah. Çüz.

yeni dünya

2010-06-26T15:55:00.003+03:00

tumblr açtığımdan beri buralarda görünmüyordum; tumblr biraz daha lakayıt bir ortam düşününce. ben de son zamanlarda baya lakayıt görüyordum kendimi. orada takılıyordum işte. bir de izmir tumblr'ımın ismini bana armağan etti. böyle www.pveatherfall.com deyince çok kuğl oluyor. pveatherfall'ın ne ekmeğini yedim arkadaş.

neyse. asıl konumuz şudur; bugün sondu. bu sene boyunca olduğumuz ösese şeysinden sonunda kurtuldum. ed-co iyi geçti benim için. önceki sınavım gibi bir başarı umuyorum kendimden ve hoş bir burs kazanmayı düşünüyorum. ilk beş bine girersem çok mutlu olurum sanırım.

öyle işte. tumlr'la ilgili ne yapacağıma karar vermem lazım. ya blogger gidecek ya da tumblr. oylamaya açayım iyisi mi. eheheh.

tamamlanırken

2010-05-29T16:00:00.004+03:00

eddie vedder "i missed you already" derken kalbimin çarptığına inanıyorum. çok hoşsun be adam.

küçük iskender'i seviyorum. galileo'nun pergeli'ni okuyorum dünden beri. altı çizilecek biri küçük iskender. şey demiş.

bir nota sehpasıdır insan dünyada tek başına
biri gelecek, koyacak müzik defterini
ve başlayacak senfoni

ben de tam bundan bahsedecektim. gözüme ilişmesi çok iyi oldu. insanlar doğarken yarım doğuyorlar. belki de bomboş dünyaya geliyorlar. ama kaçınılmaz bir eksiklik var ve o eksikliği insan tek başına doldurmakta güçlük çekiyor. belki de hayatı boyunca zorlanabileceği tek şey odur, o boşluğu doldurmaktır. zaman akıp gidiyor, insan kendini tamamlamaya çalışıyor. kişi yaşıyor ve bir eksiklik, bir tarifsizlik var. biri karşısına çıkıyor ve müzik defterini nota sehpasına koyan da o oluyor. sonra o güne kadar yapılan ve yapılacak olanlar birden anlamlanıyor. birden. zihnin gerisinde kalanlar belirginleşiyor ve insan kendini bulduğunu hissediyor. sonra anlıyor insan, aşk tamamlıyor.

ya da aşkı hissetmek için yanıp tutuşan insanların oluşturduğu bir dünyada seyrediyoruz hayatımız boyunca. herkesin aşk istekleri çok farklı. herkesin aşktan bulmak istedikleri çok farklı. ve böylece yaşam aslında sadece aynı aşkı yaşamak isteyenleri bir araya getiriyor. aynı duygu selini birbirine taşıyan insanlara aşık diyoruz belki de.

aşık olmak güzel şey,
aşık hissetmek.
insan böyle hissederken uyuşturucu kullanıyormuş gibi. en yüksek uçurumlardan atabilir kendini, kayanın hasına fena halde çarpmış zaten; en derin denizlere dalabilir, vurgunu çoktan yemiş bedeni.

ben tamamlanıyorum giderek. rahatım.

yeryüzü

2010-05-22T22:00:00.003+03:00

uzun zaman sonra kitap okuyorum. özlediğim bir şey; beni kendime getiren, beni bana döndüren. birkaç şiir yeryüzüne ait. sevdim seni birhan keskin. evvet. ayrıca adam sanmıştım kendisini, kadınmış. çok bilinmezmiş gibi. çok hoşuma gitti.

ardından ursula k. le guin okuyasım var. dünyaya orman denir.

bahar yorgunluğum ve dinmeyen bir alerjim var. yine de huzurluyum. bu koşuşturmaca geçsin diye düşünüyorum. rahat bir nefes almak istiyorum ve her şey eskisi gibi kolay olsun mesela.

izmir var aklımda sürekli. özlüyorum onu. sürekli onu düşünüyorum. varlığı varlığıma katılıyormuş gibi. çok eşsiz hissediyorum.

road salt one

2010-05-18T11:44:00.005+03:00

dinlemeden duramıyorum abi. evet.

iki gün önce mi ne dinlemeye başladım. anca haberim oldu road salt'ın çıktığından. kardeşim olacak haylaz hiç haber vermiyor bana. ayıpsanası. pain of salvation'ı seviyorum abi. ben yine albüm eleştirisi yapıcam, anladınız galiba. "müzikten de bi şey anladığı yok da dur bakalım okuyalım şunu" deyin siz yine de.
açıklamak istediğim bazı şeyler var öncelikle.

progresif müzik, bana göre müzik tarzında bir türlü dikiş tutturamamış; fakat yaptığı müziği kulağa en hoş gelen şekilde kaliteyle ortaya koyan adamların yaptığı müziktir. ben öyle müziğe hiç düşünmeden progresif derim abi. yok işte gitar tınıları şöyle olacakmış; adamların tarzı böyle olacakmış. anlamıyorum ben o şeylerden. progresif müzik bu bence. pain of salvation zaten öyle kabul edilmiş bi grup; ama benim progresif tanımımla da cayır cayır yanıyor abi.

böyle diğer albümleri düşününce; hatta çok geriye gitmeyeyim ep'yi düşününce daha yumuşak olmuş. biraz daha konsantre olsaymış tematik albüm bile olurmuş. tek tek şarkılara inmeyi düşünüyorum. hepsi çok kaliteli olmuş. böyle bir şarkıyı alıp dört beş kez arka arkaya dinledim hangisini sürekli dinlemesi daha zevkli oluyor diye. eh, ben genellikle bir iki tane bulurum da bu albümde biraz fazla çıktı.

albüm no way'le başlıyor. no way gerçekten başarılı bir şarkı. müzik gerçekten hoş gidiyor ve insanı içine çekiyor. böyle biraz blues havası var bence. grunge da taşıyor. albüm grunge ve blues taşıyor abi.

bir de tutup bir şarkı için bir albüm için "bu pain of salvation olamaz abi" diyemezsin ya. ben o adamlardan her şeyi yapmalarını beklerim. "bu onların tarzı değil" hayır! bu tam da onların tarzı. pain of salvation böyle işte.

neyse. no way'in beğendiğim kısımları var.
there is no way that you could touch her like i do.
oh no.
she thinks me when she's with you.
abi danny'sin sen, tabii seni düşünecek. evet. bunu eklemek istedim.

she likes to hide kesinlikle bayıldığım şarkılardan biri. o kadar tatlı söylemiş ki danny dün üst üste on onbeş kez o şarkıyı dinledim. sözleri çok iyi ya, baya geyik.
she told me that she'll be fine and she's all mine,
but i am pretty sure that she lied.
see, she likes to hide.

sisters kesinlikle muhteşem bir şarkı. danny'nin kesik vokalleri çok koyuyor insana.
and she talks like you
and she smells almost like you
a child of the wild just like you
but she's not all you
even strives not to be you
just like every sister would do

of dust'a pek konsantre olamadım. ama o da güzel lan. dinlerken alıp götürücü etkisi var. aklıma nauticus drifting geliyor hatta vokallerin gidişatı bakımından. onu çağrıştırdı bana.

tell me you don't know country grunge karışık bir şey lan. kendimi sağa sola savurup dans etmek istiyorum o şarkıda. tam öyle bir havası var onun. eheh.

sleeping under the stars aşırı sevimli bir şarkı. (müziğe yeni bakış açıları katıyorum: tatlı, sevimli filan. vay anasını.) arkada vokal yapan arkadaşımızın kim olduğunu pek anlayamadım; ama chain sling'ten sonra sürekli vurguladığım gibi bu adamlara danny'nin sesi yanında sırıtmayacak yumuşak, çatal sesli bir bayan vokal gerekiyor. bu şarkının müziğinde tam bir lunapark havası var ayrıca.

darkness of mine'ın nakaratının arkasında giden müzik sürükleyici. seviyorum.

curiosity kulağımda ilk yankılanan, dilimde durmadan dolanan şarkı oldu albüm içinde. sözleri direkt akla kazınan bir şarkı zaten. nakaratı da güzel. adam ne güzel "curiosity" diyor lan. yerim.
your love is everything
my love is anything

en güzel şarkılardan biri where it hurts. bu kadar yaralayıcı şarkılar yapmasın insanlar. "tell me where it hurts" derken ağlayacak sanki danny.
there's something deep inside that you don't want to show
there's somathing that you hide, cause you're afraid i'll go.
but no. tell me where it hurts.
you tell me not to go.

o değil. yoruldum ulan. road salt ve innocence için ayrıca diyecek bir şeyim yok. innocence daha ön plana çıkar benim kafamda o kadar. eheh. güzel ya.

albüm beklediğim gibi olmuş ya. gerçi beklediğimden daha yumuşak diyebilirim. ama severim ben. çok sorgulamam be. şimdi road salt two'yu bekliyoruz ailecek. belki o daha sert olur. ep'deki gibi ortalama sertlikte de olabilir. bilemedim. hayat sürprizlerle dolu. pain of salvation dinlemek de şükela.

rjd

2010-05-17T08:44:00.005+03:00

dün serkan bana "dio öldü" dedi.
şaka olduğunu düşündüğümü söyledim.
beni sitesine yönlendirdi.
okudum.
dio ölmüş, dedim.
yutkunamadım.
felaketti.
DIO ÖLMÜŞ!
geç tanıştım ve erken kaybettim.
çok sancılı.
şimdi her şey, herkes hayatına devam edecek eskisi gibi. ama hatırlamak isteyeceğiz bazılarımız. hatırlayacağız sonra.
geçen twitter'ımda bu neslin doğuracağı çocuklara üzülüyorum demiştim. gerçekten de öyle. şimdi hiçbiri dio'yu göremeyecekler. bizse bu şansı kaçırmış hissedeceğiz sadece; ama onunla aynı dünyada yaşadığımızı bileceğiz.
hayat gerçekten tuhaf.
huzur içinde yat, dio.
hala bir tanrı olarak kabul görülüyorsun burada.
bıraktıkların için teşekkürler.

birikinti

2010-05-06T22:34:00.008+03:00

söylemek istediğim çok şey var. aklıma gelen, paylaşmak istediğim çok şey birikmiş gibi. sadece kafamda tutabildim mi bunları merak ediyorum. ahah.

çok büyük bir derde düştüm. çok duyarlı bir haldeyim şu sıralar. dünyaya karşı duyarlı olmak hemen arkasından kocaman bir bunalım getiriyor bana. nefes almaktan vazgeçiyorum. fena oluyor. dün ders çalışırken (evet, ders çalışmaya başladım nihayet) ekonomik coğrafyanın çıkmış sorularını çözüyordum. fark ettiğim şey 20 yıldır farkında olunan sorunların çoğunun çözülmediğiyle ilgiliydi. ülkenin dışarıdan ihtiyaçtan fazlası kadar doğalgaz alıp elektriği öyle ürettiğini biliyordum; ama bunu yıllardır yapması bana çok koydu. yıllardır oturup adam gibi enerji politikası hazırlamaması beni yerden yere vurdu. deliler gibi fosil yakıt tüketip dünyanın canına okuduğumuzu anımsadım. ve bunun duyarlılığı çok ağır geliyor bana. kaçıp gitmek istiyorum, her şeyin doğaya yakın olduğu bir yerde yaşamak istiyorum; ama mümkün değil bu. dünyayı tükettiğimizi bilmek çok üzdü beni. saatlerce izmir'e yakındım bu konu hakkında. elimizden gelenlerle adam gibi hiçbir şey yapamadığımızı hissedince çıldırasım geliyor. hani, tamam, çok güzel, tüketiyoruz eyvallah da dünya tükendikten sonra nereye gideceğiz? bu sorunun cevabını gerçekten çok merak ediyorum. kafamda da şöyle bir fikir belirdi. şimdi her dediğimi yapacak olsalar devlet için harika enerji politikaları filan kurardım, muhteşem projeler yapardım. mesela doğalgazın fazlasına vereceğin parayla rüzgar santrali aç, öküz gibi yüksek ülkede yaşıyorsun; kullan onu abi, dünyada hidroelektrik potansiyeli en yüksek olan üçüncü ülke miyiz neyiz. öyle abuk şeyler hatırlıyorum ben abi. kullan ulan bunu. cins cins işler yapıyorsunuz. gideceğim buralardan. sadece gitmek istiyorum. ölüyor bu ülke, kimse kılını kıpırdatmıyor. anca mecliste türban tartışılsın, bütün olacağız derken açılımlar yapılıp halk etnik kökenine göre paramparça edilsin. bravo, bravo! üf. sinirlerim bozuldu iki gündür. çok duyarlıyım. dünya elden gidiyor. ve anca konuşabiliyorum bu konu üzerine, elimden hiçbir şey gelmiyor.

ilki buydu kafamdakilerin.

diğeri küçüklükten gelen bozukluklarımla ilgili. din düşüncesi hiç gelişmemiş kafamda küçüklükten beri. aile de çok üstelememiş bana mesela bu konuda. abimde durum nasıl pek bilmiyorum, ama benim çok serbest bir din düşüncem vardı. sürekli değildi inancım, gece uyurken inanırdım; evde tek başımayken inanırdım; tek başıma başka bir yerdeyken inanırdım. sonra mesela babaannemler bize gelince inanırdım. ahah. dua ezberlemek de her zaman saçma gelmiştir bana. sonra 4 sene önce filan ateist olabileceğimi fark ettim. sonra bir ara pagan oldum böyle. şimdi agnostik bir halde dolanıyorum etrafta. oturup kutsal kitapları okumak isteğim var; ondan sonra karar vereceğim.

annem de bizi çok güzel yetiştirmiş. haftada bir çikolata yerdik lan biz. annem çikolataları saklardı, haftasonunda abimle elimize birer çikolata tutuştururdu. biz bazen evde o çikolataların gizli olduğu yeri bulurduk, yerdik. sonra onların yeri değişirdi. ayda bir kere mcdonalds'a gidilirdi mesela. çocuk menüsü yenirdi. sonra ömrüm boyunca her sabah kahvaltı yaptım lan ben. yaşadığım 18 senenin belki toplasam bir ayı sabah kahvaltı yapılmadan evden çıktığım olmuştur. bir de annem yere çöp attırmazdı bize. eve gelene kadar ceplerimiz kağıt mendil dolardı. evde gelir çöpe atardık. hala aynıyım ben. yanımda annem yokken bile yere çöp atamam, çok çekinirim. geçen izmir'le bir ağacın altına sakız bıraktık. gidip bakıcam onlara, hala oradalarsa alıp çöpe atıcam. çok içime oturdu abi. sakız doğaya 5 senede karışıyormuş.

ayrıca bunu söylemem lazım. siyasetten anlamam ben pek. ama özel okulda okuyup da sosyalist olan gençliği hiç samimi bulmuyorum azizim. kuzum, halk olamazsın sen; ama çok güzel bilinçli bir insan olabilirsin. bunu bil, öyle yaşa. öteki türlü hiç samimi olmuyorsun gerçekten. sen üst tabakadasın gerçekten, anlaman için en az memur çocuğu olman lazım. evet.

geri planda kendime dair demek istediklerim de var.

pek iyi bir insan değilim ben. davranışlarım tutarsız ve kırıcı olabiliyor. annem bu yüzden uyardı beni.

tamamlandım ben. kendimi onarıyorum bu şekilde. izmir'in bana çok katkısı oluyor. hayatıma daha erken girmiş olsa daha çok yardımı dokunabilirdi kendimi bulmama. kendimi ortaya çıkardığım zamanları beraber yaşasaymışız keşke. bir tek buna keşke derim ben. ama her şey böyle de harika. beni avcunun içi kadar iyi biliyor; az kaldı varlık amacımı haritalamasına. onun yanımda olduğunu bilmek beni rahatlatıyor. uzun zamandır ilk defa beni bu denli anlayan bir insanın gözlerine bakıyorum.

genel anlamda mutluyum. çok şey yolunda. ve ders çalışmaya başlamam muhteşem oldu.

bir de giderken yanakların deniz gibi krem kokuyordu. sevdim ben o kokuyu.

bazı gerçekler

2010-05-02T22:08:00.003+03:00

hırş. hırş.
yaprakları itekledim.
şimdi çimenlere oturabilirim.
dert etme. kafanı takma. kendini yorma.
uzan boylu boyunca.
gökyüzünü görebildiğin kadar var ve yıldızlar sadece ışıkyılları kadar uzak.
düzenle. oluştur. uygula.
zor değil benliğim için.
şimdi sadece planmam gerek.
evet.
zor değil.
bulutlar dokunabileceğin kadar aşağıda aslında; ama yanındayken bulut olduğunu bilemiyorsun.
düşünceler hep erişebileceğin şekilde.
her şeyi başarabilirsin.
istedikçe.
çaba göstermekten çekinmemen gerek.
çaba göstermezsen yaratına 'benim' diyemezsin.
yoluna koyarım her şeyi.
her şey düzelir.
hiç zor değil.
mutluyum.
bitti.

hayatımın fon müziği

2010-04-29T10:44:00.003+03:00

yorgunum, mutluyum. birkaç şarkı var aklımda durmadan dönen, dolanan. hiç burada değilmişim gibi. hep bunu söylüyorum çevremdekilere; çünkü tek hissettiğim bu. rahatça nefes alıp veriyorum. aklımdakileri uzaklaştırdım; duygularıma konsantre oldum. elimden gelenin en iyisi bu. ve o şarkılar... hepsinin çağrıştırdıkları bambaşka. ama hepsinin ait olduğu bir kişi var.

şimdi i don't want to miss a thing çalıyor. yanımda, kollarında uzanırken söyleyebileceğim tek şey o şarkıdan bana armağan birkaç cümle.
i don't wanna close my eyes
i don't wanna fall a sleep
cos i miss you babe and i don't wanna miss a thing

sonra sea of love var.
bana onu hatırlatır. sürekli. birlikte geçirdiğimiz üçüncü günü anımsarım.
do you remember when we met?
that's the day i knew you were my pet
i wanna tell you how much i love you

o gün, o üçüncü gün, eve dönerken söylediğim şarkıyla alone again olur. bir önceki gün izlenen filmin etkisiyledir her şey.

ve teoman'ın dediği gibi...
gündüz düşleriyle her an yanımdasın,
her güneş açışında, batışındasın.
yaz yağmurlarıyla, güz yapraklarıyla
gündüz düşlerimde benim oluyor.

sonra, lynyrd skynyrd vaktinde ruh halime ne çok değinmiş.
if i leave here tomorrow,
would you still remember me?
for i must be travelling on, now
cause there's too many places i've got to see
tek başıma gezmek zorunda kalmayacağımı bilmek güzel, bundan sonra yalnız olmayacağıma inanmak da.

her zaman dilimden düşmeyen oasis şarkısı da onunla anlamlanmıştı mesela.
and all the roads we have to walk along are winding
and all the lights that lead us there are blinding
there are many things that i would like to say to you
but i don't know how
cause maybe
you're gonna be the one that saves me
and after all
you're my wonderwall

pain of salvation söylerken muhteşem bir şarkı yellow raven. o bana "sen benim yellow raven'ımsın" derken daha da muazzam.
where do you go fantastic dreambird?
take me away somewhere
take me away from here
yellow raven your heart's flying
but your love is killing me

ne zaman gözlerinin içine baksam aklıma gelen şarkı marketa irglova'nın glen hansard'la birlikte söylediği o şarkılardan birinin girişidir.
are you really here or am i dreaming?
i can't tell dreams from truth
for it's been so long since i've seen you
i can't hardly remember face anymore
yanımda, gözlerimin içine bakarken her şeyden emin olmam lazım. bunun bir düş olmadığından ve günün geri kalanında da böyle süreceğinden emin olmalıyım. ve çok az yanılıyorum bu konuda.

onunla birlikte bu şehrin kenarda köşede saklı kalmış bir yerinde bir ağacın altına uzanmışken sırayla çalan şarkılardan biri de somewhere only we know'du. o şarkıyı düşününce onun üçüncü gün oturduğumuz yere benim için gidişini anımsadım.
i came across a fallen tree
i felt the branches of it looking at me
is this the place we used to love?
is this the place that i've been dreming of?

sonra hiç unutmadık bazı şeyleri. aradan geçen dokuz ay boyunca bir belirsizliğin içindeydik benim yüzümden. benim belirsizliğimde yuvarlanıyorduk.
love hurts
but sometimes it's good hurt
and i feels like i'm alive

ve bir tümcecik ona dair. tadına bayıldığım bir şarkının onla bana özel nakaratı.
and your love is standing next to me

bilmeden, bir an yavuz çetin dinlerken irkildim sözcüklere. gülümsedim. dinlerken ona yazdım şarkının tüm tümceleri. şarkı biterken hüzünlendim.
aklımda senden başka hiçbir şey yok bugünlerde
sadece senin aşkın avutur beni
unutturur bana bütün dertlerimi

her şey için gecikmiş olsaydım belki yıllar sonra çok farklı olabilirdi her şey. o yine de beklerdi beni; bütün zaman yaptığı gibi. o zaman geciktiğimden bahsederdim.
i travelled half the world to say
i belong to you

geçen gün hoobastank'ın the reason şarkısını dinletti bana. her şey onun tarafından bana verildiğinde farklılaşıyor. içine kendini katmış oluyor, sözcüklere. ve ben her şeyde onu bulabiliyorum.
that i just want you know
i've found a reason for me
to change who i used to be
a reason to start over new
and the reason is you
bugün kendisi için ne istediğini sordum ona. anlattı. sonra bazı şeyleri ilk defa benle yapamadığı için üzgün olduğunu belirtti. oysa yaşadığımız her şey yeni ve ilk defa gibi. onu değiştirdiğimden de bahsetti. karşılıklı değiştik; daha iyi bir haldeyim. yola koydum kendimi.

benim için çok önemli bir şarkı daha var.
sadece ikimizdik.
oturuyorduk.
gökyüzü griydi.
yağmur çiselemeye başlamıştı, açık havadaydık.
omzuna yaslamıştım başımı.
tişörtten koklamaya alıştığım kokusunu hissedebiliyordum.
nefesini de öyle.
here comes the rain again çalmaya başlamıştı.
talk to me like lovers do
walk with me like lovers do
dudakları dudaklarımdaydı.
ve ben ona aşık olduğumu anladım.

böyle işte. hayatımın fon müziği onun ellerindeymiş meğer, bilmiyormuşum. her şey açıklığa kavuştuğuna göre huzurlarınızdan ayrılabilirim.

bugün seni düşündüm, bir şarkı çalınca...

dünya

2010-04-22T22:45:00.003+03:00

günümü özlem'le geçirdim. onu gerçekten ne kadar özlediğimi fark ettim. onunla aynı şeylere gülmeyi ve geçirdiğimiz abuk zamanları yad etmeyi özlemişim hep. hala oturup "ali'nin kafası kocaman"geyiği yapabiliyoruz. bugün bile beş dakika buna güldük. tatlı mıyız neyiz ya.

onunla paylaşmayı ve onu dinlemeyi de özlemişim. eski halini de çok arıyorum lan. resmen çok değiştik olm. ben düzeldim dee sen ne olacaksın hiç bilmiyorum. ahh ahh.

özlem tavla bilip bilmediğimi sordu. çat pat biliyorum dedim. oynamaya başladık. başlardaki tatlı yardımlarıyla 3-0 kazandım. ehhe. tatlı kız ya. iyi ki var.

bir de. bugün Dünya Günü. ben dünyaya çok saygı duyuyorum. ve kendimi yeryüzünün her karışına ait hissediyorum. bu bana çok gurur veriyor. bugün benim günümmüş meğer. saçlarımı tekrar yeşile boyatacağım sanırım. eheh. Dünya Günü'müz kutlu olsun!

sahip

2010-04-08T15:52:00.004+03:00

kurban'ın mayıstan bu yana beklediğim albümü çıktı geçen; sahip. o an duyunca sevinçten bir anda patlayıp dost'a koşuverdim. bir hafta geç öğrenmem ömrümden ömür yemişti zaten. koştum aldım albümü. akşam açıverdim evde, heyecanla yaladım yuttum tüm albümü.

genel bir açıyla bakınca albüm epey ilerici olmuş. ilk iki kurban albümünden bu yana insanlar albümüyle sertleşen kurban, son albümüyle taş gibi bir albüm yaratmış. müziğin sertliği tasavvuf söyleyişlerle birleşmiş ve sonra sahip ortaya çıkmış. pek denenmeyen bir şekilde tematik bir albüm yapmışlar. albüm genelinde bana biraz pentagram'ın bir albümünü çağrıştırdı. tabii bu çağrıştırma sadece konusal olarak. müzik olarak kurban kendisinden hiçbir şey kaybetmemiş, sadece müziğine daha kaliteli şeyler eklemiş.

sözler benim gibi dinsel karmaşaya tutulmuş insanlara has, insanı yakasından tutup doğru yola bırakacak cinsten. açıkçası tüm albümde bu konunun işlenmesi farklı geldi bana. ben sertlik yönünden aradığım kurban'ı buldum; sözler de fazla iyi, benim gibi bir insana göre bile iyi.

bazı parçalar açısından da birkaç şey söylemek istiyorum mesela. albüm hakim'le başlıyor. ankara üniversitesinde kaydetmiştim ben o parçayı. o yüzden hoş bir gülümseme bağışladı bana yeniden dinleyince.
zemin toprak, gezer koyun
dünya sofrasıdır kurdun
bazı koyun söz dinlemez
her kaleme düşer bi boyun
kısmı baya iyi. bir de şey var adamlarda. halk şiirine dönük bir taraf. hece yutmalar, sade söyleyişler falan. bu tavır hoşuma gidiyor işte.

ifrit'in girişi ve nakaratı çok iyi. parçanın insanın yaratılışını konu alması ve şeytanın tepkileri çok uyumlu verilmiş. deniz'in "haykırdı" kısmını böğürerek söylemesi oldukça hoşuma gitti.
burda "boynun eğdi önünde" derken yine yutmuş o heceyi, yerim lan. süper.
"ruhunu bana satanlar, gelip benden alsınlar. efendi şimdi iktidar" evvet.

güneş'e dair söyleyebileceğim tek şey şudur:
uzaktan bir ses, diyor ki; sakın gülme ben ağlıyorken

sahip'te mal gibi kaldığım bir kısım oldu. gücendim resmen böyle. lafı koymuş deniz yılmaz direkt. sertlikten sıfır taviz verilmiş.
yaşarken yoktan var edilmiş bir dünyada
inanmak, mümkün mü ölmek ve yok olmaya
çözmeye yetmedi bu sırrı, hiçbir zeka
pes etti akıl, soyundu sonunda o inanç olmaya
bu parçada sesini çok güzel kullanmışsın denizcim, aferin.

yobaz en müthiş, en anlamlı parçalardan biri albümdeki. nakarat kısımları özellikle vay anasını gençler dedirtti bana. of çok iyi cidden. bak yine düşündüm ve çok beğendim. "aydınlığa çıkarmak için uzanan o el, karanlığın içinden geliyor cahil!" kısmı ve gerisi baya iyi. cidden çok sert olmuş lan. ürperdim.
sen yobaz, efendine inanmayanın canını al!
sen düzenbaz, efendinin haramından payını al!
ve sen, etme naz! efendinin kucağında yerini al! diyor ya. bitiriyor olayı.

son emir gerçeklik tadında, mesih tam bir yol gösterici tarzında. soykıran'ın müzikal uyumu beni bitiren.

misafir gözdelerimden biri. burada da var o hece yutmalarından. çıldırıcam. nefis. en güzel kısmı da:
güzel yüzlü,
sert bakışlı,
zor bir kadın
derse 'geldim anılarla'
'seni çoktan gömdü' deyin

evvet. albümün yapısının gerisinde kalan tek parça das motiv sanırım bana göre. onu da sevdim, sevmedim değil. ama tüm albüm kadar ilerici gelemedi bana.

ateş var mı?'nın arkasında çalan deniz yılmaz yapımı pop parça durduramazsın günlerdir dilimden düşmüyor. tüm albümün en ilerici yanı o parça, açık konuşayım, eheh.

üçten beşten anlamam ben
artık yoldan çıkmışım ben
uslanmam yok hem üzerken
çek git yolunaağ!

24 nisanda KURBAN konseri var. gidek mi la? gidek mi? gelinsenize olm benle? gelin biriniz. hadi. koş.

***

o değil. mavi rus kedisi istiyorum.
bi de tarkan geymiş.
izmir de gizli homofobik.

kısa

2010-04-07T21:31:00.002+03:00

rahat bir nefes al.
şimdi onu ver.

hayat bu. rahat bir nefes alıp verebilmek. bazı şeylerin varlığıyla huzur doluyum.

#3

2010-03-30T13:52:00.003+03:00

Kan!

Zihnim kapanıyor ve bir anda bedenim yıkıldığı yerden içgüdüsel olarak harekete geçiyor. Yaralı adamın üzerine atlıyorum. Bir yandan tüm görüntüler, tüm anılar bilincime yerleşiyor. O anda dört adamın beni gördüğünü ve içlerinde patlayan korkuyla bana saldırmak için harekete geçtiklerini hissediyorum. İlk anın şokunun ardından zihnim kontrolü devralıyor ve tekrar gölgeye karışıp siniyorum. Anılarımı sindirmem gerek.

Gençliğim tadı dudaklarımı yakıyor. Çok sevdiğim adamla olan evliliğimi hatırlıyorum. Doğan kızımın muhteşem güzelliği gözlerimin önüne geliyor. Birkaç ay sonra kocam kayboluyor ve ardından öldüğü haberi geliyor. Hayata tutunmaktan vazgeçmiyorum. Kızımı büyütüyorum ve o şimdi sadece dört yaşında. Ardından bir gece sokaklarda yalnız başıma yürürken ve kaybolmuşken onunla karşılaşıyorum. Tıpkı kocam gibi. Nazik, sevecen biri ve yardımcı olmaya çalışıyor bana. Evime kadar eşlik ediyor ve gülümseyişlerle ayrılıyoruz. Daha sonra sık sık akşamları onunla karşılaştığım gözümün önüne geliyor. Her şey çok güzelmiş gibi; ama gizemli bir tadı var yaşadıklarımızın. Kimseye ondan söz etmiyorum; tüm günüm onu düşünmekle geçiyor ve hep onu görebilmek umuduyla geceleri dışarı çıkıyorum. Bir gece yine onunla karşılaştığımda tuhaf bakıyor gözleri. Her zaman güçlü bir duruşa sahipken bir şeyleri kaybetmiş gibi. Bana ihtiyacı olduğunu söylüyor, keder çökmüş gözlerine bakıp onu evine götürüyorum. Yol boyunca tek sözcük sızmıyor dudaklarından. Hüzünle bir şeyin pişmanlığını yaşıyormuş gibi bir hali var. Evine geldiğimizde eve girmem için ısrar ediyor, yalnız kalmak istemiyor sanki. Onu kırmıyorum ve içeri giriyorum.

Ardından kalbim dehşetle atmaya başlıyor. Kırmızı dudaklarını aralıyor ve parlayan gözleriyle gözlerime bakıyor.

#2

2010-03-28T21:34:00.004+03:00

Yorulmuş bedenlerin kesik solukları duyuyorum. Ruh halleri aklımda renklerle şekillenmeye başlıyor. Duyguları zihnimi dolduruyor. Tedirginlik ve kararlılık var yaklaşanların zihinlerinde. Geri planda ise keskin tadıyla korkuyu hissediyorum. Güçlü, kadim ve saygı uyandıran bir korku.

Ellerinde fenerlerle bulunduğum yere yaklaşıyorlar. İçimden gelen o bilinmez güdüyle birkaç saat içinde etrafın aydınlanacağını fark ediyorum. Beş kişiler. Köşeyi dönüp de burnumun ucunda belirdiklerinde duraksadıklarını görüyorum. Birkaçı huzursuzca çevresine bakınıyor. Fenerin ışığı gölgemi aydınlatıyor ve içimden geçip gidiyor. Varlığımı hissetmiş gibi bir halleri var. Bense bana cazip gelen bir şeyin kokusunu alıyorum bir anda, durmadan. Kokunun kaynağını tarıyor hafızam. Anılarım birkaç dakikadan ibaretken hiçbir şey anımsayamadığımı duyumsuyorum. Fenerleriyle etrafı kolaçan eden adamların gerilimin arttığını görüyorum. Hepsinin yorgunluktan hissettikleri ağrılar beynimi zonklatıyor. Aralarından birinin daha fazla korktuğunu biliyorum. Gözlerim o adama takılıyor. Kafasına bir kukuleta geçirmiş ve aralarında en yorgun olan da o. Adamların homurtularını duyuyorum ve en sonunda kukuletalı olan birkaç adım ilerliyor diğer dördünden uzağa. Kafasındaki kukuletayı çözüyor.

Adamın yüzünde gördüğüm yara iziyle birlikte beynimde çakan görüntüler olduğum yere yıkılmama sebep oluyor.

#1

2010-03-27T22:21:00.005+02:00

Tam bir kaybolmuşluğun esiriyim gece vakti. Ne eski yaşantılarımı anımsıyorum ne de varlığımın kaynağını. Yemek yeme isteğim yok, nefes alır gibi hareket ediyor göğsüm ama ciğerlerime hava dolduğunu sanmıyorum. Nereden geldiği belli olmayan bir gücüm var. Uçabileceğimi biliyorum; ama deneyip güç kaybedip yere çakılmak istediğimden emin değilim. Hiçbir şey arzulamıyorum; ama bir arayış içinde olduğumun farkındayım. Ne kadar zamandır böyle hissediyorum bilmiyorum. Kayıtlarımda sadece bugün var. Şimdi ve sonrası. Oysa geçmişim hakkında bilmek istediğim öyle çok şey var ki. Kimseyle karşılaşmadım uyanışımdan beri, bilincimin kalkışından beri sorular yankılanıyor geri planda.

Yakınımda duyduğum ayak seslerine kulak kesiliyorum. Çevremi tarıyor gözlerim. Hava zifiri karanlık sanıyordum; oysa ne kadar aydınlık görünüyor etrafım gecenin bu vakti. Bakışlarım kayıyor Ay'a, onun bu kadar kuvvetli ışık yayabileceğini sanmıyordum. Kimseyi göremiyorum; ama yaklaşıyor adım sesleri. Garip bir güdü harekete geçiriyor beni, kimsenin beni görmesini istemiyorum kararlılıkla. Uzuvlarımın gölgeye dönüştüğünü, geceye karıştığını hissediyorum. Belli bir beden değilim artık. Sadece bir gölgeyim, bir esintiyim.

bir mahvoluş 'öykü'sü

2010-03-20T19:43:00.004+02:00

yazının başından sonuna kadar bir şikayet hali içerisinde olacağım; hiç çekilmez tavırlar sergileyeceğim. ona göre bu yazıyı okumayı kafanda bir tart derim. bence hiç hoş değil çünkü.

bu sene olmayacakmış gibi. ne kadar uyduruk olursa olsun ege'yi yazıp ege'ye gideceğim sanırım. çünkü şu halime bakıyorum da nasıl toparlayacağım hiç belli değil. fonksiyon ii, türev, integral yokmuş gibi. al trigonometriden de o kadar. mat1'i, sınavın derecesine ve o güne has mallık seviyeme göre yapıyorum genelde. ama tutup da hayvani bir net çıkarabilmiş değilim kendisinden. sosyal iyi gibi; tarih problemli. türkçe en başlarda iyiydi, sonra bi cozuttu, şimdi toparladım sanki. fene hiç girmiyorum arkadaş.

yani bundan bir önceki yazım insanlara hiçbir şey ifade etmiyor farkındayım; ama ben çok şeyin farkına vardım be güzelim. şurada sınava bir aydan az kalmış; hemen dibimde sürekli geri sayım halinde olan deliler var, onlardan biliyorum; ulan hiçbir şey yapmıyorum.

en başlarda insandım böyle. yok efendim çalışıyodum, soru sorma etütlerine gidiyodum, içim rahat yatıyodum geceleyin. bir de şimdi bakıyorum kendime. hemen ardından kafamı kenimden başka yöne çeviresim geliyor. şu özgüvene bak der insan, neyine güveniyorsun da çalışmıyorsun mal der. diyorum. sonra uykum geliyor. dana gibi de gidip yatıyorum. bütün hafta ebesinin köründe kalkıp dersaneye gittim gençler. gecenin bir saati de eve döndüm. toplam kaç soru çözdüm biliyor musun peki? 630 soru. peki dersanenin görülebilecek her yerine asılan afişte ne diyor bunu biliyor musun? "bugün 350 soru çözdünüz mü?" abi. basit bir hesapla iki günde çözmem gerekenden daha az soru çözmüşüm demek bu. gerçi burda hepimiz bunu anladık eminim ki. uf. var ya. koyayım kendime. gerçekten.

ben şimdi türkiye sıralamasında ilk üç bine gireyim diyordum başlarda. işte efendim bilkent burslu felsefe istiyorum şahsen. işsiz olucam, malum. ama hani burslu okumuş bu, bi gideri vardır desinler diye hedef olarak öyle bi şey seçmiştim. ilk beş binle alıyor kendisi, azbuçukçalışanöykü'nün yapamayacağı bir şey değil şimdi açık konuşalım. fakat zerre çalışmadığımdan büyük ihtimalle baltayı taşa vurucam genç.

felsefe okuyup yazar olma hedefim vardı benim şimdi; neden öyle bir saçmalık yapıyorum açıklayayım dedim, yaftalamayın hemen. ama yani hayatım sönmüş benim. yazı kabiliyetimi beynimde açılan bir karadelik yutmuş abi. şimdi adam evrenin herhangi bir köşesinde takılıyor kendi halinde. bense yazmak konusunda tarih öncesi çağda yaşıyormuş gibiyim. anladın mı? daha yazıyı keşfedememiş gibi.

yaşamaya dair hevesim kaçıyor iyiden iyiye. önümüzdeki hafta ha gayret asılıcam derslere. ilk sınav baktım içler acısı, boşuna çabalamıycam sanırım. tabii kafamda böyle geçeceğini tasarlayarak giremem sınava, girmem de. hayatımı elimde olan kadarıyla mahvetmeye o kadar da hevesli değilim şahsen. ama baktık olmadı bir yurtdışına çıkmayı denerim. onu beceremezsem de sahalara veda ederim artık. ya da evlenip evimin kadını mı olsam acaba? çok da fena değil lan. ekonomik bağımsızlık yok o kadar.

demem o ki. şurda 3 hafta mı ne kalmış lan. bitirmem gereken 5 tane mat1, 2 türkçe, 2 tarih 1 coğrafya kitabı var. ucundan tutup başlasam belki yarılarım bile.

dersaneye de gitmem gayrı çalışmak için. kütüphane deneyeyim diyorum. bir de sabah erkenden kalkıp deneme çözeyim.

bunları epey önceden yapmak lazımdı ama. of. hiç başarılı olamamak ne fena.

kendi hayatımı mahvediş öykümü dinledin genç. şimdi çekilebilirsin. ya da dur. ben çekileyim sen geç, nitekim eledin beni.

tşk.öpt.kib.bye.

boşluklu

2010-03-10T17:03:00.001+02:00

kimi kandırıyorum?

hiçbir şey gerçekleşmeyecek.

on dakika mola

2010-02-28T23:01:00.003+02:00

pek buralarda olmayacağım bundan sonra. bloguma ara veriyorum biraz.

kendimi kaybetmiş gibiydim biraz zaman önce; kaybettiklerimi düşününce. yaşamak istemediğim şeyler ve bunları savuşturmaya çalışmak. içimde bir boşluk, giderek büyüyor ve ben onun esiri olmamaya çalışıyorum. kendimi baya toparladım düşünülünce.

yine de zorlanıyorum.

sadece biraz ara veriyorum. her şey aynı anda gitmiyor ne de olsa.

a(l)danmışlık

2010-02-23T21:11:00.003+02:00

çok tuhaf bir dönemdeyim içinde bulunduğumuz günden itibaren. kendimi diken üstünde hissediyordum ki birden o dikenlerin sayısı artmaya başladı. beklemediğim bir tepki aldım ve bu sefer katlanamayacağımı biliyorum.

bazı şeyler belirgindir ve o zaman onun gerçekleşmesini engellemen mümkün değildir. yoluna girmiştir ve eninde sonunda hedefe varacaktır. belki katalizör olabilir ya da yavaşlatıcı etmenler. ama olur. çünkü onun kanunu budur.

bugün kendim için bir şey yaptım. ve yine fark ettiğim gibi kendim için her yaptığım şey başıma beladan başka hiçbir şey getirmiyor. mal gibi sırıtmam gereken yerde bana tonlarca baskı yapan sürü düşüncenin altında eziliyorum. hiçbir şey kesin olmuyor, hayatımın silik çizgiler üzerinde gitmesinden tiksiniyorum. eskiden gayet rahatsız oluyordum; ama şimdi ölesiye tiksiniyorum.

bilincim oluştuğundan beri kendim için yaşamaya çalışıyorum; oysa özgürlüğümü başkalarının menfaatlerine adamışım bana ait değilmişçesine, kendimi aldatmışım. bu yüzden ne zaman bir şeyin bana ait olmasını istesem, insanlar bana, buna hakkım olmadığını gösterircesine tepki veriyor. ım. sanırım bundan sonra yine bir farklılaşma olacak kendimde. düşünsel başkaldırışımı eyleme çevirmekten başka bir şey düşünmüyorum.

kaybedecek bir şeyim olmasın dilerim. çünkü kaybetmekten nefret ediyorum.

coldest fall

2010-02-18T22:05:00.003+02:00

şarkılara eşlik edebilecek kadar dinlediğime göre vazifemi yerine getirebilirim artık.

can'ın coldest fall grubunun albümü purple sky 14 şubatta çıktı. can bana daha önceden doğum günü hediyesi olarak sunmuştu ve sık sık dinlesem de hafızama bugün kazındığını fark ettim.

eski müzik tarzıma hitap ettiği için tadını çıkarabiliyorum. can'ın önceki çalışmalarını da dinlediğimden tanıdık geliyor otomatik olarak. tarzlarına ne isim verebilirim bilmiyorum; ama doom uygun kaçıyor. müzik uyumlu gidiyor ve "burası olmamış abi" diyemiyor insan. sebepsiz yere müzikal boşluklar yok, o durumdan aşırı korkarım mesela. şarkı bir başka şarkı olurmuş gibi gelir. tek başına dinlemesem onun bir tek şarkı olduğunu anlayamam öteki türlü. şarkılar rahat rahat ayrılmış.

sevdiğim şarkılara gelelim. virgo ve ursa minor döne dolana eşlik ettiğim parçalar haline geldi. virgo'da yardımcı vokal varmış. ama can'la sesi çok benziyor adamın, o söylemese anlamazdım cidden. coma berenices de eşlik ettiklerimden. ama virgo ve ursa minor'ün yeri ayrı.

müzikal açıdan purple sky parçası çok başarılı bence. ilk albümünü çıkaran bir grup için fazla profesyonelce. aferim!

ayrıca dayanamıycam virgo'dan bi bölüm yazıcam. erim'le beraber söylüyolar burayı. çok hoş. çok güzel. ehhe.

in other words i just want,
and need you more,
'cause i've been missing you
from the day i've born

somehow i just need,
to survive on my own
but i barely can hang on
till the dawn...

öyle işte. albümün ilk kopyalarından birini bana verdiğin için de teşekkürlerimi sunarım sana can.

o değil. linoleum'dan sonra iyice albüm eleştirmeni moduna geçtim. ahah. nolucak bu halim coni?

linoleum

2010-02-13T16:49:00.007+02:00

nasıl bir sapık olduğum konusunda hiçbir fikrim yok. last.fm'de gezinirken pain of salvation'ın linoleum ep'sinin çıktığını görmemle başladı her şey. hemen indirdim. kardeşime sordum koşarak. biliyormuş, "klibi de çıktı, izle onu" dedi. "daniel tam genç kızların sevgilisi olmuş" dedi.

eve geldim. bilgisayarı açtım. yutuba girdim.

aman tanrım!

işte 'hayallerimin erkeği no: 2' orada duruyordu! oğuz'a "genç kızların değil, benim sevgilim" dedim böyle. adam saçlarını kestirmiş, sakalları pek yakışmış, muhteşem gözleri ortaya çıkmış. bir de çokseksi duruyor işte karşımda. ep de biraz grunge'a kaymış gibi gelmişti bana genel anlamda. gerçi sonra sık sık grunge dinlediğim için öyle olabileceğini düşündüm. kliple beraber, danny'nin tipiyle beraber "aha grunge işte lan, ötesi yok" dedim.

danny'nin canına tak etmiş artık galiba. kendini teşhir etmeye başladı. bundan gayrı pain of salvation hayranları artacak gibi. daniel'in klipte bir o yana bir bu yana 'chris cornell'vari sıçrayışları, seksi pozları ve ezelden beri enfes olan sesiyle etkileyemeyeceği hatun yok, aha buraya yazıyorum.

o seksi pozlardan birini de beni izleyen gençliğe armağan ediyorum. pozlar sizin olsun, daniel benim. ehhe.

ha. daniel'den bu kadar bahsedip şarkıdan bahsetmemek olmaz. of. şarkı da çok güzel be abi. 2 gündür dinliyorum ve şu an ezberledim. ep'den mortar grind ve gone da başarılı benim gözümde. afiyet olsun.

şimdi bir de klibi de vermek istiyorum size aslında, buyrun:

http://www.youtube.com/watch?v=sGbgITz_KVY

merhaba bilimkurgu

2010-02-08T01:31:00.003+02:00

bilimkurgu adamı oldum epeydir.

önce her şey arthur dent'le başladı. sonra doctor who'nun "aah not bad for a man in his jim-jams. very arthur dent, now there was a nice man." demesiyle devam etti. ve şu cnbc-e'nin star wars olayı. aslında güzelmiş lan bilimkurgu.

ilk sezonun son bölümüne kadar doctor christopher eccleston iken çok eğlendim. ilk doctor'un o sevimli gülümseyişi olmasa da yeni doctor david tennant'ın sempatik görünüşüne alışacağımdan eminim. adam tatlı ve sempatik. arthurdentvari. çay falan içiyor lan. "tea! that's all i needed! good cup of tea! super-heated infusion of free-radicals and tannin, just the thing for healing the synapses..." demişti. ne tatlı. yirim.

bundan sonra benim için biraz değişik olacak gibi. ama hoşuma gitmiyor değil.

emrah! bunların hepsi senin yüzünden başıma geldi! sağol! ehhe.

bi de. chuck'ın 3. sezonunu izledim bugün biraz. abi. chuck azıcık değişsin, super-agent moduna ısınsın, ne var. ayrıca bryce larkin yerini alan şu artist shaw da neyin nesi? kafam çok karıştı coni. sarah ve chuck da the o.c.'ye döndü. teyteytey.

gittiiğm.

özlediklerim

2010-01-30T21:55:00.003+02:00

o gün ihtiyacım olan tek şey fransızca bir şarkıydı, diğer şarkının ötekisine geçmesini beklerken elim de durma düğmesi üzerinde oyalanıyordu. o bilindik ezgiyle karşılaşınca "le vent nous portera!" dedim ve düğmeye basıp otobüsten indim. yürüdüm, yürüdüm. ihtiyacım olan şey buydu.

camille'in sesini özledim.

oruç aruoba'nın sözcüklerinden aldığım tadı.

elimde bir kitabı saatlerce okumayı.

hava nasıl olursa olsun gidip bir parkta oturmayı.

kendime zaman ayırmayı.

uzun bir yürüyüşten tat almayı.

geride bıraktıklarımı.

anılarımı.

yaratıcılığımı.

elimde kalem tutmayı.

ertelediklerimi.

ayrıntıları fark etmeyi.

ihtiyaçlarımı tespit etmeyi.

bir de. yeni hayata başlamayı özledim. az kaldı.

kendimi arap atı gibi hissediyorum. bu koşuşturma bittiğinde sakat kalıp tüfekle vurulmak istemiyorum. ama bir an önce bitmesi için de var gücümle koşuyorum.

kar!

2010-01-28T01:18:00.003+02:00

çünkü kar, canım, insanın kalbine yağan bir aydınlıktır.

çünkü kar, insanı evinde hissettiren sıcaklıktır.

kar, insanı çocukluk sevincine boğandır.

geciktiğinde burukluğunu hatırlatandır.

kar!

yağ, sabaha kadar!

isyankar cesaret

2010-01-24T23:00:00.003+02:00

ihtiyacım olan şey biraz cesaret.
nerede kaybettim yılların cesaretini?!

biraz önce yanımdaydı; oysa şimdi çok çok uzak.
sadece biraz cesarete ihtiyacım var. çok değil. uf.

bunu hatırlaması neden bu kadar zor sanki!
biraz daha anımsamam gerek. her şey olup bitmeden bulmam gerek! yakalamam gerek!

rica bir sondur

2010-01-19T22:16:00.005+02:00

birkaç bir şey toparladım. onları paylaşmak istiyorum. bir de berfin selam sana! teşekkür ederim lan. ehhe. (bu berfin ayşen'in hilâl'in, şeyma'nın arkadaşı olan)

biraz camus okudum. sonra küçük iskender. şimdi de romain gary'ye döndüm.

"insan, ne ise o olmaya yanaşmayan tek yaratıktır." diye bir tanım yapmış mesela camus. okurken gülüyordum buna.

küçük iskender'i okurken zorlandığımı belirtmeliyim. beaudelaire'i okumak daha kolaydı; çünkü imgeler arkada açıklanmıştı. bu her ne kadar ana dilimin eserlerinden biri de olsa yordu beni. anlayabildiğim, tadını çıkarabildiğim yerleri paylaşasım var.

"...örneğin, gerisin geri
toprağın da olsa kaldırma kuvveti
öyle kolay gömülmezdi hiçbir ölü, hiçbir hüzün neferi;
toprak
iterdi, tutardı, çırpınırdı
istemezdi gövdesine bir şeyin ansızın girmesini"

"fiyakalı bir tanrı daha girdi portföye
-bana bir cast ajansı gösterin
peygamber rolü için üç beş oyuncu lazım!
diye bağırıyordu kendi ücretsiz cehenneminde!"

"Nesnelerin sakladığı bir sır aslında yeryüzü;
çokluğun zulmü, azlığın hışmı, çatlayan kutsal sırça;
Bu,
benim vücudum değildir ki:
O, biyopsi için tanrıdan alınan bir parça."

"Esrar bitti, biraz da gerçek sarıp içelim"

ımm. yorum bile yapamıyorum.

bir de romain gary'den küçük bir alıntım var. seviyorum onu.

"Yalnız bir ara, geceyarısına doğru öleceğini düşündü. Nasıl ölündüğünü bilmiyordu. Kuşkusuz ölüme hazır olduğu zaman ölürdü insan; ancak da çok mutsuz olduğu zaman hazır olurdu ölüme. Belki de yapacağı başka bir iş kalmayınca ölürdü. Bir insanın gideceği başka yol kalmayınca seçeceği bir yoldu bu..."

ya.
bu arada.
yoruldum.
cidden. sadece yardımcı olun bana. yormayın. yeterince enerji harcıyorum. kimseyi incitmemeye çalışsam da önüme gelene stresimi kusuyorum; çünkü stres çıkardığım insanlardan bunu esirgersem kime böyle davranabilirim bilmiyorum. bu davranışımla gurur duymuyorum da. uf.
yoruldum gerçekten.

ama kalıplaşmış düşünceleriyle hareket edecekler olan varsa da gönüllerini almakla yormasınlar beni iyice. çünkü gerçekten yorgunluğumdan ağlayabilirim.

bitti.

sonra - üçyüzyetmişaltı

2010-01-17T21:38:00.004+02:00

bu yazı bir anı çatışmasının ürünüdür.

kar salınarak yağarken, bulutlar özenle parçalara ayrılmışken, çok üşümüşken ve sevgilim beni ısıtırken aşık olmuş gibi hissetmiştim bir kez. belki de, diye düşünmüştüm, aşk olsa olsa budur. günün sonuyla başına yakın bir yerlerde bulutların arkasından çıkan güneşin duvara yansıttığı pastel renk uzun bir zaman benim rengim olmuştu bu sayede.

daha sonra fark ettiğimse hayatın bir kısmını büyük yanılgılarla yaşayabileceğimizdi. yine de bazı yanılgıların bir süre tadını çıkarmak güzel şey.

kaçtığımız şeylerle burun buruna gelmemizi engelleyen şey de kararlı olmanın lütfudur.

biliyorum şimdi biraz saçmalamış gibi görünüyorum; ama bilen anlar ki çok mantıklıyım ve anımsamayı özlüyorum.

uyku

2010-01-11T22:25:00.005+02:00

~çok yoruldum yaşamaktan. buna bir çare bul.
-uyu. çok geç olmadan.
~yaşamadan ölmek istemiyorum.
-uyu artık. dinlen.
~yaşamdan bunalmak istemiyorum.
-uyu ve onarsın rüyaların.

uyumak bir kaçıştır. kimse inkar edemez bu gerçeği. bu kadar uzun süredir uykunun ihanetine katlanmaksa acıların en keskin olanıdır.

~uyumaya katlanmak istiyorum. çok geç olmadan.

bunalımlı olmaya çok alışmak hiç de iyi bir şey değil. özellikle yalınken.

ayrıca kardeşim çok haklı. insanın kafasına takacak bir şarkısı olması gerçekten çok önemli. seviyorum seni çocuk, iyi ki kardeşimsin.

on sekiz

2010-01-06T23:16:00.002+02:00

ben şimdi on sekiz oldum ya; nasıl hissediyorum biliyor musun?
on yedi gibi.

rakamlar değişiyor, başka hiçbir şey değişmiyor. bir de bazı şeyler legal, bazıları illegal. o kadar.

benimle oynar mısın?

2010-01-05T21:21:00.003+02:00

hayatımda bir insan var ki o hep beni düşünüşüyle özel. nasıl seviyorum onu hiç bilmem. ama varlığıdır bana en büyük armağan. onu düşünmek bir akşam eve dönerken ya da öylesine bir an aklıma düşüşü... nasıl seviyorum onu, hiç bilmiyorum gerçekten. ama seviyorum işte. önemli olan da bu.

(biterken bir gülümseme vardı suratımda.)

bir gençlik serüveni

2010-01-01T09:00:00.005+02:00

hatırladığım her şeyden bir çırpıda bahsetsem çok iyi olacak. alkol vücudumu terk ederken anıları da silip süpürüyor şu vakitlerde.

babam beni erdinç'e bırakırken "fazla azıtmak yok," diyerek bırakmıştı. ben de kesinlikle böyle düşünüyordum o dakikalarda. fakat elime votkanın tutuşturulmasıyla gecenin nereye gideceği konusunda en ufak bir fikrim olmadığını fark ettim.

biraz dışarıda vakit geçirdik. erdinç'in sürekli tekrarladığı şey "öykü, sana anlatacak o kadar çok şeyim birikti ki..." olmuştu. bu yüzden bir yere oturup konuşmamız gerekiyordu artık. votkanın elime tutuşturulan kısmı bittiğinde ben olmuştum sanırım. nedense elimde votka varken bana olanlar birden bire gerçekleşiyor.

onaon'a gitmeye karar verdik. kapıda öznur'la karşılaştık; onun çıkmasını bekledik. içeri girdik ve ikişer bira istedik. bu biradan sonra benim daha fazla bir şey içmeme kesinlikle gerek kalmayacaktı. kendimi tanıdığımı biliyordum ve fazla zorlamaya gerek yoktu. erdinç anlatmaya başladı. öznur'la ilişkisinin bitişinden ve aybüke'yle nasıl çıkmaya başladığından bahsetti. korktuklarım başına gelmeye başlamıştı. aslında çok mutlu olabileceklerken erdinç'in ve onun kafasının karışıklığı ilişkiyi berbat hale getiriyordu. ayşen'e durmadan anlattığım şey buydu işte. erdinç'i biliyorum ben. konuştuklarımızın çoğunu unuttuğumu düşünüyordum; ama şimdi bakınca gecenin sonunda batırmış bir insan olarak yine iyi ayakta duruyorum.

erdinç'ten izin isteyip tuvalete girdim ve o an kafamda çok parlak bir fikir oluştu. o an için onun gerçekten parlak bir fikir olduğunu düşündüm. tuvaletten çıktıktan sonra unutmuş olsam da hatırlamam pek kısa sürdü. erdinç'e berillerde parti olduğunu, gidersek çok eğlenebileceğimizi söyledim. önce düşündü, sonra neden olmasın diye düşündü, sonra kalkmış güvenpark'a yürüyorduk işte. ayşe'yi aradım ilk önce. telefonu kapalıydı. ardından doğa'yı aradım. bize nerede ineceğimizi elli kere tarif etti. metronun altındaki bir büfeden vişne suyu aldık. son kalan votkamıza boşalttık. hala erdinç onu bana içirmeye kararlıydı. vişne suyunu daha sonra ne yaptığımıza dair en ufak bir şey kalmamış kafamda.

dolmuşa bindik, milyonlarca kez tekrarlanan şamdan düğün salonunda indik. beril de tam o anda bizi aradı ve gelip aldı. beril'den istediğim tek şey bana kahve yapmasıydı. bana onlarca kez kahve yaptı sanırım.

erdinç'le arkadaşlarımı tanıştırdım. erdinç isimleri kafasında tutmakta biraz zorlansa da cansu'yu, ecem'i, ayşe'yi, fırat'ı öğrendiğine eminim. eve girdikten sonra kimi gördüysem önce adını haykırdım sonra sarıldım.

bundan sonra anlatacaklarım bir sıraya göre değil; her şey hatırladıklarım kadar.

ayşe'yi görünce çok mutlu oldum. onunla beraber olmak dünyanın en güzel şeyi. fakat bir şeyler gerçekten de ters gidiyordu. çünkü evde bir adet yasin vardı. ayşe'yle ne zaman beraber kalsak gözleri doluyor ve kendini ne kadar kötü hissettiğinden bahsediyordu. onu öyle gördükçe benim içim parçalanıyordu. "kendimi bu kadar tutmam yeter, gidip konuşucam yasin'le" dedim. bunu dedikten beş dakika sonra bunu unutmuştum. bir yerlerde tekrar ayşe'yle karşılaştığımda ayşe "konuştun mu öykü?" dedi. o an ne yapıyorsam (hiç önemli değilmiş gibiydi) bıraktım ve yasin'in yanına gittim. şansıma o sırada sadece salonda o ve hakan vardı.

yasin'le bugün karşılaşmamızda ayşe'ye selam vermemiş olmasının daha iyi olacağını söyledim. konuştuğumuz kadarıyla ayşe'ye karşı nazik olmaya çalıştığını biliyordum; ama bunu bu şekilde başaramıyordu. yasin'i bu bütün her şey dışında sevdiğimi ve onun çok iyi bir insan olduğunu biliyordum. bu yüzden ağlamaya başladım. hatırladığım kadarıyla kendimi yerden yere vuruyordum ağlarken ve doğa bana mukayet olmaya çalışıyordu. sonra söyleyeceğimi bitirdiğimi düşünüp gittim ve konu böylece kapandı.

ardından beril'in bana yaptığı bilmem kaçıncı kahveyi üzerime boca ettim. bütün bedenim acıdan zangırdıyordu; ama bunu gerçekten hissedemiyordum. o kahveyi boca etmemin temel nedeni erdinç'in bir şeyler tutarken benim de onu tutmaya çalışmamdan kaynaklanıyordu. erdinç'in kafası iyi olduktan sonra eline ne aldıysa üzerimize dökmesi günün olayıydı. dolmuşta da votkadan bir yudum almak isterken boydan boya kıyafetlerimizin votka içmesiyle bundan vazgeçmiştik.

kahveyi tüm vücuduma yedirdikten sonra ayşe beni çekti, yatak odasına götürdü ve üstümü değiştirdi. şükür ki yanına yedek kıyafetler almıştı ve bana bunları giydirdi. bana göre bir nebze daha iyiydi sanırım. o arada yasin'le olan konuşmamı ona anlattım ve biraz da orada ağladık. mutfakta da anlatmış olabilirim; ya da gitmeden önce beril'in odasında. ayy, hiç bilmiyorum. ama anlattım işte aman.

tüm gece erdinç'le dip dibeydik. durmadan "sevgili misiniz?" muhabbeti geçti ve ben sanırım iki yüz kez erdinç'in çocukluk arkadaşım olduğunu anlattım. en son 16 senedir arkadaşız diye dolanıyorduk ve herkes en sonunda anlamıştı.

dans yeteneğim bayağı iyiydi. şeyma'yla, doğa'yla hatta ilkyaz'la dans ettim uzun zaman boyunca.

bir ara çok susamıştım. mutfağa girdim. içeride sadece ecem vardı ve telefonda dedesiyle konuşuyordu. sessiz olmamı işaret etti; ama susuzluktan ölebilirdim. o kadar fena haldeydim ki ecem bana bir bardak çıkardı, sürahiden su doldurdu ve içmemi buyurdu. kana kana içtim ve nasıl yapıldığını öğrendikten sonra erdinç'e de götürsem fena olmayacak diye düşündüm. erdinç'e götürdüğümde onu ayşe'yle konuşurken gördüm. iki dertli insan birbirlerine dert ortağı olmuşlardı işte.

2010'a girdikten sonra bir ara erdinç'le mutfakta oturuyorduk. erdinç hala votkamızın kaldığından bahsediyordu. oysa benim halim kalmamıştı. fakat o oturduğumuz yerde elimizde nereden geldiği belli olmayan şarap kadehleri vardı ve biz ne kadar güzel bir yılbaşı geçirdiğimizden bahsediyorduk. o sırada biri mutfağa girdi -ayşe olabilir- elimdeki kadehi aldı ve erişemeyeceğim bir yere kaldırdı. erdinç şarap içmemiz gerektiğinden bahsediyordu. kendi şarabından bana içirdi ve ben bunun içip içebileceğim en berbat şarap olduğunu söylediğimde bana katıldığını söyledi. yine de içmeye devam etti.

yeni yıla girmeden hemen önce bir işle meşgulken her şeyi bilen, kontrol eden insan bizi toparladı ve salona getirdi. etrafa kahkahalar saçan insanlar hep beraber televizyona bakıp duyduklarımızı anlamaya çalışıyorduk.

"ooon, dokuuuuz, sekiiiiz, yediiiiii, altıııı, beeeeş, dööööört, üüüüüç, ikiiiii, biiiiiiiir!"

hayatımın en güzel zamanlarından birini yaşadım.

herkese sarıldım, öptüm ve yeni bir yıla arkadaşlarımla girmenin tadına vardım. ardından biraz dans ettik.

erdinç'le birlikte doğa'nın ipod'una bakarken erdinç "metallica yok mu ya, iron maiden filan?" şeklinde saçmalıyordu. erdinç'e bu insanların metalle hiçbir ilişiğinin olmadığından bahsettim ve bu istediğin oldukça gülünç olduğunu söyledim. erdinç biz çıkarken hala aynı kafadaydı. cansu'ya "çok çok güzel bir partiydi; ama müzikleri beğenmedim. biraz daha metal olabilirdi" diyordu. cansu da erdinç'i başından savmak istercesine onu onaylıyordu.

bir ara dans etmekten sıkılmış, erdinç'i arayan bir insan olarak erdinç ve ayşe'nin merdivene oturmuş konuştuklarını gördüm. her birimizin aklı başında olsa yapamayacağı bir şey yapıp oraya, ikisinin ortasına oturdum, kendimi oraya sığıştırdım ve onları dinlemek istedim. durmadan söylediklerini bölüyor ve çok tatlı olduklarından filan bahsediyordum. en sonunda çeneme dayanamayıp kalkıp gitmiş olabilirler. ahah.

beril ne ara görsem bana kahve yapıyordu. dilim şu an çok kötü kavlamış durumda. kahveyi hiçbir zaman doğru düzgün içemedim. beril'le orada burada karşılaşsak yanaklarımdan sıkıp "öykü çok tatlısın bugün canım yaaa" diyordu. o beril'in tatlılığı.

doğa ağlarken yanımdaydı ve teselli etti beni. erdinç'le zorla elinden almaya çalıştığımız şişeyi halime bakıp da vermemeyi uygun buldu. erdinç her yerde şarap arıyordu o sırada. "öykü, yapılacaklar listemde şarap vardı" diyordu durmadan.

gecenin sonunda babam bizi almaya geldi. cansu "çok geniş bir baban var öykü, benim babam şimdiye çıldırmıştı herhalde" dedi. babam kesin kızmıştı; ama o an o ağır basamıyordu işte.

babamı beklerken baya ayıldık. cansu ve ecem etekli olduklarından çok üşüdüler. en son ikisi düğün salonuna girip beklemeye başladılar. ben de erdinç'le dışarıda babamı görebilmek için etrafa bakınıyordum. babam civarlarda üç tane birinci cadde olduğunu söyleyip anca gelebildiğini belirtti. beklerken "hepsi benim suçum" diye sayıklıyordum. ecem "saçmalama canım yaa" dese bile cansu acımasızdı. sanırım ben de etekle bekleseydim öyle acımasız olurdum.

cansu ve ecem'i gökçelere bıraktık. en son cansu gökçe hakkında "alkol komasına girdi kesin, bütün gece hastanede başını bekliycez ecem, sonra gökçe ölücek. off. niye cevap vermiyor bu kız, neden uyanmıyor!" sayıkladı. bunları yaşamak istemediğinden, insanların alkol komasına girmemeleri gerektiğinden bahsetti durdu. fenaydı.

eve geldiğimde annem biraz sinirliydi. bacaklarına yapışıp durmadan geceyle ilgili şeyler anlatmaya başladım. en son başı ağrıdığında babam beni uyumam gerektiği konusunda uyardı. midem arabada gelirken gerçekten çok kötü olmuştu. yatmak çok iyi olacaktı. kusabilme ihtimaline karşı yanıma bir leğen aldım ve yattım.

şimdi tüm uzuvlarım ağrıyor. buna parmak eklemlerim de dahil. oldukça ilginç. geçirdiğim en güzel yılbaşı olabilir. biraz katlanması zor ama böyle işte. birazdan gidip yatabilirim yine. uvv. neyse. bitti bu kadar işte.

not: ha bu arada kapşonlum yok lan. behey.

Gökyüzü Cenneti

2009-12-29T22:22:00.002+02:00

Kız gözlerinin içine öyle bir bakıyordu ki az önce kızın kendisine aşık olduğunu anlamaması için bu dünyadan olmasına gerek yoktu. İçini çekti. Burada olmaması gerektiğini biliyordu. İşte kız yaklaşıyordu. Bunun yüküne katlanamazdı. İçeri girmek için çabaladı; ama burada kaldığı bir hafta içinde rahibin bu kapıyı her zaman kilitli tuttuğunun farkına varmıştı.

"Merhaba" dedi kız yüzünde tatlı bir iz bırakan gülümseyişiyle. Gülümsemek zorunda kaldı, kimseye kaba davranmak istemiyordu. "Merhaba" diye yanıtladı. Her şeyi olabildiğince kısa kesmeye çalışacaktı. "Kasabaya yeni gelmiş olmalısın. Seninle ilk defa karşılaşıyorum" diyerek kız onu tanımaya çalıştı. Şimdi gerçekten içi sıkılmaya başlamıştı. "Evet, buraya yeni geldim ve fazla kalmayacağım" dedi. Kızın yüzünde bir burukluk gördü ve o burukluk bir anda kayboldu. "Öyleyse sana kendimi tanıtmama izin ver, ben Katherina" dedi ve elini uzattı. Kızın elini sıktı, "Seninle tanışmak güzel Katherina. İzin verirsen şimdi gitmeliyim" dedi ve kızı orada öylece bırakıp kilisenin ön bahçesine dolaşıp içeri girdi.

Kendini oldukça huzursuz hissediyordu. Yaşadığı bu hayat korkunç bir rüya gibiydi; ama bunu hak etmişti. Bir daha yapmasına izin vermemek adına ona unutturulan bir hata yüzünden tanrının muhteşem cennetinden dünyaya cezalandırılmak için atılmıştı. Bu cezayı tüm uzuvlarında hissediyor ve canı çok yanıyordu. Kilisede kaldığı odaya çıktı ve pencereden dışarıyı izlemeye başladı. Koyu renkli bulutlar gökyüzünden ayrılmıyordu. Birazdan yağmur yağacakmış gibi olan hava onu boğuyordu. Bu hislerin rengini dünyada daha belirgin görüyordu. Her şey daha keskindi. Güneşi görmeyi özlemişti. Güneşin ona getirdiklerini özlemişti. Kendini yatağa attı.

Birkaç hafta sonra rahiple dışarı çıkıp sohbet etmeyi alışkanlık haline getirmişti. Bu sıralarda Katherina onu rahat bırakmıyordu. Onunla bir aşk yaşayamayacağını Katherina'ya anlatamıyordu. Kimse bu dünyaya ait olmadığını anlatamıyordu. Bu, çektiği acıları daha çok katlıyordu.

Bir gün havanın her zaman kapalı olduğu bu yerde güneş gökyüzünde parıldıyordu. Birkaç küçük bulut ara sıra güneşi kapatmaya yeltense bile bu güneşli gün mutlu bir bahar gününün yağmurla bozulmasına izin vermemeye kararlıydı. Cennetin bu havaya çok benzediğini hatırlıyordu, bu yüzden pencerelerini sonuna kadar açmıştı. Açık pencereden Katherina'nın sesini duydu. Hemen rahibin odasına koştu ve kapısını çalıp içeri girdi.

"Telaşlı bir halin var, çocuğum" dedi rahip.

Yaklaşanları hissedebiliyordu. Katherina'nın kalbini yaralayacağı düşüncesi tüm zihnini kaplamıştı. Buna hazır değildi. Kimseye bu şekilde davranamazdı.

"Peder! Lütfen Katherina'ya burada olmadığımı söyleyeyin, lütfen!" dedi. Sesindeki kederli ifade bu neşeli havaya hiç uymuyordu. Rahip onun başını sevgiyle okşadı ve ona anlayış gösterdi.

Rahip aşağı inmiş ve Katherina'ya onun bugün yürüyüşe çıktığını söylemişti. Katherina bekleyeceğini söylemiş ve banklardan birine oturmaya kalkışmıştı. Rahip ise aradığı kişinin pek çabuk dönmeyeceğinden bahsetmişti. Katherina istemeyerek de olsa kalkmış ve evinin yolunu tutmuştu.

Rahip ardından onun odasına geldi. "Kendini biraz rahatlatmak için yürüyüşe çıkmak ister misin?" diye sordu. Bugün bunu kesinlikle istemediğini fark etti. Hatırlayamadığı bir şey yüzünden bunu yapmaması gerektiğini hissediyordu. Oysa hava o kadar davetkardı ki. Rahip biraz ısrarcı davrandı ve en sonunda o da dışarı çıkmayı kabul etti.

Kilisenin kapısından çıktığında içine güneşin dolduğunu sandı. Rahip önünde yürüyordu; ama o orada kalmıştı. Güneşin bedenine işleyişini hissediyor, tadılamaz bir zevkle yıkanıyordu. Rahip onun gelmediğini fark edince gerisin geri döndü; şaşkınlıktan düşüp bayılabilirdi.

Cennetini kaybetmiş olan kanatlarını hissetti. Rahip o an bir melekle karşı karşıya olduğunu anladı. Gümüş ve altın renginde parlayan, içine güneş doğan bir varlığa bakıyordu. Bunu yaptığını düşününce utandı ve bakışlarını yere indirdi.

Melek derin bir nefes çekti. Kanatlarının varlığı onu yeniden cennete döndürmüş gibi bir duygu veriyordu. Kanatlarını açtı, çırptı ve gökyüzüne yükseldi. Güneşin kaybolmaması için yanıp tutuşuyordu. Havada dalışlar yapıyor, ciğerlerini havayla dolduruyor, arınıyordu.

Gökyüzünde kaybolabilirdi, gökyüzünden başka her şeyi kaybedebilirdi...

tesadüf

2009-12-25T23:55:00.004+02:00

bazen tanıdık parçalara rastladığımda dikkatim dağılıyor. tam düşerken yeri ıskalatıp insanın uçmasını sağlayacak cinsten rastlaşmalar oluyor. tüylerimi diken diken etmeyi başarıyor. böyle zamanlarda canım hiçbir şey yapmak istemiyor. sadece bu farkındalıklarla bile bir ömür geçirebileceğimi düşünüyorum. insanı bu kadar derinden etkileyebilecek şeyler olduğu sürece yaşamak da anlamını sürdürecektir.

yarım

2009-12-25T23:49:00.002+02:00

yarım kalan çok şey var,
onlardan biri de benim.

yine de şimdilik güzel şey "yarım kalan o şarabı içmeliydim" dememek.

25 yıl sonra

2009-12-17T23:03:00.008+02:00

"Ben gençken," dedim, "saçlarım rüzgarda savrulurdu. Özgür bırakmaya adardım benliğimi. Özgürlükten korkmaz, çekinmezdim. Ne kadar özgürlük tadı varsa dudaklarımda bir aşk gibi hissetmek isterdim."

İç çektim. İç çekişlerim artıyordu bu son zamanlarda. Geçmişe olan özlemim büyüyor, dayanılmaz bir ağırlık veriyordu bana. Kısa saçlarıma dokundum. Şimdi rüzgar savurmaya yeltenmiyordu bile. Üzerime çöken ağırlık saç tellerimin ucuna kadar yayılmıştı.

"Eskiden her şeyin bir zevki vardı. Mutsuzluktan tat alırdım. Düşün! Mutsuzluktan nasıl tat alabilir bir insan! Uyuştururdu mutsuzluk beni, kendi kabuğuma çekilir onun tadına varırdım. Mutsuzluk yüksek bir pencerenin pervazına oturup kışı izlemektir."

Masada onun sigarasıyla bakıştım. Hiçbir arzu duymamışımdır ona şu ana kadar. Biraz daha baktım ve dudaklarımı yaladım. Bu kadar alçaltamazdım kendimi herhalde. Sigarayı kendi haline bıraktım.

"Mutluluklar da uzun sürerdi. Bir ömür bana yeter gibi gelirdi. Bulamıyorum o mutlulukları şimdi. Varsa da yakalayamıyorum elimden kaçıp gidiyorlar. Birkaç sene önceki fotoğraflarıma bakıyorum sadece. O fotoğraflardaki gülümsemeyi yakalayamıyorum. O masumluğa, saflığa dokunamıyorum."

Bir ayna çıkardım ve yüzüme baktım. Her zamankinden daha çok iz bırakmıştı uykusuzluğum. Gözlerimin içi boşalmış gibiydi. Gözbebeklerim matlaşmış, en ufak bir heyecan izi kalmamıştı. 25 yıldır değil de 25 asırdır bu dünyada yaşıyormuşum sanki.

"Oysa hayat hiçbir şey öğretmedi bana, zamanın gelip geçiciliğinden ve heyecanın tutkusunun yok olmasından başka."

Ürperdim. Havanın kuru soğukluğu öksürttü beni. Yine zayıflamıştım, yine hastaydım ve bu hastalıktan kurtulduktan sonra tekrar birine yakalanacaktım. Çok yıprattım kendimi.

"Yalnızlığından kurtulmuşsun," dedi -bugün ilk defa ağzını açmıştı- "değişmişsin."

"Yalnızlıktan kurtulmak iyi bir değişim olmadı hiçbir zaman," dedim.

Soluk dudaklarına, çizgi şeklindeki gülümsemesini kondurdu. Onu tanımayanlar bunun alay çizgisi olduğunu sanabilirlerdi; fakat bunun böyle olmadığını bilmek için fazlasıyla tanıyordum onu. Bana hak veriyordu.

"Yalnızlığımı terk ettiğimde, aslında kendimi daha da yalnızlaştırdım. Başkalarının benimle ilgilenmesini bekledim. Çok değil, iki sene önce kendimle bizzat ilgilenir, başkasının burnunu işime sokmasına izin vermezdim. Şimdiyse çok ihtiyacım var insanlara. Onlara ihtiyacım olduğunu düşünürken utancımdan mahvoluyorum. Mahvoluşumu tüm insanlığa açık yaşıyorum."

Kollarımı ovuşturdu. Böyle bana güç verebileceğini düşünüyordu.

"Eskiden saçlarım rüzgarda dalgalanırdı... Ne zaman çöktü üzerime bu ağırlık? Kaldırıp da nasıl atarım bu yükü? Tekrar nasıl alabilirim hayattan aldığım o eşsiz tadı? Bilmiyorum... Bilmediğim için daha da ağırlaşıyorum, dibe daha da batıyorum."

Çayımı bitirip kalktım. Onu öylece bırakmamdan huzursuz olmayacağını biliyordum.

ân

2009-12-11T18:21:00.003+02:00

aslında bu belirgin yalnızlıkta tek başıma hayatımı gayet iyi kotardığımı fark ettim. biraz sessiz; fakat acıtan bir belirginlikte değil, kafa dinleme sadeliğinde. bazen çok şikayet ediyorum bundan. çünkü bir başkasına, yanımda olacak birine, o benim dilimi eşsiz bir biçimde konuşan insanlardan birine ihtiyaç duyuyormuşum gibi hissediyorum. oysa yine tek başıma da olsa atlatıyorum. her şey atlatılır oldu. üstünde fazla durabileceğim kadar zaman yok, üzülmeye zaman yok, kızmaya zaman yok. bolca sevinebilir ve mutlu olabilir insan. onlar da gelip geçer. yaşamak için yapabileceğim tek şey kendimi yaşadığıma inandırmak oluyor böyle durumlarda. yaşıyorum, diyorum, biraz boş; ama doldurmak için yaşıyorum, unutma.

utandırıcı, tutunacak bir şeylere, birilerine ihtiyaç duymak. hiç bana göre değilmiş gibi. şimdi şimdi fark ediyorum bu seneye kadar genellikle böyle yaşadığımı. yalnızlıktan kırılacakmışım gibi. garip bir his.

son zamanlarda geriliyoruz iyiden iyiye. tüm gerginliklerimiz taşarak bağırtılara dönüşüyor. çabuk sinirleniyorum, diğerleri de öyle. ve çabuk patlıyoruz. tahammül sınırımız yer tabanındaymış gibi. değişik.

yine de az buçuk iyi hissediyorum kendimi. çünkü düşününce kötü hissetmek için bir neden de yok gibi.

biraz sonra

2009-12-02T22:05:00.002+02:00

- sarp'ın özel güçleri sayesinde hayatıma yön vermesi sona ersin mesela.

- üniversite sınavı bir anda gelip geçsin sonra.

- insanlar bana ait olsun, ona olmasın.

- pişkinlik yerini pişmanlığa bıraksın.

- kendimi rahat hissedeyim, huzursuzluk olmasın.

- alerjim beni kaale alsın, bana acısın.

- black bu kadar yaralamasın.

- uf. duygularımı daha insancıl yollarla açıklayabileyim ve yazmak eskisi kadar kolay olsun.

sanı

2009-11-22T23:35:00.002+02:00

düşünürken dehşete düştüm,
ben galiba büyümüşüm!

integral yalanı

2009-11-17T21:03:00.003+02:00

öncelikle, bu yazdıklarımın facebook'ta çıkması onların not olduğunu göstermiyor. öz blog yazısı bunlar. aman yanılgıya düşmesin insan, dikkat etsin. sarp sen de dikkat et. blogum var benim taş gibi.

sarp son iki üç haftadır hayatıma dahil olan bir insan. ayşe sayesinde hayatıma dahil olduğunu düşünürsek burada ayşe için bir dakikalık saygı duruşuna ihtiyacımız var. neyse. sarp'ın bana söylediği ilk şey daha sonra benim farkına vardığım gibi bir öngörüydü aslında. "istikrarlı bir şekilde düşüş yaşıyorsun" demişti. aslında yaşamıyordum. fakat o lanet şom ağızı yüzünden bir de baktım ki matematik netlerim düşme eylemine geçmiş beni hiç sallamayan davranışlarda bulunmaya başlamışlardı. sarp'ı tanıdığımdan bu yana nedense bu böyle.

pazar günü çok çok hastaydım. karın ağrısından taklalar atar gibiydim. en son ayşe karın ağrımı dindirmek için bana sıcak su getirdiğinde onu gördüğüm anda ağlamaya başladım ve ferda hoca'nın sınıfa girişi de tam o ana rastladı. ayşe'ye sarılıp hıçkırarak ağlarken bir de o halle dışarı çıktım. ayşe, arif hoca'dan izin almaya gitti. bana öğretmenden odasından ağrı kesici geldi. sonra ayşe inip bir de su aldı bana. baktık biraz daha iyiyim, sınıfa girmeye karar verdim. sınıfın kapısındayken sarp da orada bitti ve "ne yapıyorsunuz burada siz?!" diye hesap sordu. "hastayııım!" diye atıldım ve "geber!" dedi bana.

hah! ahım tuttu.

bugün sarp'ı, ayşe'yi esaret altına almış bir halde gördüm. çok hasta olduğundan ilgi ve şefkat aranıyordu. "sevin beni, bana ilgi gösterin" diye dolaşıyordu. ilk başlarda sadece ayşe yanaklarından tutmuş seviyordu ki bir de baktım ben de nazına kapılmışım yanaklarından çekiştirerek seviyorum. bir de hasta hasta ayşe'yi kıskandığını belirtti, kendisi için bir şeyler yazmamı istedi. kıyamadım. ama işte fazla bir yaşanmışlığımız da yok göründüğü gibi. insanları kırmayı sevmiyorum ben. bu işin özü odur yani.

iyileşirsin sarp. bak benim bi şeyim kalmadı. bugün türev işlerken bile ateşim çıkmadı.

insanlar türevin kendileri üzerinde yarattığı etkilerden bahsediyordu. "benim ateşim çıkıyor!" dedim. onur hoca bana dönüp "yine mi?" dedi. "yok hayır, bugün iyiyim" dedim.

bugün gerçekten iyiyim. mutlu sayılabilirim. okulda çok güzel ders çalıştım ve o kadar da yorgun değilim. iyileşiyorum. rahatım. oh! bitti!

not: şu "biz integraldeyiz" yalanını da bitirin artık. integrale geçince kimse inanmayacak, yalancı çoban olucaksınız. lys'de size integral çıkmıycak "bunlar görmedi aslında bizi yiyolar lem" diye.

#1

2009-11-13T22:50:00.002+02:00

Andurin elindeki söz taşlarını kalabalığın üzerine attı. Bir an sonra ise taşlardan birini büyüyle geri yakaladı ve elinde çevirmeye başladı. Bu yakalayamayacağını bildiği kadına attığı taştı. Kadın Andurin'i yüz üstü bırakmayıp söz taşı yakalamış gibi davrandı ve parlak gözlerini Andurin'in gözlerine dikti.

Andurin kadın kendisine yaklaşırken, "şimdi benden ne istediğinizi sorabilirim bayan" dedi. Kadın kalabalığı yararak ilerledi ve Andurin'in önüne geldi. Kapalı avcunu Andurin'e uzattı, söz taşını geri veriyormuş gibi göründü. Andurin bulunduğu yükseltiden kadına doğru eğildi ve elinden bir as kartı aldı. Pek dikkatli bakmadı ve elindeki söz taşlarını ve ası onu izleyenlere gösterdi.

"Ah, burada bir as varmış" dedi şaşırarak. Asın üzerinde çeşitli rünlerin bulunduğunu anlamayan Andurin kadına döndüğünde kadının düşüncesi bilincinde yankılandı "o sadece bir as değil" Andurin'in zihni tehlike konusunda alarm vermeye başlamıştı. Fakat o bunu savuşturdu ve kadının buğday sarısı saçlarına, henüz renginin ne olduğunu anlamadığı parlak gözlerine kapıldı. Kırılabilir görünüşü ardında yüzündeki sert gizem ifadesi bu kadının cadılık ya da daha tehlikeli bir mesleğe kendini adadığını işaret ediyordu. Andurin umursamamaya devam etti.

Kadın sesindeki ürkütücü zerafetle isteğini belirtti:

"Beni korumanı istiyorum."

Andurin'in aklı bir çığlık attı ve sonunda onu uyandırdı. Büyü bozulmuştu. Andurin sakinliğini kaybetmeden etrafına bakındı ve az önce masum halkın bulunduğu yerde çirkin yüzleriyle kendisini seyreden korkunç ırkları fark etti. Andurin korkmadı. Sinirlenerek:

"Bu iş burada biter. Savaşa katılmıyoruz." dedi.

Kadın dişlerini sıktı ve sirenler çalmaya başladı. Arkasını dönüp giderken Andurin'e küçümseyen bir bakış atmayı unutmamıştı.

Andurin anlık sinirini kaybetmiş ve ejderhasının yattığı tepeye doğru yönelmişti. Kızıl ejderhasının boynunu okşayıp ona kısa bir açıklama yaptı.

"Kandırıldık. Bizi yanlarına çekmek için büyü yapmışlar." -Ejderhası iç çekti.- "En azından bizi öldürmeye çalışmadıkları için şanslıyız."

Kadın savaş zırhını giymiş askerlerin arasından meydana doğru yürüyordu. Onun dışındaki on bir karanlık lord da meydandaki sahneye ulaşmak için kalabalığı yararak ilerliyordu. Andurin onları ejderhasının yattığı tepeden seyrediyordu. Tüm karanlık lordlar meydana vardığında az önce Andurin'le konuşan karanlık lord eliyle onu işaret etti ve işlerin yolunda gitmediğine dair şeyler söyledi.

Andurin ejderhasına atladı ve sahnenin üzerinde yükseldi. Karanlık lordlara bağırdı:
"Savaşa katılmıyoruz. Ejderha efendileri huzuru korumak için bu kadar uğraşıyorlar. Bu yüzden bu bozgunun yanında yer almayacağım" dedi.

son bir haftanın çıkarımları

2009-11-07T22:55:00.003+02:00

૭ ayşe iyi ki hayatımda var lan. çok seviyorum onu. dershanede, okulda, dışarıda işim varken hep yanımda. hep sıkıca sarılasım geliyor ona. bana bu sene ayşen'in katlanması gerekenden daha fazla katlanıyor. bugün yaptıklarını düşününce çok seviniyorum varlığına. pazartesi günkü edebiyat sınavı için bana fotokopi çekmiş getirmiş! yerim ben onu. ayrıca benimle tiyatroya gelmeyi kabul etti. üstüne üstlük giyim alışverişinde çok uyuz bir insan olmama rağmen ne zaman istesem benimle bir şeyler almaya hep geldi. çok tatlı. yerim.

૭ iki gündür moralim düzeliyor. şu sıralar pek ders çalışamıyorum. her şey çok yoğun gibi görünüyor. en azından hafta içi öyleydi sanki. çünkü günün sonuna doğru kafamı tutamamaya başlamıştım hafta içi. daha sonra fark ettim ki bunların hepsi kullandığım ilacın yan etkileriydi. hemen bıraktım. stresim azalmaya başlamıştı nasılsa.

૭ alerjim yeniden depreşti. tekrar ilaç yazdırdım. gece yatmadan önce aldığım için yan etkileri gün ortasında cortlamıyor ki bu da aşırı sevindirici bir şey.

૭ hassas bünyeye sahip olmak zor azizim.

૭ bu hafta yaptığım en eğlenceli şey mms almak oldu. şu ana kadar ki değerlendirmeme göre can sıkıntısına birebir.

૭ çok mal bir hale geldim. blogu açana kadar yazayım yazayım diyorum, şu sayfanın açılışıyla kafamdan her şey uçup gidiyor.

૭ yarın kardeşimi görcem ben. bana dvd çekti, yirim onu ben.

૭ öbür kardeşimi de çok özlüyorum ulan. bir insan bu kadar tatlı olamaz. onu da yirim. balböceğim. evet bundan sonra böyle. tam işkence tadında. ahaha.

૭ başkaldıran adam'ı okuyorum. çizmediğim yeri kalmadı resmen.

૭ grunge açıyorum, kafamı dinliyorum. bu kadar hoş bir tarz olamaz. neden çok geç kaldım, neden!?

mide bulantısı

2009-11-03T21:45:00.002+02:00

midem bulanıyor. ne zaman birisinin avuçlarından düşse ellerim, midem önce atmaya başlar, ardından bulanır. içimden bir şeyler kopar çünkü. bu kopuşlar, ayrılışlar hiçbir zaman kolay olmaz nedense. ayrılanlar gittiklerini belli etmek isterler bencilce. aklım karışır, canım yanar, midem... midem zaten almış başını gitmiş ayrılanların peşinde. bir bütün haline gelmeye ve sağlıklı bir şekilde bunu sürdürmeye ihtiyacım var. bunu sağlayacak bir şeye ihtiyacım var. elimde olanlara, daha doğrusu kaybettiklerime bakınca umutsuzluğa düşüveriyorum. midem attıkça atıyor. umursamamaya çalışıyorum. kaybettiklerim arasında pozitif düşünmek de yitip gider gibi. toparlamaya çabalıyorum. vazgeçmeyeceğimden eminim. düzeleceğim sanırım.

saçmalıyorum. uff.

tanımsız bir keyif

2009-10-29T12:33:00.005+02:00

içimdeki yazma isteği büyüdükçe büyüyor. sadece bunu belli bir zamana aitleştiremiyorum. tüm bir zamanımı kaplamalı yazmak. ve ben karar verdim sanırım en sonunda.

yazmak istiyorum, sürekli yazmak istiyorum, bütün hayatım boyunca yazmalıyım. birkaç gün önceydi, yazar olmaya karar verdim. ya da genel anlamla yazmak işiyle uğraşmaya. bir yayınevinde çalışmanın, bir dergide yazılar yazmanın, belki çevirmen olmanın hedefleri var şimdi önümde. çünkü benim zevk alabileceğim şeyler sadece bunlar gibi duruyor şimdi. ve yaşarken hayattan gerçekten zevk almak istiyorum.

küçük bir çocuk gibi heyecanlıyım. birçok şey karara bağlanmamış da olsa bu kadarını bilmek bile sevindiriyor beni. sanki yeni bir kıta keşfetmişim, bir makinenin muciti olmuşum; kendime yaklaştıkça, kendimi tanıdıkça daha bir bağlanıyorum hayata.

öyle güzel ki bu his, hep yaşamalıyım!

bir de kasıma girerken içimde bir bayram havası. ilk karın düşmesine şurada ne kaldı. içimi kaplayan çocuksu düşüncelerle bir süre daha hayatıma devam edeceğimi umuyorum.

dün hafifledim, rahatladım biraz. bir şeyleri doğrudan söyleyince insan harika bir kıvama geliyor. ve karşısındaki onu anlamışsa ne mutlu, ortada çözülmeyecek sorun kalmıyor.

bir süre daha böyle sürsün her şey. kısa bir süre daha. sonra zaten hepsi yeniden başlayacak!

merkezkaçmik gezegenlerin uzaklık algılama psikolojisi

2009-10-26T00:30:00.007+02:00

bir kez karar verdiğinde yakın olmaya

sadece bir nefes verişi kadar uzaktadır o sana

dairesel hareketlerin seni ondan en uzağa atsa da

bir çekim kuvveti vardır kopmazlığı sağlayan

başka dünyalar için var olmazken hani

yerleştirirsin çok insanı kendi dünyana

ve bazı başka dünyalar yerleştirir seni

kendi gezegen boşluğuna

daha sonra sen bilmezsin

oysa bazı dünyaların güneşi sensin

durum değerlendirmesi

2009-10-21T21:17:00.003+03:00

yazdıklarımın arasında yıllar varmış gibi geliyor. bir günün içinde birkaç gün yaşamaya alışamadım bir türlü. otobüs yaşamı, okul yaşamı, dershane yaşamı ve ev yaşamına bölünmüş durumdayım. bu bir günde dört gün eder. iki gün önce olan şeyin olmasının üzerinden bir hafta geçmiş gibi gelmesinin sebebi de bu olmalı.

söyleyecektim, unutmuşum. ayın 15'i garipti doğrusu. kendisini hiç tanımadığımı söyleyen biri mesaj atmıştı bana. değişik bir muhabbetti. işletildiğimi düşündüm ve hala da öyle düşünüyorum. o sıralarda telefonum da bozulmuştu. hattımı başka bir telefona takmıştım. bu olayları da izmir'e anlatmıştım. ardından bana izmir benzer bir mesaj atınca, hattımda yeni numarası kayıtlı olmadığı için terslemiştim hatta. komik bir durumdu. ama olayların garipliği bütünüyle gözlerimin önünde. hayır, o değil, merak da eden bir insanım. neyse, bir daha mesaj gelmedi. o da enteresan bir anımdır. öyle işte.

abimi özledim. geçen gün telefonda konuştuğumda kafama dank etti.

tunç bazen onun deyimiyle saçmalıyor. daha da sinirlensem ağlardım.

ha, son olarak. okulda kulüp olarak felsefeyi seçmiştim. okuldan gideceğim yıl bu bana yapılmaz dedim, yumruğumu masaya vurdum. hemen başkan oldum, arada kafamı dinleyebilmek için de etkinliklere yazdım kendimi. heyecanla kasımı bekliyorum. beni tanıyan üç beş insan "öykü bu sene senin için zor olmayacak mı? son sınıf değil misin?" dediyse de güçlü olmaya, içimdeki ukdeleri bir bir doldurmaya karar verdim.

okumuyorum şu sıralar, sadece dinliyorum. tiyatroya gitmeyi düşünüyorum. düşünmeye devam ediyorum.

bir düşünce

2009-10-18T23:54:00.002+03:00

bunu belirtmem gerek. gitme isteğimin başlıca sebeplerinden biri aynı sokaklara, aynı mekanlara ve benzer zamanlara daha fazla anı sıkıştırmak istememem olabilir. mümkün olsaydı da tanıştığım her insanı, birlikte olduğum her sevgiliyi ayrı bir şehirde, kasabada tanıyıp sevebilseydim. her şey bana birçok şey yerine sadece bir şey çağrıştırsaydı benliğim rahatlardı belki.

saplantılarımı barındıran insanlar

2009-10-16T22:10:00.006+03:00

bazı insanlar var ki hayatımı daha mükemmel kılıyor, bana bir şeyler katıyor ve ben onlarla yaşamayı daha çok seviyorum.

bugün o yaşayan insanlardan bahsedicem işte.

umut sarıkaya. manevi abim olabilir. aslında çok okumazdım. fakat bir kere okumaya başladım mı tespitleriyle silkindim kendime geldim. yüzyılın en iyi gözlemcisi. tarifi imkansız bir varlık. cilt cilt uykusuzları kitaplığıma dizmeme neden olan tek insan da odur.

zachary levi'nin canlandırdığı chuck bartowski. bilgisayar başında chuck izlemek kadar eğlenceli bir şey yok. bu kadar tatlı bir karakter ancak ve ancak gider dizide olur. neşe kaynağım.

johnny depp. üstat kişi. filmlerini, oyunculuk performansını salyalarımı akıtmadan izleyemediğim biri olur. mesleğinin hakkını vererek yapıyor, ben de babamla aynı yaşta lan diye kendimi kandırıyorum. gerçi son filmde gördük yüzündeki çizgileri, mermer heykel sanıyorduk kendisini, şükür değilmiş.

vincent cavanagh. sesiyle beni topluma kazandırdığını düşünüyorum. iki kere canlı dinleme fırsatı bulduğumda ses tonunun rahatlatıcılığıyla uykuya daldığımdan bahsedebiliriz. sesine aşık olduğum insanlardan biri. saçları ve sesi. yeter.

neil patrick harris'in oynadığı barney stinson. hakkında söylenecek onlarca klişe söz dışında onu sevişimin tek nedeni gençliğinin tadıdır. bir de the lucky penny bölümü.

oruç aruoba. kitaplarını elimden bıraktığımda kendimi de bırakacağımı hatırlatır bana. düşünceleri akıcı, anlaşılır ve melodiktir. insanı kendine çeker. de ki işte'sini kimseye değişmem, değişemem.

semih pencereci. hayatımın yönünü kesin çizgilerle değiştiren insan. hayatıma girişiyle her şeyi alt üst etmiş, belli bağların kopmasıyla da yine hayatımı başka bir yöne çekmiştir. varlığı kadar anlamlı bir şey yoktur. ellerimden kayıp gitmemesini diliyorum.

murathan mungan. son zamanlarda beni esir alan adam. bu kadar şiirsel, bu kadar içsel, bu kadar duygulu olmamalı bir insan. yaralaması bile tat veriyor bana.

tim burton. filmleriyle hayatıma en keyifli dakikaları katmayı başarmıştır. batman'i onun elinden izlemek kadar harika bir his olamaz, olmamalıdır.

orlando bloom. sempatik ve canlı. extras'ta oynadığı bölümde gülmekten yerlere yatmıştım. kariyerinin devamında yeni başarılarıyla kendine hayran oluşlarım muhtemelen devam edecek.

chris cornell. hakkındaki en belirgin düşüncem odama kapatıp günlerce çatallı sesini dinlemek. son zamanlarda soundgarden ve audioslave dışında bir şey dinlemememi engelliyor aklı sıra.

ihsan oktay anar. onunla bu kadar geç tanışmamı kendime hiç yakıştıramıyorum. oysa şimdi sırf onun sesinden bir şeyler duyabilmek için ege felsefe'yi tercihlerim arasına koymak istiyorum. bir masalı bu kadar gerçek anlatabilen kimse yok!

jim carrey. kahkahalarımı armağan etmek isterdim ona, bir de eternal sunshine of the spotless mind yüzünden göz yaşlarımı. coni gibi bu kadar başarılı bir oyuncu yok, her role mi biçilmiş kaftan olur bir insan. çılgın şey seni.

ville valo. sesi. sadece sesi. hatta sadece bittersweet'ten ibarettir benim için. bazı günler bozuk plak gibi bittersweet dinlememin tek nedeni oradaki enfes bass sesidir.

bu kadar.

bunun gibi yine bir şey daha hazırlamayı düşünüyorum. ama çok vaktimi alıyor azizim. fakat memnun kıldım kendimi. hadi hoşçakalın. gelirim yine.